Novel & Cerita Lagi't Lagi Para Sa Bayan

Hindi na ako mapakali. "PAGKATAPOS MONG UMIHI, TUMAYO KA PERO NAPAUPO KA ULIT, TUMATAYO KA PERO NAPAPAUPO KA ULIT, IKAILANG ULIT PA ANG NANGYARI, BAGO KA NAKATAYO AT NAIBALIK ANG DAMIT MONG PANLOOB," Grabe? Para saan 'yan? Dapat ba kailangan pang sabihin iyan?

Hindi ito nagasagot. “Ito lang ang way para makaganti tayo sa kanila. Tutal, balewala naman lahat ng mga nagawa natin para sa kanila, bawiin natin lahat ng binigay natin. Sa ganung paraan man lang, makaganti tayo. Tutal naman, pinabayaan na nila tayo.” Napatango ang kanyang Tito Jaypee, “Sabagay. . .may katwiran ka. P-pero paano natin sila pagnanakawan?”

"babe naman, as I was told you, araw-araw kong ipaparamdam sa 'yo kung gaano kita kamahal. Lalo pa ngayon, magiging tatlo na tayo sa ating pamilya. Umasa ka na mas kikiligin ka pa sa mga susunod na araw. Wala akong ibang goal kun' DI ang pasiyahin ka. Para kahit hindi man dumating yung araw na bumalik ang memorya mo eh, ayos lang dahil marami naman tayong mga bago g binuong Ala-Ala." "babe... Tama ka, hindi na importante yon para sa akin. What important is... Is hindi na tayo magkakawalay pa."

For a pack of that damn cigarette, dalawang oras ang biyahe papunta lamang sa bayan? "Where on earth am I?" Raleigh groaned in frustration. "Huwag kang mag-alala. Nasa teritoryo ka pa rin ng Pilipinas. Teka, dito ka na ba titira sa barangay Buhay na Tubig? O nagbabakasyon ka lang?" ang interesadong tanong ng lalaki. "No, of course not! I'm not gonna live here forever, over my dead body!" ang mabilis na iling ni Raleigh.

"Libre ang panonood! madaming mga lalaking kaluluwa ang nanonood doon sa damuhan!" "Tangina lasing ata si Rizal nung sinabi niya ang kabataan ang pag-asa ng bayan" sabi ko at biglang tungga sa alak "actually kasalanan ito ng mga simbahan eh! lagi nilang sinasabi humayo kayo at magpakadami kaya ayan tuloy tapos majority tuwing simbang gabi at mahal na araw ang nagsisimba mga kabataan" "Eh ikaw kapatid nakapag talik ka na ba?"

Napapa-lingon naman si Matilda at napapa-ngiti na rin dahil sa bayanihan na kaniyang nasasaksihan. Dahil dito'y isang bagay ang kanilang napatunayan — na ang diwa ng bayanihan ay hindi pa rin pala nakaliligtaan ng bawat Pilipino sa kabila ng pagiging maunlad ng kanilang syudad.

Hmph. Ang labo talaga kung bakit masyadong nanganganib ang buhay namin. Haist. Si papa na naging bayani lang noon. Ganto pa ang naging resulta. Sana di na lang siya nagpakabayani. Eh kami tuloy itong binalikan. Pabaya masyado ang gobyerno sa amin. Kaya wag masyadong umasa sa gobyerno. Palpak ang ginagawa nila. Hehehe.

Tawanan lang ang sinagot niya. Napalabi ako. Hindi ko mapigilang mapatitig kay tatay Amado. I am so proud of him. Sa lahat ng farmers. The government should support our local farmers. Hindi dapat nila pinapabayaan. Malaki ang binabayad nilang tax pero sila pa ang walang kagamitan. Mura rin ang bintahan ng palay, halos lugi na sila sa puhunan.

nahihiya kong sabi "no bigat para sa'yo then maglalakad pa tayo punta sa building baka hindi mo kayanin since i isang building lang din naman tayo ako na munang bahala dito hanggang sa makarating ka sa floor mo" hindi na niya hindi na niya ako inantay pang maka sagot dahil nauna na siyang maglakad sa akin