Lagi't Lagi Para Sa Bayan Novels & Stories

Muli niyang iginala ang kanyang mga mata sa paligid bago nagsalita ng malakas. “Magandang hapon sa inyong lahat mga kapatid. Paumanhin sa aming panghihimasok sa inyong bayan. Ngunit kami ay pagod na pagod na at uhaw na uhaw, dala ng walang hanggang paglalakbay. Ito ang unang bayan na aming natagpuan. Kung kayat naisipan naming magbakasakaling humingi ng tulong mula inyo, at makiusap na rin kung mayroon kayong paupahang maaari naming matutuluyan dito mamayang gabi. Nais sana naming ipahinga ang aming mga pagal na katawan kahit na sa ilang oras man lamang.” Paliwanag niya sa lahat ng naroon.

“Balak kong ibigay sa yo ang titulo ng lupa kung makikipag cooperate ka.” “Ano po ba ang gusto ninyong mangyari?” “Gusto kang umalis ka sa bayan na ito at huwag nang bumalik pa kahit kailan.” “At ang lola ko?” “Hindi mo siya puedeng isama. Mas madadali ang buhay niya kung aalis pa siya dito. Bilang kapalit–”

Ysa “Now, tell me kung bakit sa ibang tao ka pa humingi ng tulong at hindi sa amin?” may inis sa boses na tanong niya. “Speak up, or I will kill that b@sta@rd who touched you!” "Nahihiya na po kasi ako sa inyo, kuya," yumuko ako nang bahagya. "Palagi po kayong busy. Isa pa po, ayoko pong dagdagan pa ang mga problema ng bayan ng San Antonio." Paliwanag ko.

"Ha? Wala naman, bakit?" "Nagtataka lang ako bakit bigla mo gustong manirahan sa probinsiya gayung ikaw na mismo ang nagsabi na mahirap ang access at supply doon hindi kagaya dito sa syudad." "Nagiging praktikal lang ako. 'Di ba nga, ayaw mo na umaasa tayo sa mga magulang mo at kay Lola Luisa. Doon, talagang mahahasa tayo na tumayo sa sarili nating mga paa."

Matanda. Kahit mukhang bagong galing sa bukid. Kahit may mantsa ang damit. Ngumiti ako sa lahat nang nalapitan ko. Yumuko pa ako nang bahagya sa iba para magmukhang mabait at magalang ako. “Salamat po sa pag-intindi sa bayan natin.” “Sana po manalo kayo!” “Iliana, ang boto namin ay na sa’yo!”

“Sabi Lala uwi na tayo.” Napakunot ang noo niya. “Saan daw?” “Atin. Falm,” (farm) sagot nito. Mas lalong dumami ang gatla sa noo niya. Hindi niya alam na may plano na pala ang kaniyang lola na umuwi. Kahit naman hindi ito nagrereklamo sa buhay nila sa kasalukuyan, alam niyang nahihirapan na rin ito lalo na at palipat-lipat sila ng tirahan. Isa pa, they have Kaia now. Sooner or later, they need to settle down in one place. And home is miles away. Doon lang naman sila pwedeng manatili, unless naisin niyang hindi na bumalik pa ng Pilipinas. Pero alam niyang mahigpit iyong tututulan ng kaniyang abuela. Malaki na rin ang naisakripisyo nito at ayaw naman niyang pag-alalahanin pa ito kung saka-saka

kasama ",mo ang iba natin kaibigan. Pag nang Sama Sama pa,naman kayo may gulo, nagaganap eh palatak niya rito. "Aray naman Grabe Ka mag isip wala ganon bakasyon Lang? gusto ko lang mag enjoy. mag relax ba, Okei sige tumango ako rito, sa hacienda kana tumoluy malapit narin ang anihan at bukas ay feista na rito sa bayan pati panigurado matutuwa si Mama at Papa. kapag nag kita kayo.

"Shhh! Eh ano naman kung ligawan ko siya? Moderno na ang mundo, Daday, at tatlong klaseng lalaki na lang ang natitira ngayon; babaero, bakla, at torpe. Kung hindi unang kikilos ang mga babae, papaano ang kinabukasang inaasahan ni Rizal?" Tinanggal ni Daday ang kamay niyang nakatakip sa bibig nito at salubong ang mga kilay na nagtanong. "Anong kinabukasang inaasahan ni Rizal ang pinagsasasabi ninyo?" "Kabataan. Pag-asa ng bayan, remember?" aniya bago bumalik sa pagkakaupo. "Paano na ang populasyon ng bansa kung hindi kikilos ang mga babae?"

Lahat nagsisilayuan at nagtatago. "BRING HER HOME! BRING MY F*CKING B*TCH HOME!"

seryoso kong wika Napansin ko ang pagkagulat sa mukha ni Manang pero muli akong nagpatuloy sa pagsasalita "Manang, may paraan po ba para makapunta sa bayan? Hindi naman po pwedeng hintayin natin ang pagbabalik ni Arif. Kung may cellphone lang sana, mabilis sana nating matawagan si Arif para sabihin sa kanya ang kung ano ang mga kailangan natin dito." seryoso kong muling wika.