Land Of Morning Calm の小説・ストーリー

Sana lang, hindi 'yon magbigay ng sama nang loob sa kanya. Bago ako uuwi sa mansion, naisipan ko munang maglakad-lakad upang pagmasdan na rin ang mga tanawin. Ilang araw din akong naka-focus sa bahay, sa mansion. Kaya, bibigyan ko na muna nang Oras ang sarili ko ngayon. Baka, gumaan pa ang loob ko. Nakarating ako sa dagat. Tumayo ako nang maayos habang pinagmamasdan ang magandang SUNSET. Nagkaroon nga nang wakas, subalit may panibago naman na dumating. Nilanghap ko ang simoy ng hangin. Ang sarap ng dagat, ang presko.

Tahimik ang umaga sa resort. Hindi pa ganoon kataas ang araw, ngunit nagsisimula nang magliwanag ang kalangitan. Bahagyang sumasayaw ang manipis na hamog sa ibabaw ng lawa habang ang malamig na simoy ng hangin ay dumadampi sa balat ni Lorraine. Hinaplos niya ang kaniyang braso para maramdaman ang lamig no’n sa kaniyang balat.

Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko at ang unang bumungad sa akin ay ang mukha ni Lander. He was lying right there beside me, inches away from my face. Magulo ang kaniyang madilim na buhok na parang kagigising lang din niya, pero ang mga mata niya nakatitig sa akin na tila binabantayan pati ang bawat paghinga ko. "Good morning," paos niyang sabi, ang boses niya ay malalim at rumehistro agad sa sistema ko. "Morning..." I whispered back. Pilit akong gumalaw para mag-stretch pero agad akong napangiwi nang kumirot ang puson ko. "Ah..."

Sa kabila ng naging pag-uusap nila kahapon ay isang matamis na ngiti pa rin ang iginawad nito sa kanya. "Good morning, Rhea. How was your sleep? Nakapagpahinga ka ba nang maayos?" "Y-Yeah." Hindi niya man gustong aminin pero oo. Ibang-iba sa Kamaynilaan. Sariwa ang hangin sa Rancho Arganza dahil na rin sa nagtatayugang punong-kahoy. Mas huni ng mga ibon ang maririnig sa umaga kaysa ingay ng mga sasakyan. Yes, somehow, nakapagpahinga siya nang maayos kagabi.

Ang Lihim na Tawag Ang sumunod na mga araw sa Isla Amihan ay puno ng isang nakakabinging tensyon. Ang dating masayang tawanan ng mga bata sa dalampasigan ay napalitan ng mga nag-aalalang bulungan ng kanilang mga magulang. Ang gabi, na dati'y puno ng mga awit at kwentuhan, ay nabalot ng katahimikan at takot. Ang mga anino ng mga gangster ni Teban ay nagsimulang gumapang sa isla. Ang kanilang presensya ay hindi pa hayagan, ngunit ramdam na ramdam. Isang umaga, isang mangingisda ang nagising na butas-butas ang kanyang lambat. Kinabukasan, ang isang bangka na nakasadsad sa dalampasigan ay nagkaroon ng malaking lamat sa gilid. Walang nakakita, walang nakarinig, ngunit ang mensahe ay malinaw: sumu

CHAPTER 9 Helena Kelandra's POV Good Morning, Palawan! Napakasarap ng gising ko. Binuksan ko ang mga bintana para makapasok ang sariwang hangin. Alas syete y medya na nang magising ako, maaraw na sa labas at napakaganda ng panahon. Kumakanta kanta ako dahil ang saya ko nang nalaman ko na next tour assessment project ko ay doon sa Island Garden City of Samal sa Davao.

Out of my Way PAKIRAMDAM ko ay nasa isang munting paraiso ako. Pagpikit ko ng aking mga mata kanina, hindi ko na namalayan ang oras. I travelled into a place that is so peaceful and calm. I could still hear the sound of the spring that surrounds the house. The trees with fresh fruits and leaves that sway with the touch of the wind blowing in this late afternoon.

It was quite a view. Umalis na siya sa kama at hinanap ang kanyang tsinelas. Nang makita niya ito ay agad siyang naglakad palapit sa pinto na magdadala sa kanya sa terrace. She opened the salty wind welcomed her; blowing some strands of her hair. Mataas na ang sikat ng araw. Mukhang alas nuwebe na. Nangingibabaw ang bughaw na kulay ng dagat na para bang sinasalamin ang kalangitan. The scenery itself is calming all her raging and chaotic nerves.

My friends were half asleep and the bonfire was slowly dying. The moon's shining brightly and reflecting on the calm sea, the stars were cooperatedly twinkling in the night sky. Only the sound of waves crashing on the shore can be heard. The cold wind is brushing on my skin so I rub my hand against each other and apply the heat of it on my cheeks. So this is what peace feels like. "Guys, it's already late so let's take a rest on our cottages now," Aya ko sa kanila makalipas ang ilang minutong na pinagmamasdan ko ang paligid.

And deeper than that, the way she always made it about her. Dumating ang umaga. Mainit ang sikat ng araw, pero malamig pa rin ang hangin mula sa bundok na sakop ng camp. Tinipon silang lahat sa harap ng malaking board na may nakapaskil na map at mga simbolo ng prutas, damo, at spices. Miss Rivera stood in front, clipboard in hand.