Langit Lupa Impyerno Novels & Stories

Sa hindi nito pagsulpot ay nagsimula nang magtaka si Eleuthera. "Where are you, Impératrice? Napaka-weird naman na nagpatawag ka pero walang rason," she whispered to herself. Walang ibinigay na sagot si Lelios kaya umalis na ang dalawa. Tahimik lang sila hanggang makarating sa paaralan ni Darren — ang paaralan kung saan ang misyon nito para mag-undercover. "Wala ka bang ideya kung bakit wala si Impératrice roon?"

Lalo lamang nangunot ang noo ni Jhaina sa pagkarinig sa pangalan ng lalaking gustong patayin ng kanyang isip. "Ako po ito si Lucy, ang tutor at translator ni Sir Zoe!" pagpakilala ni Lucy sa kaniyang sarili nang mapansin na tila hindi siya nakilala nito. Naalala niya na may temporary amnesia ang babae noong nasa poder ito ng amo.

Impit niyang ungol nang sa pagitan ng mga halik ay bigla nitong iangat ang kanyang mga kamay saka tinali ng magka dikit gamit ang manipis na puting kumot sa kanilang ulunan. “Shit Zack, what the hell are you doing?” Nahintakutan niyang tanong nang iwan nito ang kanyang labi, agad rin siyang nakaramdam ng kaba ngunit mas nangibabaw pa rin naman ang labis na pananabik lalo pa nang makuha pa nitong ngumisi ng puno ng kapilyohan bago sumagot. “You we’re excited about the ‘punishment’ f*ck, baby... this is already it.”

asakop ang mundo kasi mga normal na tao na lang ang matitira. Hindi natin alam kung anong eksaktong araw, basta mula ngayon, anumang oras ay mangyayari iyon. Ganoon ang senyales sa mga flower fairy kapag magbubukas na ang pinto ng impyerno. Pinapakita sa ating mga panaginip ang nalalapit na panganib, kaya naman maghanda-handa ka na kasi mapapasabak ka talaga sa isang malakasang labanan. At hindi lang basta-basta ang makakalaban mo. Mga totoong demonyo na galing impyerno ang makakalaban mo. Malalakas, magagaling, matatalino at talagang mga tuso.” Kahit imortal ako, natatakot ako hindi para sa sarili ko kundi para kay Alina at sa magiging anak namin. Anong silbi ng pagiging imortal ko kung maw

Ang Impiyerno sa Lungsod ng Salamin Ang hangin sa Apexia ay hindi na hangin; ito ay naging isang kumot ng abo, asupre, at ang matamis, nakakaduwal na amoy ng dugo. Ang perpektong siyudad ng salamin, na minsa'y sumasalamin sa isang mapayapang kalangitan, ay ngayon sumasalamin sa isang impyernong bumaba mula sa mga bituin. Mula sa sugat sa realidad na pumunit sa himpapawid, ang hukbo ng mga demonyo ay bumuhos na parang isang walang katapusang alon ng bangungot, ang kanilang mga atungal ay isang simponya ng pagkawasak na dumudurog sa natitirang pag-asa.

Kahit ako na Hari ng Impyerno ay hindi mabali ang nakasulat sa propesiya, kahit na napakalakas ko. Nang makarating ako sa kanyang harapan ay mabilis kong hinagilap ang kanyang braso at hinatak patungo sa aking dibdib. Sa biglaang paggalaw na ginawa ko ay bumahid ang gulat sa kanyang mukha. Ang palad nito ay lumapat sa aking dibdib habang ang kamay ko ay mabilis na pumaikot sa maliit nitong bewang. Ang noo kong natatabunan ng itim na hood ay dumikit sa noo ni Persephone. Ang libre kong kamay ay mahigpit na kumapit sa isang kamay ni Persephone. Marahan ko s'yang isinayaw sa ilalim ng mga nakakatakot at nakakakilabot na tunog na nanggagaling sa mas malalim pang impyerno. Kitang kita ko ang pagk

Diretso kang impyerno. Eros: Subukan mo lang, Alvarez. Kakatok talaga ako sa kwarto ng kakambal mo. Tignan natin sino unang pupunta sa impyerno. Napahilot ako sa sentido ko. Alam kong hindi titigil ang lalaking to hangga’t hindi nakakabawi sa gutom niya. Pero ano bang magagawa ko? Wala rin namang makakain dito!

dagdag pa nito, halos kausapin na ang sarili sa sobrang excitement. Hindi namalayan ni Isa na naglalakad na rin pala siya palapit sa bintana, tila hinihila ng sariling kuryosidad. Sa labas, dalawang dambuhalang helicopter ang bumababa mula sa kalangitan. Ang lalaki nito, halos takpan ang sikat ng araw na tumatama sa ospital. Kumikislap ang mga pilak na elisi nito, malamig at mapanganib tingnan. Sa gilid ng sasakyan, nakaukit ang mga gintong letra: Imperium Corporation.

Ramdam niya ang init ng palad nito sa balat niya—mainit, ngunit parang bakal na nakakadena. Ngumiti si Domerick, bahagyang inilapit ang labi sa tainga ni April. “Hangga’t humihinga ako, hindi ka na mawawala. Kahit gusto mo, kahit subukan mo…” Huminga siya ng malalim, saka bumulong muli: “Dahil sa impyernong ‘to, ikaw lang ang langit ko—at ako ang demonyong magbabantay sa’yo.”

Halos malaglag ang panga ko dahil hindi ito ang kaibigan ni kuya Tres ngunit parang diyos ng Greyego ang nagmamaneho. Isang mareno na lalaki, matangos at perpekto na nakahulma ang ilong nito at maging ang panga nito ay napaka prominente. Parang isang biyaya ang lalaking nagmamaneho ng aming sasakyan na lula. At bago pa man ako tuluyang mawalan ng ulirat ay nakita ko pa ang mala mapanganib na ngisi nito kasabay nang pagsabi nito ng katagang— " Oras na ng paniningil, Ipapalasap ko sayo ang init ng impyerno na papaso sa buong pagkatao mo gaya ng ginawa ng ina mo sa aking ina! "