Langit Lupa Impyerno Novels & Stories

Beep… Beep… Beep… “Please…” mahina niyang bulong. “Lumaban ka… anak…” Napapikit siya. Hindi niya alam kung bakit niya tinawag na anak. Pero sa kaibuturan ng puso niya— pakiramdam niya… tama iyon. Isang Buong Araw ng Impyerno Lumipas ang isang araw. Isang buong araw ng paghihintay.

dagdag ko "Eh para saan?" "Para sa nalalapit na armagedon! Doon talaga ang pagsasanay na ito!" "Bakit kasi hindi na lang magkasundo ang langit at impyerno?" wika niya Tangina ng babaeng to ang daming iniisip! Kailan pa magiging magkakampi ang masama at mabuti? "Alam mo napaka imposible ng nais mo...world peace? Hindi mangyayari yon! Lahat ng tao sakim!"

tanong nito sabay ihip sa buhok niya. “Paano ko makakalimutan ang babaeng pumatay ng sarili niyang anak na wala pang ka muwang-muwang sa mundo. Ang isang babaeng disperada na handang pumunta sa impyerno makuha lang si Zack. But I guess . . . never iyong mangyayari, mamatay ng sariling anak!”

Umangat ang isang dulo ng labi ni Amadeus bago alisin ang pagkakahawak sa barandilya upang pakawalan si Lucine. " 'Maligayang pagbabalik sa impyerno ' ang sa tingin kong nababagay na sabihin mo, " anito habang ang mga tingin ay nasa malayo. " Hindi ko na matatawag na tahanan ang lugar na saksi kung paano naging impyerno ang buhay ko. Marami ngang nabago pero nandito pa rin 'yong bangungot ng nakaraan na hindi ko magagawang kalimutan. "

banta nito Ngumiti ako at nag salita. "Ingat ka sa pangarap mo, baka mag ka totoo mas lalo wala kang alam sa kalakalan ng kulungan. Ako marami akong alam, baka pag bumalik ako d'yan umpisa na ng impyerno mo.. "ngumisi ako at tinalikuran ko ito. " Hay*p ka magbabayad ka ng malaki sa lahat ng ito! " sigaw nito hanggang hindi ko na ito naririnig dahil na din sa nakita ko na si Jimenez.

"Saan ka na naman pupunta? Mampopok-pok ka na naman ano?" Tumaas ang aking kilay sa binitiwan niyang salita. Kung hindi ko lang alam ang sakit na pinagdaanan niya noon, baka malimutan kong siya pa rin ang nanay ko. Hindi ko naman masisisi si nanay. Baka nga ito ang paraan niya upang makalimot sa masakit na nakaraan. "Impyerno. Pupunta na ko sa impyerno at magpapasunog doon," sarkastiko kong tugon sa kanya, saka hinawi ang katawan niya at tuluyang lumabas ng pinto.

MAHIRAP SABIHIN KUNG ANO ba talaga itsura ng impyerno noong mga oras na 'yon. At three in the morning, hell looked nothing like what the bible said. Madilim. Pagkatapos nagri-ring 'yong telepono hanggang may sumagot boses. [Hello? Parating na siya, Panginoon.] "Mabuti." [Gusto mo bong ipasalubong ko siya sa 'yong mga sundalo?]

Umiling si Laura nang may pagkabigo. Lumipat ang tingin ni Hevan sa rehas muli, "maaari ka ring uminom kung gusto mo. Dahil hindi kita ibibigay ng kalayaan. Hinahanap ko ang lahat ng kasamaan na ginawa mo—pagkatapos kong makuha ang lahat, handa ka nang pumunta sa impyerno sa isang hindi karaniwang paraan. Magiging anghel ng kamatayan mo ako. Ngunit, kung gustong mong pumunta ng maaga bago ko makuha ang lahat, maaari mong inumin ang lason na ito. Hindi hihigit sa limang minuto ay makikita mo na ang diyos ng impyerno, paano?" Ang boses ni Hevan ay napakatahimik—parang nag-aalok lang siya ng isang piraso ng cake.

sambit ni Lucas habang nakapokus sa laptop. "Puwede rin tutal payag naman ako mapunta sa impyerno basta nandoon kayo!" natatawang sambit ni Niccolo. "Tanga, bawal sa impyerno bobo hahaha!" bwelta ni Seb. "Bawal din sa langit mga bobo hahaha wala kang pupuntahan Niccolo." pang-aasar ko. "Tangina ninyo! Hahahaha!" aniya.

******** LYNDON POV: HINDI ko mapigilan pero kahit ayaw kong isigaw, kusang lumalabas sa bibig ko ang mga bulong. Nagmumura ako nang sunod-sunod at walang katapusan. Anong kalokohan ba ang nangyayari sa akin? Bakit narito ako sa gitna ng daan na parang papunta sa impyerno at lugar na kinalimutan na yata ng Dios?