Lapida Quotes Novels & Stories

Inangat niya ang kanyang mukha, basang-basa ng luha ang kanyang mga pisngi habang itinuturo ang nakasulat na quote sa maliit na bracelet ni Maeva. “Hope – You are the light that guides us through darkness and inspires us to keep moving forward.” “Ito... ang mga salitang ito ang pumatak sa isip ko araw-araw para magbago at hanapin kayo,” patuloy niya, hinahabol ang kaniyang hininga. “Liam...” bulong ko, hinahaplos ang kaniyang basang buhok at likod upang pakalmahin siya, ngunit maging ang sarili kong dibdib ay sumasabog na sa emosyon.

'Di siya sumagot at blangkong tumingin sa kawalan. "'Whatever the mind of man can conceive and believe, it can achieve.' Those are the other words written next to the viper." Tiningnan ako diretso sa mata ni Lilith na para bang nag-aalala. Favorite quote ni daddy 'yon galing kay Napoleon Hill. "I-I'm a loss at words pero, salamat at sinabi mo sa'kin kahit na gago ako kausap. Alam kong cringe dahil sa'kin manggagaling pero, dito lang ako lagi para sa'yo." Napakamot ng ulo si Lilith dahil siguro sa hiya. Ngumiti ako dahil kay Lilith at ginulo na rin ang buhok niya.

INILAPAG ni Jade ang dalang pumpon ng sariwang mga bulaklak sa harap ng isang puntod. Lumuhod siya sa lupa upang masindihan ang dalawang kandila na itinirik niya sa magkabilang gilid ng bagong pinturang nitso. Tinitigan niya ang pangalang nakaukit sa lapida. Nangilid sa luha ang kanyang mga mata nang idantay roon ang palad. She has a lot of regrets. Maraming SANA.

Para iyong dinadagan ng malaking bato. Gusto niyang linisin ang lapida, ngunit mas lalo lamang itong nadudumihan dahil sa ginagawa niya. Tila ayaw nito na pagsilbihan niya kahit sa simpleng paglinis lamang ng lapida. “Why do you have to do this to me?” Nanghihina niyang tanong. Bakit kung kailan huli na ay saka niya pa lang malalaman ang mga sakripisyo nito sa kaniya?

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Sa tabi ng lapida niya ay may mas maliit na lapida. May larawan iyon ng isang aso. Nakangiti rin ang aso. Ang ngiting iyon ay hindi mukhang ngiti ng isang alagang hayop. Mukha itong ngiti ng isang miyembro ng pamilya. Nakasulat doon: Ang Puntod ni Nathalian, Minamahal na Anak ni Menandro Talavera. Sandaling tiningnan ni Lucas ang mas maliit na lapida.

mahina kong sabi habang inilalagay ang bulaklak sa tabi ng lapida. Sumunod isa-isa ang mga manang. Tumayo sila paikot sa puntod, parang nagbubuo ng isang sagradong bilog. Sayang talaga. Si Manang Cora lang ang nawala sa amin. Mas masaya sana kung buo kami. Nagsindi kami ng kandila, at unti-unting nagliwanag ang paligid sa gitna ng dilim ng dapithapon. “Naalala ko pa,” unang nagsalita si Manang Luz, “ gustong-gusto ni Manang Cora na magkaroon siya ng business kahit may edad na siya.”

“If she were here, she would’ve loved you so much. She loved your real mom deeply… at alam kong matutuwa siya na lumaki kang mabuti at masayahin.” Nang makarating sila sa puntod, huminto ang lahat. LALITA CHAKARN Beloved Sister. Beloved Aunt. A light who loved fiercely. Nakatayo roon ang isang maliit ngunit magandang lapida, pinalilibutan ng puting lilies at lotus na palaging may nagdadala kahit wala silang inuutos. Marahil ay mga taong tinulungan din ni Lalita noon.