Letter Stories Tagalog 소설 & 이야기

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

Second Encounter Alam mo ang gawa ko ngayon? Ang magpeke ng ngiti sa harapan ng mga tao ngayon. Nandito kami ngayon sa office ni Madam kaming tatlo lang. Ipinapaliwanag niya kung paano ang takbo ng agency niya "Tita, you don't need to explain.. i can handle this" Sabi ni Christopher 'Ang yabang naman nito' Pinigilan kong mapangiwi dahil sa tigas ng english ng lalaking to.

Dali-dali niya itong ipinasok sa bulsa ng school uniform niya. “Ano 'yon? Love letter?” intrigang tanong ng pinsan niya. Agad naman siyang umiling. “Eh ano?” muling tanong nito sa kaniya at kumuha sa popcorn na hawak niya. “Sarap nito ah, saan ka bumili?” “Literary works, may nagpasa,” agad niyang sagot. “Hindi na uso ang love letter ngayon, Vanessa. Oo, masarap talaga ang libre, 'no?”

paliwanag niya sa akin. Biglang kumalabog ang puso ko. Naalala ko ang mga paglapit sa akin ni Anthony noon, at habang naiisip ko na muli siyang makakalapit sa akin ay nakakaramdam ako ng takot. "Katulad sa aming mga businessmen at businesswomen, may mga kaaway rin sila like competitors. Wala lang sa kanila kung magpatayan sila. Base rin sa imbistegasyon, marami nang napatay si Anthony," patuloy niya.

"Hindi ba sumagi sa isip mo, Mang Dante na posibleng isang taong-lobo iyong nakita mo?" Unti-unting umakyat ang mga sulok ng labi ni Mang Dante at ilang sandali pa ay tumawa na ito nang mahina. "Sir, sa ilang taon kong paninirahan dito sa Barry Hills ni minsan wala akong nasaksihang patayan dahil diyan sa mga taong-lobo na sinasabi mo. Isa pa, hindi ako naniniwala sa kanila..." Sumandal ito sa upuan at napailing-iling. "Lumaki ako sa pamilya ng mga mangangaso, Sir. Halos lahat na ng mababangis na hayop dito sa bansa natin ay nakita ko na kaya sigurado ako sa nakita ko kanina... Isa iyong ordinaryong lobo."

Dichas, sol y amores (ligaya, liwanag at mga pag-ibig) Te esperare, senorita Toma unos cientos de anos En la primera reunion Te mirare de Nuevo (Maghihintay ako, binibini Abutin man ng ilang daang taonS a unang tagpuan, Muli kita’y susulyapan) Tierra de oriente, 1872 (Lupain ng Silangan) Sa kabisera ng bayan ng Oriente, mga taumbayan ay nagkukumpulan—mga nilalang na ibig makasaksi sa kahihinatnan ng pamilya Villamarquez. Ngunit isang babae ang nakaaagaw pansin. Siya ay impit napapahikbi at ang kaniyang mga luha ay nag-uunahang bumabagsak habang kaharap ang lalaking may talukbong sa ulo. Mahinahon itong nakaupo at nakaamba ang garoteng tatapos sa kanyang buhay.

singhal ko. "Edi ex boyfriend. Arte mo naman, Senyorita! Maka-deny sa De Dios porket Bernal na pag-aari ang kalahati ng Cebu," sagot nito. Sinamaan ko lang siya ng tingin at muling nagfocus sa pagbabasa. Patuloy ang pagdadaldal niya roon kaya paulit-ulit din ang pagbabasa ko. Walang pumapasok sa utak ko dahil ang ingay ni Maxi.

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.