Novel & Cerita Lunch Break In Tagalog

Sa division lang namin talaga uso ang free meal dahil budget 'yon ng hepe namin at 'yong mga ibang division na may handle ng iba't ibang district ay kkb sa pagkakaalam ko. Pero wala naman talaga akong ineexpect sa pagbaba ko...sa paglunch out ko sa jollibee...kasi wala naman akong napala buong lunch time sa baba. Nagmadali pa akong umakyat bago mag one para makapag break in-break out! Ano ba talaga 'tong gusto kong mangyari? Hays.

Gulat man ay agad ko itong tinago, “Binigay lang ng ka kilala ko, baka raw magagamit ko.” Ramdam ko naman ang pagdududa ni Nelmie ay hindi ko iyon pinansin, marahan akong tumingin sa relo at nakitang lunch break na. “It’s already twelve, Nelmie. Mag lunch break ka na at pabili na lang din ako ng lunch ko,”

may kelangan po ba kayo sa akin? Ngumiti sa kanya ito tsaka sumagot yayain "sana kitang mag lunch Mamaya pag Break nyo" nakangiting sabi neto sa kanya "Hhuhh? kase Sir kasabay kopo parati ang kaybigan ko eh "sagot nya rito "Okay sama mo mamaya daanan kita dito Mamaya ah" sabi nya rito habang nag lalakad pabalek sa Office ni Blue

Nagkatinginan sina Lily at Micah. "Ikaw ba, Aling Melba kumain na ng lunchbreak? Hindi ka naman siguro nag-shabu, aba't ayusin mo iyang pananalita mo," palatak ni Micah sa kanyang kawaksi. "Ma'am, Micah naman, e. Totoo po ang sinasabi ko. Hindi po ako nagbibiro." "Siya, sige. Papasukin mo sila."

Ngayon ay nasa ibabaw na niya ako at nakaupo sa kaniyang tiyan! “Pero… 3:00 PM pa lang, Luther Rico… pwede ka pang magluto mamaya ng popcorn…” sagot ko. Napapalunok. Nang hawakan niya ang dulo ng suot kong damit at alisin ‘yon ay napakagat ako sa pang-ibabang labi ko. “I don’t think we’ll finish by 6:00 PM…” What?! “Wala bang magiging breaktime? As in d-dire-diretso?!”

Hindi ko na lang pinansin. Sinilip ko muna ang aking cellphone baka sakali may message na si Abe, nang walang matanggap ay saka ako kumain ng mabilis. Pagkatapos ay binalikan ko nang tapusin ang ginagawa ko. Eleven ng umaga ang lunchbreak ko, pero dahil kakakain ko pa lang ng arrozcaldo hindi na lang ako nag-break. Bandang 11:15 ng umaga ay nag-ring ang landline sa table ko.

Asa pa ba? [Flashback] "Sir, magla-lunch break na po ako." "Okay." [End of Flashback] Iyon lang ang sinabi niya nang magpaalam ako kaninang tanghali kaya mag-isa rin akong kumain sa canteen.

May note pang nakasulat: Dinalhan kita ng breakfast. By the way, huwag na wag na sanang mauulit na maglalasing ka ng husto lalo’t hindi mo naman pala kaya! Imagine, dinatnan kitang h**o’t h***d na nakahilata sa sahig kagabi. P.S. uuwi ako mamayang lunch. Gab Napasinghap siya. H**o’t h***d?

Pagsisikapan ko ang isang posisyon gaano man ito kababa o kung gaano man ito katayog. Basang-basa ng pawis ang damit ko. Bago naupo, nakapagbihis na, at dahil pagod nawalan na ng ganang bumaba para mag-lunch. May dalawang oras kaming break. Kapag ka lunch break isang oras ang nagagamit, at tuwing merienda sa hapon naman, ang natitira pang isang oras.

Chapter 10.2 Dahil nga Lunch Break ay nagtungo ako sa Cafeteria para duon mag tanghalian. Napataas naman ang aking dalawang kilay nang makita ko kung gaano karami ang tao ngayon sa Cafeteria. Ibang iba kahapon dahil no’ng pumunta ako rito kahapon ay Break Time lang at may iba iba kaming oras nang Break Time pero ngayon ay Lunch Break at sabay sabay talaga kaya punuan.