Novel & Cerita Libro Ni Jose Rizal

"I'll try." "Sige po, after niyo po basahin ang libro puwede po ba namin makuha ang opinyon niyo about sa pre colonial in the philippines or kung anong natutunan niyo?" hindi ko alam kung Oo ba ako or hindi sa sinasaad nitong babae ey pero diko maiwasan. "Sige." saad ko, at nasilayan ko nanaman ang ngiti nito. Binaba ko ang mga mata ko sa libro at tinignan kung anong hitsura ng libro pag titigan, at hindi ako makapaniwala. Parang napaka luma na nito, at nabaon na sa lupa ng ilang taon.

ang kwaltang nais nilang kunin mula sa akin. Dito sa may escrotorio, tahimik siyang nagbabasa ng isang novela na may pulang pabalat at binubuo ng makakapal na mga pahina. Hanggang nagbago ang lahat isang araw at muli ay namayagpag ang katahimikan dalawang partido. Isang babae, isang mahinhin at malumanay na babae ang nagpumiglas sa pagbubugbog sa kin ng mga malulupit at mabarbarong mga tulisan. Sinidlan kong muli ng tubig ang baso at ipinainom uli siya. Uminom naman siya ulit at parang unti-unti ay napawi ang kanyang pagkauhaw. At sa capella namang ito, narito't nagbahahagi ng paniniwala at pag-unawa sa mga salita ng Diyos, ang isang matandang Pilipinong padre, ang walang ibang kura kundi a

"Hoy, Glory!" "Ay tae! Este, tigre!" Biglang talon niya at nahulog sa sahig ang librong binabasa niya. Sabay kaming napatitig sa libro na nasa sahig ngayon, at ito pa talaga ang paborito ko. This witch didn't ask my permission! "Sorry po, Madam Riz. Pupulutin na po." Agad na pulot niya nito at inayos pa ang libro.

He chuckled and when I looked back to him, nakita kong nakatingin siya sa suot ko. “In your dreams, Mr. Privello... in your dreams.” Hindi siya sumagot sa sinabi ko at kibit-balikat na binalik ang atensyon sa kaniyang libro. I noticed he’s reading The Revised Penal Code of the Philippines. Early bird, huh? “Nagpabili ako ng masusuot mo, but Marisse didn’t get the memo. Hindi ko nasabi na pajamas ang ibili kaya ‘yon ang mga dumating,” paliwanag niya.

Jose Rizal, ang El Fili. Sa loob ng limang araw, hindi naman niya kasama si Nikolaj sa hotel. Madalas itong umaalis para asikasuhin ang mga negosyo nito. Nang maka-recover si Minna, sa wakas ay umuwi na rin sila ng Pinas. Pagkalapag pa lang ng eroplano agad na nag-ring ang phone ni Nikolaj kung kaya’t sinagot naman ito ng binata.

"Pasok, Ace, pakilagay na lang iyang books doon sa desk ko." "Opo." Humakbang ako patungo sa gawi ng desk. Si Doc Riza ay tinunton ang kabilang dako, kung saan may connecting door. Pumasok ito roon. Nilapag ko sa desk ang mga libro at saglit na naghintay para makapagpaalam bago ako lumabas. Pero hindi siya nag-iisa nang iluwal mula sa loob ng connecting door. Napamulagat na lang ako nang matitigan sa mga mata ang lalaking kasama niya. Si Engineer Irlan?

At ngayon ko lang din nalaman na may libro pala rito. “Never expected that you would love reading a romance book,” saad ko at saka hinawi ang aking buhok papunta sa sa kanang balikat ko. “It's not a romance book,” aniya at ipinakita sa akin ang cover ng libro. It's no use, I couldn't read its title. Parang nabasa at nagkayupi-yupi na iyon dahil sa kalumaan. “Smaller and Smaller Circles. It's a contemporary Filipino crime detective novel. My favorite. Actually, ilang beses ko na itong nabasa. Akala ko nga nawala na 'to, nakita ko kanina sa ilalim ng higaan.”

Ang future begins—mga aklat tungkol sa architecture, design, urban planning. Ang medalyon ay kumikinang sa kanyang kamay. Sa gitna ng shelves ay nakita niya ang seksiyon ng Philippine Foundations. Isang aklat ang nakakuha ng kanyang atensiyon: “Building a Nation: The Foundations of Manila Architecture.” Alam niya na ito ang unang aklat na ibinigay ni Elvira kay Rafael, na siyang nag-udyok sa kanyang pag-aaral. Ito ang aklat na naging catalyst ng ‘hinaharap’ ni Rafael.

Hindi naman ako magaling magk'wento. "Ngunit nais kong marinig," aniya. Tumango ako nang bahagya. Gusto ko talaga ik'wento. "Maikli lang naman. Sana maintindihan mo." Ayoko kasing natatahimik kami rito. Natakot ako sa sinabi niyang tikbalang, e. Lalo pa't dumarami ang fireflies. "Dati, wala talaga silang ilaw sa pwet nila," panimula ko kaya natawa kami. "Mahilig silang lumapit sa mga apoy. Gaya niyan," turo ko dun sa mga lumilipad na maliliit na insekto at pinalilibutan nila iyong gasera. Nabasa ko yata 'to kay Jose Rizal. "Sabi ng nanay ng maliit na gamu-gamo sa anak niyang mahilig lumapit sa apoy, 'anak, huwag kang lalapit at baka masunog ka' ngunit hindi nakinig ang anak. Nahuhumaling ta

"Iyan ang bayan ni Lola Josephine." Lumingon ako sa kanya at sinalubong ako ng naka-kunot niyang noo. Hindi na ako nag reklamo nang marahan niyang kinuha ang libro na hawak ko at siya na mismo ang nagbasa sa nakasulat doon. Mas lumapit pa ako sa kanya at binasa ng tahimik ang nakasulat doon, Mefar, Pruyebas, Ika-12 ng Hulyo, 1561