Life Is Unexpected Novels & Stories

Napatingin sa akin si Lucas dahilan para kumirot ang puso ko ng makita ko itong nasasaktan. "UMALIS KA SA BUHAY KO. UMALIS KA SA BUHAY NG ANAK KO. UMALIS KA SA BUHAY NAMIN. MAGKALIMUTAN NA TAU." Ang sikip sikip sa dibdib habang sinasabe ko ang mga salitang un. Ang sakit sakit habang sinasabe ang salitang un. Ang unfair. Napaka unfair. Ang dali daling sabihin un pag siya ang nagsasalita habang ako ang hirap hirap. Ang unfair. Napaka unfair.

Paano niya mahahanap ang anak niya at ang babaeng iniibig kung gayong ninanais niyang kitilin ang sariling buhay niya. Kaya naman sa tulong ng mga kaibigan muli siyang bumangon at nagkaroon ng pag asa na isang araw makikita niyang muli ang anak at si Kisses. Sumapit na nga ang kaarawan ng anak ni Kisses na si Earth. Abalang abala ang lahat maging ang mga tauhan ng hotel dahil hindi ito isang maliit na selebrasyon lamang.

I thought my life was going to be hell, but what happened was far from what I expected. Hindi ko alam kung anong trick ang gagawin ni Karuiq at bakit ang layo sa inaasahan kong ugali niya ang pinapakita niya sa akin.

Song: Yellow By Coldplay A/N: The song Yellow is my favorite of all Coldplay songs. While I was writing 'Love Unexpected' I listened to this song over and over. I hope you like the first novel I made. This novel is too long and more revelations will take place. Hang on with Jack and Monica! Brace yourselves. Thank you! -MayaTheReader

Nararamdaman ko sa paraan ng paghawak niya. Tumango ako. “Me too,” mahina kong sagot. Hindi ko alam kung ano ang eksaktong ibig kong sabihin. Pero alam kong hindi na ito basta arrangement. Pagbukas ko ng pinto para bumaba, narinig ko ang tunog ng phone niya. Isang notification. Hindi ko sinasadya. Pero nakita ko ang screen. Unknown number. Missed call.

paninimula ko at kita kong nakikinig sila ng maigi *FLASHBACK* Anniversary namin pero hindi talaga kami ok kaya Hindi ko alam na isusurprise pala niya ko. I didn't expect anything since wala na talaga syang time sakin. "Baby," tawag sakin ni Jeff "Yes?" "Nandiyan na yong food, bababa lang ako para kunin," "Sure. Kiss muna," paglalambing ko "SHIT!" Rinig ko pagbukas na pagbukas ng pintuan Ng condo ko

After all, life had a funny way of bringing people together, even in the most unexpected circumstances. _"Maybe Keisha’s not the only one fate is playing with,"_ she thought with a smile, her mind drifting back to Gabriel once more. ---

It’ll stick with me everywhere I go. Our houses were just five minutes away from each other. And we grew up here. Why didn’t we have the chance to meet back then and be friends? I walk around the neighborhood a lot but why did our world not cross sooner? Why is it supposed to be this late? But maybe that’s how it works. That’s how life works. Sometimes, life doesn’t go where we had planned. It just doesn't work like that. Life is very unpredictable. It’s either it gives you new experiences that will make or break you.

Ngayon pa lang nakikita ko na kung gaano siya kabuting asawa at lalo kabuting ama sa magiginga anak namin. Can I call myself now as a lucky woman? No... I think, I am blessed... Yes, I'm blessed to have them. And this is how it called. Having this man is kind of a blessing, at mas malaking blessing ang pagkakabuo ng bata na nasa sinapupunan ko na noong una ay hindi ko inaakalang magdadala ako. But who knows? No one can ever predict what will happen to someone's life, nor do people's lives because life is very... unpredictable.

My heart melted. I didn't expect this. Hindi ko akalain na ito ay magiging bahay namin. Hindi ko din alam kong bakit ako kinakabahan ng ganito, parang hindi normal na kaba. Meron pala siyang side na ganito, ngunit bakit parang may katagalan na ito? "Se--seriously?" Why Am I stuttering?! "Halika, ipapakita ko sayo ang mga kwarto." Aniya kaya tumayo naman agad ako sa pagkakaupo sa mga hita niya.