Space Between Us Novels & Stories

I awkwardly smile Pagkatapos ng nangyari ay hinila ako palabas ni Ace. He open the door to let me in at pumasok sa kabila. Dahil sa nangyari kanina, nakaramdam ako ng awkwardness between us kaya naglagay ako ng malaking distansya sa pagitan namin dalawa. "Keep close with me," he hissed again Pero hindi ako nakinig. Nangibabaw ang kahihiyan sakin kaya pinili kong sumiksik pa lalo. But the space become small when he pulled me. Close to him.

Pero kahit magkatabi na sila, may malinaw na distansyang naghihiwalay—isang espasyong parang kasabay ng lumalaking agwat sa puso nila. Hindi niya alam kung sinadya ni Theo iyon o kusa na lang nitong naramdaman na iyon ang kailangan niya ngayon… ang hindi sila magdikit, na may espasyo na sa kanila at hindi na talaga tulad noon. “Bakit ko naman ito makakalimutan? Ikaw itong nakalimutan,” aniya, kasabay ng isang mahinang tawa na hindi umabot sa mga mata.

Halos dalawang oras din akong nakaupo lamang sa may puntod ni Mama. Kusa na lang ding tumigil ang mga mata ko sa pagluha. Sinadya ko ring patayin muna ang phone ko upang walang makaabala sa akin. Sinigurado ko naman kay Trevor na ayos lang ako para hindi siya mag-alala. Alam niyang pareho naming kailangan ng time at space para mas makapag-isip. We needed each other before, but for now, it might be better this way, ang magkalayo muna kami pansamantala.

"Hindi ko masasabing napatawad kita pero aaminin ko na mahal din kita. A-At ayaw ko na tapusin natin ang relasyon natin pero siguro ay kailangan muna nating lumayo sa isa't isa. Kailangan natin ng space at para makapag-isip ng maigi. Kung sa paglayo ko ay mararamdaman mong totoo ang pagmamahal ko sa'yo—" "Do we really have to break?" mahinang usal niya. His heart was stuffy and tight. Ayaw niyang maghiwalay sila ng dalaga. Pinagpantay niya ang mukha nila at pinunasan ang luha sa pisngi nito.

pagtatangi ko. "Please,don't make this hard for us" humakbang siya, huli na ng sinusubukan kong umatras dahil nasa mga kamay niya nanaman ako "Kung masakit sayo,mas masakit to para sakin" binura niya ang natitirang espasyo sa pagitan namin, hanggang sa wala ng isang metro ang layo namin sa isat-isa.. nahihirapan na rin akong huminga sa sobrang lapit niya

Hindi niya alam kung paano tatanggapin ang bagong setup, lalo pa't magkasama lang sila sa isang kwarto sa ngayon, at ang posibilidad ng pagkakaroon ng espasyo sa bawat isa ay parang may nakatagong mensahe sa mga salitang iyon. Si Jarred naman, bagamat hindi na siya muling nakatingin nang diretso kay Veronica, ay nagpatuloy. "Mahalaga sa akin na magka-space tayo," patuloy niya, ang tinig ay may kalaliman. "Hindi dahil hindi kita gusto sa isang kwarto, kundi dahil... kailangan ko ng konting distansya para mag-isip ng malinaw. Hindi ko pa alam kung paano mag-adjust sa mga pagbabago."

Pero bago ako makatalikod, nagsalita siya. “I’ve been trying to give you space.” Huminto ako. “I know.” “But it feels like I’m losing air, Sage.” For a second, gustong gusto kong sabihin sa kanya na ganun din ang nararamdaman ko. But wanting and choosing are never the same thing. Kaya tumingin lang ako sa kanya. Hindi galit, hindi rin malambing. Pareho lang kaming pagod. “Then maybe that’s what space really is,” sabi ko. “Learning to breathe without each other.”

Mahina pa nitong bulong dahilan para maitulak ko siya. "Naandar na naman 'yang kaabnuyan mo, Johan. Maligo ka na nga para makaalis ka na't magkaroon naman ako ng space." Asik ko sa kaniya ngunit ang tukmol na ito ay ayaw atang seryusohin ang sinabi ko. Lumayo lang siya nang wala pa nga sa isang pulgada sa akin. "You need space?" Nakataas ang sulok ng labing tanong niya. "Ito, space." Abnoy niyang duro sa kapiranggot na pag-layo niya sa puwesto ko.

“Hindi mo naman sinabing exact five minutes.” “Four minutes lang ako dito,” sagot niya. “Wow. May timer?” “Of course.” Natawa ako. Grabe, bakit ang simple niyang kausap pero parang lahat ng sinasabi niya may dating? Lumapit ako sa kanya, pero hindi masyadong malapit. May konting space. Safe distance para professional pa rin ang dating. Pero ramdam ko ang presence niya. “Okay na?” tanong niya, mas malambing ang boses kaysa sa chat.

Palaging mahirap tukuyin kung ano ang totoo at hindi. Napansin niya ang saglit na palitan ng tingin ng dalawa, ang kay Spencer ay may pag-uusisa, habang kay Vivian ay tila may pakiusap. "Umorder na tayo," sabi ni Spencer at binasag ang tensyon.