Space Between Us の小説・ストーリー

pagtatangi ko. "Please,don't make this hard for us" humakbang siya, huli na ng sinusubukan kong umatras dahil nasa mga kamay niya nanaman ako "Kung masakit sayo,mas masakit to para sakin" binura niya ang natitirang espasyo sa pagitan namin, hanggang sa wala ng isang metro ang layo namin sa isat-isa.. nahihirapan na rin akong huminga sa sobrang lapit niya

Hindi niya alam kung paano tatanggapin ang bagong setup, lalo pa't magkasama lang sila sa isang kwarto sa ngayon, at ang posibilidad ng pagkakaroon ng espasyo sa bawat isa ay parang may nakatagong mensahe sa mga salitang iyon. Si Jarred naman, bagamat hindi na siya muling nakatingin nang diretso kay Veronica, ay nagpatuloy. "Mahalaga sa akin na magka-space tayo," patuloy niya, ang tinig ay may kalaliman. "Hindi dahil hindi kita gusto sa isang kwarto, kundi dahil... kailangan ko ng konting distansya para mag-isip ng malinaw. Hindi ko pa alam kung paano mag-adjust sa mga pagbabago."

She reached for his hand. Not dramatically. Not emotionally intense. Just… simple. ⸻ Christian looked down at it. Then held it. Carefully. Like something fragile. Like something real again. ⸻ “I don’t want silence anymore,” Zia said quietly. ⸻ Christian nodded. “Neither do I.” ⸻ And for the first time in a long time— the space between them didn’t feel like distance. ⸻ It felt like something they could cross again. If they tried.

Pero bago ako makatalikod, nagsalita siya. “I’ve been trying to give you space.” Huminto ako. “I know.” “But it feels like I’m losing air, Sage.” For a second, gustong gusto kong sabihin sa kanya na ganun din ang nararamdaman ko. But wanting and choosing are never the same thing. Kaya tumingin lang ako sa kanya. Hindi galit, hindi rin malambing. Pareho lang kaming pagod. “Then maybe that’s what space really is,” sabi ko. “Learning to breathe without each other.”

Mahina pa nitong bulong dahilan para maitulak ko siya. "Naandar na naman 'yang kaabnuyan mo, Johan. Maligo ka na nga para makaalis ka na't magkaroon naman ako ng space." Asik ko sa kaniya ngunit ang tukmol na ito ay ayaw atang seryusohin ang sinabi ko. Lumayo lang siya nang wala pa nga sa isang pulgada sa akin. "You need space?" Nakataas ang sulok ng labing tanong niya. "Ito, space." Abnoy niyang duro sa kapiranggot na pag-layo niya sa puwesto ko.

bigla niyang sabi habang nilapag niya ang wine, may ngiting sobrang bright na parang may sariling spotlight, “I’m really excited about… us.” Napatingin ako sa kanya. “Us?” ulit ko, mahinahon pero may warning na. She nodded—enthusiastic. Too enthusiastic. “I mean,” dagdag niya, bahagyang yumuko palapit sa akin, “our families have been close for years. And with how things are going… parang natural progression na, right?” Natural progression. I leaned back slightly, creating distance. “I don’t think we’re on the same page.”

“Hindi mo naman sinabing exact five minutes.” “Four minutes lang ako dito,” sagot niya. “Wow. May timer?” “Of course.” Natawa ako. Grabe, bakit ang simple niyang kausap pero parang lahat ng sinasabi niya may dating? Lumapit ako sa kanya, pero hindi masyadong malapit. May konting space. Safe distance para professional pa rin ang dating. Pero ramdam ko ang presence niya. “Okay na?” tanong niya, mas malambing ang boses kaysa sa chat.

Palaging mahirap tukuyin kung ano ang totoo at hindi. Napansin niya ang saglit na palitan ng tingin ng dalawa, ang kay Spencer ay may pag-uusisa, habang kay Vivian ay tila may pakiusap. "Umorder na tayo," sabi ni Spencer at binasag ang tensyon.

Saka na ako pumasok ng banyo para maligo. Napasandig ako sa likod ng pintuan. Napabuntong hininga ako at nag-isip ng malalim dahil kapansin-pansin ang biglang paglambing ni Top sa akin. Umiiwas ako sa usapang ganun, dahil wala naman talaga iyon sa kasunduan namin sa simula pa lang. We're fuck buddy. Pareho kami nakakabenefitssa ginagawa namin. No hurt feelings at no attachment.

Tila naririnig niya ang sinasabi ng dating nobya na siyang nagpapanumbalik sa pait na nararamdaman niya. “Babe, I reserved a seat in the new restaurant near your university. Let’s go there once I’m back!” “I miss you so much,” mahinang usal ni Zane, bakas ang pangungulila sa mukha habang pinagmamasdan niya si Kila. “Are you okay?” nag-aalalang tanong ni Kila nang mapansin ang pamumula ng mata ng lalaki.