Life Is What You Make It Book Mga Nobela at Kwento

hindi ko na natapos ang gusto kong itanong sa kanya ng harapin niya ulit ako at magaang binigyan ng ngiti. "Ang gusto ko lang sabihin sa 'yo ay naka-plano na ang buhay natin umpisa pa lang. Talagang, minsan, may kailangan lang talaga tayo pagdaanan na hirap sa buhay natin. Dahil kasama iyon sa plano ng Tadhana para sa atin para mas maging matibay tayong tao at para rin mahanap rin natin ang sarili natin."

Parang isang stand novel ang librong 'yon dahil nakasulat do'n ang mga bagay na nangyari sa female lead na inspired sa totoo niyang buhay. She writes the book when she’s not okay, when she feels like she’s given up. Some of the scenes she wrote in that book were what happened to her mother, Helenah Miller ten years ago. Namatay si Helenah noong 9 years old pa lamang si Hayacinth. The cause of its death was internal bleeding, mas naging complicated pa ang survival rate ni Helenah noong oras na 'yon dahil na rin sa dinadala nitong bata sa tiyan niya na pang-tatlong buwan pa lamang.

Masyado ko lang dinibdib kaya umabot ako sa puntong papunta na sa pagkapariwara ang buhay ko at nasaksihan ko ang krimen ni Marcus. Baka nga ako lang ang nagpapahirap sa sarili ko. Kailangan ko lang sigurong matanggap ang mga nangyayari sa ‘kin. Kasi sabi ni Ate Kiss, hindi tayo p'wedeng magpatali sa nakaraan. Hindi matutuwa sina Mama at Papa kung ganito kagulo ang buhay ko. Life is a choice. You choose how you're going to live with it. There's always two ways that we can choose where we want to make our own path. I should choose now.

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

Anong magagawa ko? Lahat ng tao sa mundo ay may limitasyon, may hangganan ang buhay ng tao. Depende sa kapalaran kung hanggang kailan ka magtatagal. Iyong iba ay umaabot ng hundred years ang buhay dahil iyon ang will ng may likha sa lahat. Pero ako? Masyadong minadali ang pagkakatapos sa istorya ko. Ayon ang nakasulat sa book of life ni Lord eh. Hanggang doon na lang ang itatakbo ng buhay ko. Kaya sino ako para baguhin 'yon?

[ WARNING: This story is for matured readers only. It contains themes, languages, and violence that are not suitable for young readers. ] Disclaimer: This is only work of fictions. All characters, locations, names of buildings are all fictitious and imaginary product of the author. If there is any resemblance to any location, person, building etc. It is purely coincidental and not intentional. SNOW POV

Masaya na siguro sila ngayon ng oh so bestfriend mo. Alam kong mahihirapan ako magmove on pero alam ko ring matatangap ko din iyon katagalan. Maybe Mile is just a lesson. I wil never be here if it didn't happened. I will never found myself pursuing my other dream therefore I might look at it bright side in order to learn more about life. Yun nga lang masakit pa rin sa tuwing naalala ko ang mga pinagsamahan naming nauwi sa wala.

"Venice Lopez. That’s my name.” Nang makumbinsi akong sa kanya nga ang libro ay inabot ko ito sa kanya. “You like that book?” I asked with a smile pasted on my face. The book sold a copy of hundred of thousand. It is also a bestselling book and was awarded as one of the famous piece in the country. "This book reminds me how precious our life is. This is not just a typical love story," she said as if she is so sure to the theme of the book. That book saved me from hell too.

Our life is like a book, if you finished reading the current chapter, you'll flip the page to welcome a new chapter even though you still haven't moved on to your previous chapters. It will flow continously until you get to the epilogue. It may or may not satisfy your heart, but that is what really life is. Author's Pov:

Lumapit siya sakin at hinalikan ako sa noo at niyakap. "Alam mo ba kung ano ang na-realize ko sa araw na ito?" tnong ko. "What is it?" "Just like what someone says, I realized that 'Life is like a book. Some chapters sad, some happy, and some exciting. But if you never turn the page, you will never know what the next chapter holds.' You're the next chapter of my life. And I want you stay till the end of my story... Of our story." "I want you to be my beginning and end Alexandra. We'll complete the book where our love will last forever."