Life's Message Novels & Stories

For this and for always understanding me. Ngumisi siya. "I told you. Ang motto ko sa buhay ay happy wife, happy life." Tinitigan ko siya ng mabuti hanggang sa unti-unting napawi ang ngiti niya at bigla siyang sumandal sa mesa, hinila ako palapit sa leeg ko at inangkin ang labi ko sa isang mapusok na halik.

Kinuha niya ang phone iniisip na si Shaun ito, pero ang mensahe ay galing kay Wesley. [Mabuting magkaroon ng panibagong simula. Ang isang babae ay dapat itrato ang kanyang sarili ng mas mabuti. Kung hindi ka masaya sa buhay, hindi ito dahil hindi ka sapat. Ang ibang tao o ibang bagay ay hindi lang talaga karapat dapat sa ating pagpapahalaga.] Nakaramdam si Catherine ng malabong pakiramdam sa kanyang puso. Mas nakaramdam siya ng pag-asa tungkol sa hinaharap ng mabasa ang nakakapagpapatibay na mensahe.

Ganun lang kasi ako mahilig manood ng inspirational videos at gusto ko lang ishare sa inyo baka sakaling makatulong at may aral na matutunan. I really liked the message, kasi nga di ba lahat naman tayo ay dumadaan sa pagsubok? Sabi nga: Trials or problems are a twin of life. Habang nabubuhay tayo ay hindi na mawawala ang pagsubok sa buhay natin. Kung baga kakambal na talaga natin yan, pero sumagi bA minsan sa isip mo na what if ang pagsubok na yan ay blessing in disguise pala? Yon bang sinusubukan ang tatag mo dahil may blessing na kasunod na darating sayo, di ba?

Mamamatay siya sa lugar ng mga banyaga. WE ONLY live once sabi nila pero mali, we live everyday and we die once. So forgive while you still have the chance to forgived that person, hate less and love more while you still can. Life is so short to take things seriously. Be weird and do the things that makes you happy and contented.

Ngumiti ako, “Of course, we’ll make a display sa bahay para makita natin lagi.” Si Messiah ay tumingin sa akin, hawak ang kamay ko, “You know… simple moments like these… are the best memories.” Tumango ako halatang emosyonal. “Yes… these are the moments that matter. Not money, not status… just us.”

Ngumiti siya sa dalaga at hinayaang tingnan nito ang magazine. “Kaya naman always remember .You're strong, not lucky. Gustuhin mo mang tapusin ang buhay mo, I know, deep down, you wanted to fight it. You wanted to live that's why you're still alive. Suicide is not the answer to every problem in the world. No one should take their own life, because life is precious, life is a gift

Isang mensahe mula sa kanya ang pumasok. "Oo, bakit dala mo pa?" Nag-text back, hindi umaalis ang mga mata sa picture. "Anong ibig mong sabihin? Iyon ang pinakamagandang araw ng buhay ko. Hindi ko ito matanggal. Kung may isang bagay na gusto kong panatilihin magpakailanman. Ito ang mga alaala ko kasama ka." Napalunok si James habang binabasa ang mensahe niya at napabuntong-hininga.

Ito ay ngiting puno ng pagtanggap—sa sarili, sa nakaraan, at sa posibilidad ng mas maliwanag na kinabukasan. “Live life to the fullest,” bulong niya sa sarili, ngunit sa pagkakataong ito, alam niyang iba na ang kahulugan nito. Hindi na ito tungkol sa pansamantalang kasiyahan o pagtakbo sa sakit. Ito na ang simula ng tunay na buhay—isang buhay na puno ng pag-asa at ng posibilidad ng pag-ibig, kahit hindi pa ngayon.

Mahina nyang bulong. Tumulo ang luha ni Gramps. Kung pwede lang sana... kung pwede lang na h'wag muna, kung pwede lang na ihinto ang oras at araw ay gagawin ng matanda. Ngunit kahit gaano karami ang pera at kahit gaano kayaman ang Isang tao. Ito ang mga bagay na hindi natin kayang bilhin gamit ang kayamanan. Kaya kailangan nating mabuhay, hindi mabuhay na humihinga lang at pinapanood ang araw na lumipas. Kundi mabuhay dahil life is meant to live. Not for us to suffer. Let's live our life to the fullest. Kumawala si Carmela sa pagkakayakap.

“Why?” Diretso siyang tumingin. “Huwag mo nang isipin yung tungkol sa ating dalawa…” Ngumiti si Mike. “I’m not doing anything wrong. Just buying vegetables with you isn’t against the law.” Lumapit siya sa pinto at huminga nang malalim. “Life is short, Melinda. When we’re young, we live for our parents. As adults, we live for our children. Now that we’re older, maybe… we should live for ourselves, even just once.”