Novel & Cerita Life's Message

"Ang mahalaga, magpatuloy ako. Hindi ko kailangang maglakbay mag-isa. Hindi ko kailangang maging perpekto." Sa mga salitang iyon, nagbago ang pananaw ni Liza sa buhay. Alam niyang hindi siya kailangang maging isang superhero upang magtagumpay. Ang bawat hakbang, gaano man kaliit, ay mahalaga. Sa likod ng bawat pagluha at pagsubok, natutunan niyang tanggapin na ang bawat kwento ng buhay ay may kahulugan. At sa bawat pagngiti, may mga sugat na natutunan nilang paghilumin—sama-sama, bilang isang komunidad. ---

Dahan-dahang napalunok si Dera habang muling binabasa ang linyang iyon. "Kung umabot ka sa bahaging ito ng liham, ibig sabihin ay malamang buhay pa ako." Hindi ito tunog ng isang taong nagpaalam. Hindi ito tunog ng isang taong sigurado sa kamatayan. Hindi ito tunog ng isang taong sumuko. Parang isinulat iyon ng isang taong alam na may posibilidad siyang mabuhay.

Im totally lost. Until now, hindi pa din madigest nang sistema ko, lahat nang nalaman ko. From being felt betrayed, to broken family, until being loved by someone i couldn't chose before. *Bzzt, bzzt, bzzt* I look at my phone, and took it. 1 message received, from unknown |Hi sissy, lets meet up. I'll text to you the address, aryt?. See you, lil'sis|

Mabilis na nagsalubong ang kilay niya at sumama ang tingin sa screen ng cellphone niya habang binasa ang mensage na natanggap niya. It was a message from the person he despise most of all,a loathsome man with a despicable nature,a disgusting man—who also gave him his life. His father,Anthony Martinez,a man that can't even be compare to a devil,because he is a devil himself. Mahigpit niyang hinawakan ang Cellphone niya ng mabasa ang mensage ng Ama at malakas itong binasag sa sahig at galit na napaupo sa kanyang upuan.

tanong niya. "Ahmm, motto mo?" Ano ba naman 'tong tanong ko! What's your motto? Ano 'yon? Parang timang naman! "My motto is; be loyal to the nightmare of your choice." patango-tango niyang sabi. "Motto ko sa buhay, ano; It's not a dead end, it's just a plot twist!" Nakaw ko lang na motto 'yan kay ligaya no'ng high school...ewan ko ba bakit ko naisip 'yon? Tunog seryoso kasi sa buhay.

Inaangkin ko na ang karapatan kong malaman. Huminga siya ng malalim. Tumingin siya sa akin. Diretso. Matalim. “They sent a message.” Nanlamig ang katawan ko. “What message?” Tumahimik siya saglit. Then— “They said…” Lumapit siya. Mas lalo. Too close. Too dangerous. “You were never meant to survive.” Napatigil ang mundo ko ulit. Hindi ito basta attack.

Ang kanyang mga galaw ay napakalumanay at puno ng pagmamahal habang nagsalita. "Oh, silly girl... please don’t worry about this little thing. Truly, nothing else in this world matters hmm? not pain, money, anger…none of it matters half as much as life itself, and especially not as much as you. You are the most precious thing I have, and nothing can ever change that."

Only energy in its purest form. Heat and power and connection. In a world where letters are the indicators—of our death. Sa buong buhay ko, I've been afraid it would overwhelm me. That the feelings are too big, the people too many, the pain too great. I spent every minute of every hour of every day understanding the definitions of everything from having to feel all the life there that is around me.

Tulad sa kasabihan, mas mabuting mabuhay kaysa mamatay. May isang kasabihan din na nagsasabi na basta’t may buhay, may pag-asa. Sumuko na si Hugo sa kapalaran niya. Kinalimutan niya na rin ang ideya niya kanina kung saan gusto niyang lumaban hanggang kamatayan. Pagkatapos ay ginamit niya ang cellphone niya para mag-type ng isang mensahe kay Charlie na nagsasabi: [Patawad talaga, Charlie. Dinamay kita sa problema na ito…]

Nang humupa ang unang alon ng kanilang pag-atake, nagpadala ako ng mensahe sa kanila nang walang galit, kundi may katotohanan. “Maaari ninyong sirain ang mga puno sa ibabaw,” sabi ko sa pamamagitan ng senyales, “ngunit hindi ninyo matutuyo ang buong lupa. Maaari ninyong harangan ang mga daanan ngayon, ngunit hindi ninyo mapapatigil ang daloy ng buhay na nakaukit na sa lugar na ito. Ang inyong pagsubok ay nagpatunay lamang ng isang bagay: ang ugat na nakatayo sa katotohanan ay hindi matitinag ng anumang bagyo.”