Life's Message Novels & Stories

Kinuha niya ang cellphone at noon lang niya napansin ang ilang missed calls ni Martin sa messenger niya. Martin’s Message: Hey, babe my condolences to you and I hope you’re ok. I heard your Mom had a car accident that took her life. I felt sad when I saw the NEWS. Do not worry I informed some of our clients regarding your current situation. In case you need a helping hand and shoulder to cry on just call me back and I am here for you. Mhuaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhh….. We all miss you here!

Napapalakas at Galit na si Rosalia. " Hindi Ako patay, Buhay na Buhay Ako at Hindi matatapos ang Buhay ko sa ganito lang , kailangan na gawin Kong miserable Ang Buhay mo at ng pamilya mo, ayoko na kayo lang ang magiging masaya, Hindi Ako papayag, pahihirapan ko kayo, pahihirapan ko kayo!." nanlilisik na mga mata ni Angela.

Hinaplos ko ang pisngi niya at kinumutan ng maayos. I turned off the lights, leaving only the warm dim glow by the bedside lamp. I checked my phone one last time before placing it on the table. No new messages. But his last one still lingered. Before closing my eyes, I reminded myself again and again. Tama na, Lily. Hindi ka na bata. Hindi ka na dapat nagpapadala sa text. Hindi ito romantic movie. This is the reality of life. At sa buhay, hindi palaging masaya ang ending.

Ibibili niya ng pasalubong si Theo kaya dumaan muna siya sa malapit na convenience store. Pagpasok na niya sa kotse ay may message sa kanyang cellphone. “Hello. Kumusta?” mensahe ng estranghero. Hindi niya pinansin ang message. Nakarating na siya sa bahay. May mensahe uli para sa kanya. “Kumain ka na?”

Ang hangin ay malamig, ang araw ay papalubog. Billie took her hand, intertwining their fingers. “No more running,” sabi niya. “No more hiding,” sagot niya. “Just us.” “Just life.” Lumapit si Billie, hinalikan siya — hindi matindi, kundi marahan, puno ng kapayapaan. At sa likod nila, sa malaking LED wall ng Lazarus Initiative, muling nag-flash ang tagline: “Rebuilding life, not owning it.”

“Kaya magpalakas ka, Ybarro. Kumain ka ng marami para mabuhay ka pa ng matagal. Walang imposible . . . Manalig ka lang.” Kinuha ni Mikaela ang bowl na may lamang chop suey, nilagyan nito ng mga gulay ang plato ng ama. “Kumain ka ng maraming gulay, pampahaba iyan ng buhay.” “Salamat, anak.” Sinimulan na nitong kumain. BUT, we don’t always get what we want or what we plan for. Life is a gift from God, lent to us only for a time . . . and He can take it back in an instant.

Kung i-block ko rin, hay naku, para naman akong bata nito! There's no other way talaga para makapag-move on kundi ang salitang ACCEPTANCE. Kahit masakit kailangang tanggapin na hindi kami para sa isa't isa. Dalawa lang naman kasi ang purpose kung bakit nakilala mo ang isang tao. It's either that person is meant to be part of your life or teaches you a lesson and helps you figure out who you really are. I heaved a deep sigh as I set aside my cellphone and placed it on the bedside table. Pero bigla namang tumunog ang messenger notification kaya kinuha ko ulit ito para tingnan kung sino ang nagchat.

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

May mga lumang litrato, ticket, at isang tuyong bulaklak. Sa ilalim, may isa pang note. “Control what you can. Let the rest teach you. Love, life and family. They can be messy. And that’s okay. — Lola E.” Messy. Ugh. I hated that word. Pero siguro nga tama siya. Maybe if I wanted to survive this plan, kailangan kong tanggapin ‘yung gulo. I need to learn how to dance with it. Napahilot ako sa sentido, replaying everything that happened earlier.

Ilang minuto palang ang nakakaraan, dumating ang mensaheng hinding-hindi ko hihilingin na matanggap. Parang hinigop lahat nang lakas ko nang natanggap ang mensahe at mapanood ito, wala na, wala na talaga kami magagawa, uubusin niya kami. Ngayon ang buhay namin ay naka-depende nalang lahat sa bawat pag-ikot nang bote, na iniintay nalang naming matapatan kami nang pagtigil nito at doon na magtatapos ang buhay namin.