Novel & Cerita Lifeless

Pagsara ng pinto, mas lalo pang lumalim ang tensyon. Lumapit si Liven sa desk at marahan nitong pinatay ang sigarilyo ni Lexus sa ashtray. “Hindi ka dapat nagyoyosi sa loob,” malamig na sabi niya. “Don’t f*cking treat me like a kid,” balik ni Lexus, pero mahina, hindi tulad ng dati. Tumitig si Liven sa kanya—yung tingin ng kambal na may alam sa mga bagay na hindi mo kailanman masabi ng diretsahan.

Tinapik lang nito sa likod. “Eh bakit—” “Don’t piss her off. She’s a De Guia. Pupulbusin ka ng clan niyan kapag hindi ka tumigil. Everything will be destroyed—your life, your car, your dick. Stop it, bro. It’s just a thong. It’s not worth it.”

Tulad ng kasabihan, kung mas maganda ka, mas magiging miserable ang buhay mo. Naghintay siya ng lagpas alas siyete at naging balisa siya habang walang paramdam si Cordy. Hindi sapat ang pahinga ni Cordy kagabi, hindi niya siguro plano na magtrabaho hanggang gabi, hindi ba? Sa tingin ba ni Cordy ay gawa siya sa bakal? Nagalit si Zoe habang iniisip ito at tumawag siya kay Cordy, ngunit nalaman niya na nakapatay ang phone ni Cordy.

Nilibot niya ang kanyang paningin. Walang kahit anong disenyo o kulay ang silid — malamig, maputi, at walang buhay. Parang kwarto ng isang taong sanay mabuhay sa tahimik na utos at bawal na pangarap.

Walang tunog, walang buhay, puro sakit at pagsisisi sa ginawa nasa loob niya. To be continued

Nabitawan ko ang cellphone dahilan para mahulog iyon sa mesa. Sumikip ang aking dibdib. I couldn't feel my body as I catched my breath. Haruto is shouting on the line but I couldn't hear him clearly anymore. Unti-unting nawalan ng hangin ang aking katawan dahilan para ako'y mawalan ng ulirat. I was afraid of death before, then I realized it was more scary to live without anyone by your side or someone you can hold on during hard times. While I am living, I was also dying. I will die alone and no one will probably know.

sa wakas ay tinapunan niya rin ako ng tingin. “Iyon ay kung magtatagal ka pa sa mundong ito,” makahulugang dagdag niya. Maigi ko siyang tinitigan, pilit binabasa ang nasa likod ng kanyang mga salita. “Your time is running short, Mira. Hindi mo alam na baka ito na pala ang huli nating pagkikita. We never really own our lives. Buhay ka ngayon—bukas, you could already be a lifeless corpse,” sabi niya with a straight face.

Lumingon muli ako sa paligid, pero gaya namin halos lahat ng natira doon ay pulos walang suot na life best. Nanginginig akong sumilip sa ibaba, malakas ang alon, ang iba ay pilit na lumalangoy habang ang ilan ay nalulunod. Hindi ko kayang tingnan ang ilang nakalutang na bangkay dahil sa wala itong suot na life best. Hindi, hindi ko kayang makita si Hezekiah na lumulutang at wala ng buhay, no! Sunud-sunod akong umiling.

' tanong ko sa isipan ko. Pagod na pagod na ako at natutuyo na rin ang bibig ko. Hindi ata Live Suicide ang tatapos sa buhay ko, kundi mamatay pa ata ako sa kapaguran at dehydration bago pa man ako makapunta roon. Wala bang pa last sapper ang Live Suicide or marangyang helicopter ang maghahatid sa akin papunta roon sa lugar? Hindi 'yong dadaan ka pa rito sa napakahirap na route, masyadong tagong-tago, e. Mamamatay ka na nga lang, papahirapan ka pa. What a life!

"Ang bawat tao ay may apat na buhay. Ang unang buhay nila ay umiikot lamang sa pagkilala nila sa mundo; ang ikalawa, matututunan nilang oras ang mahalaga sa mundo; ikatlo, malalaman na nila ang tunay na kahulugan ng buhay; at sa ikaapat o huli, matatamasa na nila ang totoong kahulugan ng katapusan, at ito ay ang kamatayan." Isinara ko ang librong binabasa ng kaibigan kong si Joanna. Narito kami ngayon sa library upang mag-aral sana ngunit parating tulog lang naman ang inaatupag ko dito. "Celestine Ysabelle Cortez. Bakit mo naman isinara ang binabasa ko?" Inis na sambit nito. "Napakahilig mo talagang magbasa ng mga librong walang saysay. Sinabi ko naman sayong walang katotohanan ang mga iyan.