Lifeless Mga Nobela at Kwento

Lumingon muli ako sa paligid, pero gaya namin halos lahat ng natira doon ay pulos walang suot na life best. Nanginginig akong sumilip sa ibaba, malakas ang alon, ang iba ay pilit na lumalangoy habang ang ilan ay nalulunod. Hindi ko kayang tingnan ang ilang nakalutang na bangkay dahil sa wala itong suot na life best. Hindi, hindi ko kayang makita si Hezekiah na lumulutang at wala ng buhay, no! Sunud-sunod akong umiling.

' tanong ko sa isipan ko. Pagod na pagod na ako at natutuyo na rin ang bibig ko. Hindi ata Live Suicide ang tatapos sa buhay ko, kundi mamatay pa ata ako sa kapaguran at dehydration bago pa man ako makapunta roon. Wala bang pa last sapper ang Live Suicide or marangyang helicopter ang maghahatid sa akin papunta roon sa lugar? Hindi 'yong dadaan ka pa rito sa napakahirap na route, masyadong tagong-tago, e. Mamamatay ka na nga lang, papahirapan ka pa. What a life!

"Ang bawat tao ay may apat na buhay. Ang unang buhay nila ay umiikot lamang sa pagkilala nila sa mundo; ang ikalawa, matututunan nilang oras ang mahalaga sa mundo; ikatlo, malalaman na nila ang tunay na kahulugan ng buhay; at sa ikaapat o huli, matatamasa na nila ang totoong kahulugan ng katapusan, at ito ay ang kamatayan." Isinara ko ang librong binabasa ng kaibigan kong si Joanna. Narito kami ngayon sa library upang mag-aral sana ngunit parating tulog lang naman ang inaatupag ko dito. "Celestine Ysabelle Cortez. Bakit mo naman isinara ang binabasa ko?" Inis na sambit nito. "Napakahilig mo talagang magbasa ng mga librong walang saysay. Sinabi ko naman sayong walang katotohanan ang mga iyan.

At kung ano ang kanyang sasapitin ay malugod niyang tatanggapin. Kinabukasan ay napilitan na rin siyang pumasok sa school. Ngunit, pakiramdam niya ay para siyang isang patay. Kumikilos ngunit walang pakiramdam, nakikinig ngunit lagpasan. Kumakain ngunit ang pagkain ay hindi niya malasahan. Tanging ang nakikita niya sa kanyang paligid ay puro black and white—walang buhay.

"Gaano ka ba kabobo at hindi mo ako maintindihan? Sasama ka sa gusto mo man o sa hindi. B'wisit ka. Ikaw na nga itong inaalala, ikaw pa ang paayaw-ayaw. Paano kung mabuntis ka? Kaya mo bang palakihin mag-isa 'yang magiging anak mo kung sakali? E sarili mo nga, hindi mo kayang buhayin dahil d'yan sa sinasabi mong dignidad! Letse!" Mas napaiyak pa ako lalo at hindi na nakasagot pa. Kahit yata magmakaawa ako sa kaniya at halikan ang mga paa niya ay hindi na magbabago pa ang desisyon niya. ISANG oras ang lumipas, walang buhay ang mga mata kong nakatingin sa labas ng bintana ng sinasakyan kong van. Makulay ang paligid pero ang pakiramdam ko ay kabaliktaran. Magkahalong mabigat at magaan, parang n

First, the kind person who has love, care, and affection. Second, the weak one is who is afraid of risk, the one who lives in fear. The third one is the monster, the person who lives in hatred. Lies in cruelty. The kind of human who has dark thoughts. The last one is numb. The person who doesn't care about anything. Living but dead. Heartless. Emotionless. Living like a robot. People who ain't scared of everything that'll happen in their life they just waiting for the final moment. The moment they'll meet their death.

Para itong isang babasagin na porselana, na isang maling hawak mo lang dito ay masasaktan at mapipingas na ang katawan nito. Her eyes were empty and lifeless. Na para bang ang dami na nitong pinandaanan sa buhay. Mababanaag sa mata nito ang kalungkutan. Parang marami itong iniisip habang nakaupo sa gitna ng tulay.

"I was just asking." Si Deewee ay pilit na ngumiti. "Depende sa tao kung papaano nila titingnan ang buhay, Gene. Para sa akin, hindi naman alak ang nagpapasaya sa buhay ng tao. So... no. My life isn't boring. It is healthy and fun, because I know I'll live a long life."

mahinang sagot ni Lauren, her voice flat, cold, and entirely exhausted. Ngunit sa loob ng kaniyang dibdib, ramdam niya ang bawat hiwa ng mga salita ng mga kaklase niya. Ang mas masakit pa rito, tuwing dadaan siya sa tapat ng Room 312, ang p***o ng opisina ni Anne ay palaging sarado nang mahigpit. Wala nang pamilyar na amoy ng lavender sa pasilyo, wala nang patagong sulyap. Anne had become an unreachable phantom once more, tightly sealed behind her granite-like walls.

Marahan ko siyang inihiga sa sahig kahit sobrang nanginginig ang aking mga kamay. “Divine Magic: Heaven's Love. Let your soul fill with love in the afterlife,” pagbibigay basbas ko sa kaniya. Nabalutan ng liwanag ang katawang lupa ng aking Ina, na ginamit ni Livea. Kasabay ng paglaho nito ay ang pagkawala ng itim na awrang bumalot sa kalahati ng aking katawan.