Novel & Cerita Lifeless

Mabuti na lang at nauna na siya sa paglalakad kung kaya't ngayon nasa likod niya na ako at sinusundan siya. Nakakatakot sa gubat na ito kung maliligaw ka. Lalo na't wala kang kasama. Pakiramdam ko mayroon dito mga malalakeng hayop na nakatira, yung nangangain ng tao. Wala pa naman makakakita dahil walang bahay, puro puno lang at damuhan ang nandito. Pakiramdam ko kung kaya't naging abandonado ang mansion na pupuntahan namin dahil gubat nga ito, umayaw na ang may-ari, ang layo kasi.

ISANG LINGGO na ang nakalipas buhat nang puntahan niya si Thalia sa inuupahan nitong apartment. Ilang araw na rin siyang tila patay na buhay, mesirable at wala sa tamang katinuan dahil sa pangungulila sa dalaga. He missed her so much pero wala siyang lakas ng loob upang muling harapin ito.

"Bakit gising pa kayo, lo? Puro na naman kayo trabaho, bukas na 'yan." Simula nang maging coronel ay wala na itong inatupag kung hindi puro trabaho, kaya paminsan-minsan ay pinapagalitan ito ng asawa lalo na kapag nagpapalipas ito ng gutom. Hindi naman ito masaway-saway at ito na daw ang kaligayahan nito sa buhay. "Alam mo naman na ito lang ang pampaantok ko," at muli nitong ibinalik ang mga mata sa mga papeles na binabasa.

dagdag pa ni Keran. " Ang sabihin mo para tayong mga tuod. Akala ko magkaka stiff-necked na ako dahil sa sobrang tuwid ng katawan ko. Hindi ko na magawang igalaw man lang ang ulo o leeg ko " sabat ni Limer habang ginagalaw galaw ang ulo niya at hinihimas ang leeg.

Kinabukasan Tinanghali ako ng gising. Kung hindi ko pa narinig ang mga malalakas na tawanan mula sa sala ng mansion, malamang ay hindi pa ako magigising. Napakunot ang noo ko. Hindi pamilyar ang mga tinig na iyon, at tila masyadong maingay para sa isang bahay na ilang linggo pa lang nagluluksa.

What was that! "Life can never wins against death. Every lives has their own end. And I will make yours early. Those who will defy me will face their deaths. For I am DEATH and all those have LIFE will eventually die. Right after me!" Dagdag niya na nagpa-tindi sa mga kuryente na para bang mga kidlat. Napa-d***g ako nang tamaan ako. Umalingawngaw ang mga boses namin sa buong lugar. Mahigpit kong nayakap si Luna. Knowing that she could feel the currents too, I still did. At least the severity will lessen.

Bago sumagot ay uminom muna ito ng tubig. "Mahirap," unang salita ni Yanna. Ilang sandali itong tumahimik bago nagpatuloy. "Pero mas okay na iyon sa akin kaysa mangyari ang gusto nila noong mga panahon na iyon. I'd rather live like a dead person than be a real dead person. Kasi naniniwala ako na habang buhay ka, may pag-asa pa rin. Something a dead person cannot have."

Nasa isang lugar ako na hindi pamilyar sa'kin. Ang malala pa ay bakit walang hangin akong maramdaman? Napakatahimik at kahit gabi na ay wala akong maririnig na huni ng mga kulisap o insecto. Nang ilibot ko ang aking tingin ay napasinghap ako. Kaya pala wala akong ma-sense na presensya ng mga living creatures ay dahil very barren ang lugar. It was lifeless and bleak. Ang mga dahon at puno ay natuyo na.

Nginisian ko siya at nginuso si Lleidzy na nasa kama. "Buhay pa ba 'yan?" "Gaga! Kitang bukas 'yong mata, eh." Napakagat ulit ako ng labi, pinipigilang matawa. "Malay mo patay na...maraming ganoon diba? Bukas 'yong mata pagnamamatay." Sinamaan niya ulit ako ng tingin bago lumapit kay Lleidzy at pinitik 'yung ilong.

Noon pa lang, sinabi ni Thomas na gusto niyang bigyan siya ng opsyon na manatiling buhay. Ito ay napaka-interesante. Kapag ang isang tao ay nasa malalim na kawalan ng pag-asa, siya ay maaaring biglang tumalbog kung may magbibigay sa kanya ng isang lifeline, kahit na ito ay maliit. Wala talagang gustong mamatay. Ang isa ay mamamatay kapag walang paraan upang manatiling buhay. Ngunit kung may pag-asa pang manatiling buhay, sino ang magnanais na mamatay?