Lifeless Mga Nobela at Kwento

“Lo, alam niyo namang hindi ganoon kadali ang gusto niyo. At isa pa, bakit naman kayo nagmamadali, balang araw mag-aasawa rin ako. Masyado pa akong busy sa pagpatakbo ng business natin.” “Kailan pa, pag hindi na ako humihinga? Nakung bata ka, gusto ko bago ako mawala sa mundo ay makita kong may pamilya kana, at nang mapanatag naman ang kaluluwa ko sa kabilang mundo.” “Lolo naman kung makapagsalita kayo parang may taning na ang buhay niyo. Sa nakikita ko malakas pa kayo sa kalabaw. Mahaba pa ang buhay niyo.”

Walang usapan, walang pagpapaliwanag, at higit sa lahat—wala na ring anumang damdaming natitira. Para kay Leina, tapos na ang kabanatang iyon ng kanyang buhay. Ang pagkikita nila ay isang simpleng pangyayari lang na dumaan, at ayaw na ayaw na niyang bigyan pa ito ng kahulugan o lugar sa kasalukuyan niyang masayang buhay. Ang nakaraan ay mananatili na lang sa nakaraan, at wala na itong magagawang pagbabago sa kung sino siya ngayon at kung sino ang mahal niya.

Tinitigan ko ang mga batang nag lalaro Why can't i even remember my childhood? Haysst . Namimiss ko na ang parents ko . kung hindi kaya ako pumayag magpakasal kay klent hindi siguro ganito kalungkot ang lovelife ko kung lovelife bang matatawag to . I let a deep and heavy sigh.

Pagsara ng pinto, mas lalo pang lumalim ang tensyon. Lumapit si Liven sa desk at marahan nitong pinatay ang sigarilyo ni Lexus sa ashtray. “Hindi ka dapat nagyoyosi sa loob,” malamig na sabi niya. “Don’t f*cking treat me like a kid,” balik ni Lexus, pero mahina, hindi tulad ng dati. Tumitig si Liven sa kanya—yung tingin ng kambal na may alam sa mga bagay na hindi mo kailanman masabi ng diretsahan.

Mabuti na lang at nauna na siya sa paglalakad kung kaya't ngayon nasa likod niya na ako at sinusundan siya. Nakakatakot sa gubat na ito kung maliligaw ka. Lalo na't wala kang kasama. Pakiramdam ko mayroon dito mga malalakeng hayop na nakatira, yung nangangain ng tao. Wala pa naman makakakita dahil walang bahay, puro puno lang at damuhan ang nandito. Pakiramdam ko kung kaya't naging abandonado ang mansion na pupuntahan namin dahil gubat nga ito, umayaw na ang may-ari, ang layo kasi.

Tinapik lang nito sa likod. “Eh bakit—” “Don’t piss her off. She’s a De Guia. Pupulbusin ka ng clan niyan kapag hindi ka tumigil. Everything will be destroyed—your life, your car, your dick. Stop it, bro. It’s just a thong. It’s not worth it.”

Tulad ng kasabihan, kung mas maganda ka, mas magiging miserable ang buhay mo. Naghintay siya ng lagpas alas siyete at naging balisa siya habang walang paramdam si Cordy. Hindi sapat ang pahinga ni Cordy kagabi, hindi niya siguro plano na magtrabaho hanggang gabi, hindi ba? Sa tingin ba ni Cordy ay gawa siya sa bakal? Nagalit si Zoe habang iniisip ito at tumawag siya kay Cordy, ngunit nalaman niya na nakapatay ang phone ni Cordy.

Walang tunog, walang buhay, puro sakit at pagsisisi sa ginawa nasa loob niya. To be continued

Nabitawan ko ang cellphone dahilan para mahulog iyon sa mesa. Sumikip ang aking dibdib. I couldn't feel my body as I catched my breath. Haruto is shouting on the line but I couldn't hear him clearly anymore. Unti-unting nawalan ng hangin ang aking katawan dahilan para ako'y mawalan ng ulirat. I was afraid of death before, then I realized it was more scary to live without anyone by your side or someone you can hold on during hard times. While I am living, I was also dying. I will die alone and no one will probably know.

sa wakas ay tinapunan niya rin ako ng tingin. “Iyon ay kung magtatagal ka pa sa mundong ito,” makahulugang dagdag niya. Maigi ko siyang tinitigan, pilit binabasa ang nasa likod ng kanyang mga salita. “Your time is running short, Mira. Hindi mo alam na baka ito na pala ang huli nating pagkikita. We never really own our lives. Buhay ka ngayon—bukas, you could already be a lifeless corpse,” sabi niya with a straight face.