Tula Para Sa Aking Sarili Novels & Stories

Wika n'yang may pagmamalaki sa sarili. "Hmmm, oo na sige na ikaw na!" Nakangiti nitong saad. "Alam mo bang ang laki tuloy ng pagsisisi ko na itinanggi ko s'ya noon? Wala s'yang kasalanan, bata lang s'ya na hindi ginustong malagay sa ganitong sitwasyon. Pero idinamay ko s'ya sa galit ko, now I realized how bullshit I am, ang laki ko pa lang gago? Alam mo bang nahihiya ako sa tuwing maiisip ko, nahihiya ako sa anak ko. Pero mas nahihiya ako para sa sarili ko. Dahil ngayon ko lang na-realized ang katangahan ko. Sana mas maaga ko pa s'yang nakilala, sana nakita ko ang una n'yang ngiti, ang tunog ng una s'yang tumawa at magsalita. Ang dami kong sinayang na sandali. Pinagsisisihan ko ang lahat nan

"K-Kuya Gael, tama si Dad, pwede mo pa rin naman ituloy ang pangarap mo, eh—" "At ano'ng alam mo sa pangarap, sa pangarap ko, Tallulah? Sige nga, ano'ng pangarap mo sa buhay? Ang mapanagasawa ako? Ang maging Mrs. Ramirez? Damn that dreams of yours, Tallulah! Stop talking na akala mo'y madali lang para sa akin ang ginawa mo. Well, hindi na ako magtataka dahil hindi mo nga naman kailangan mag-aral para umasenso dahil nasa iyo na ang lahat pero iba ako sa 'yo, Tallulah. Mahirap lang ako at kailangan kong mangarap para sa sarili ko na gusto mong sirain. Kung sa 'yo gusto mo ito, ako hindi!" Tumayo ito sa pagkakaupo at bumaling sa ama niya. "I'm sorry, Tito pero hindi ko ho kayang ikulong at ital

Kaya if ever na mahulog akong muli sa isang tao, I promised to my self that mag titira ako para sa sarili ko and mamahalin ko ng higit ang sarili ko. Lumabas na ako sa budegang iyon. Napa tingin naman ako sa paligid at kitang madilim na ang kalangitan. Siguro nag bebe time pa rin sila Thalia at Arthur hanggang ngayon, 'no? Nakaka umay silang makitang ganoon. Parang ipinamumukha sa akin na hindi ko kailanman mararanasan 'yon.

"Tsaka last step 'tay, mahalin mo po ang sarili mo. Mahalin mo ang sarili mo nang mas higit pa sa pagmamahal mo sa kaniya. Kasi kapag nangyari yon, hindi ka na makakaramdam ng mga insecurities mo because you love you for who you are. Tanggap mo kung sino ka, kung anong kakayahan mo maging ang mga kulang sayo. And that's the real beauty. Sabi nga nila, beauty is when you turn your imperfections into perfection." "Salamat anak, simula nung una hanggang ngayon, hindi mo sinusukuan si tatay. Palagi mong pinapalakas ang loob ko, kaya hindi ko kayo magawang iwan e kahit na gustong gusto ko nang tapusin ang paghihirap ko."

pakiusap ko dito kaya tumango ito sa akin "Ako na ang bahala ang mahalaga ay alagaan mo ang sarili mo at ang munting anghel na nasa sinapupunan mo" pahayag nito sa akin kaya tumango-tango ako rito "Kuya pagkalabas ko dito gusto ko po munang lumayo at umuwi kung saan ako lumaki ng hindi nalalaman nang iba" mahinang wika ko dito kaya natigilan ito

' Tuya ng isip ko. Nakadama ako ng panliliit sa sarili ko. "Come on, Natalia. Dapat magpasalamat ka dahil hindi kayo nagkaanak. Sayang ang lahi at ganda mo kung napunta ka lang sa kagaya niya!”

Marahil siguro noon ay hindi ko masyadong ramdam at puro luha nalang ako luha. "What is love...for me love is self love. Para sa akin it is self love, it's all about loving yourself first. Kailangan muna nating mahalin ng lubos ang ating sarili para makita natin ang iba, para makita natin ang ating importansya, at para makita natin ang para sa atin. Nung una I lack with those hindi ko alam na hindi ko na pala minamahal ang sarili ko yung tipong hinahayaan mo nalang ang mga tao kung ano ang gusto nilang gawin sayo and yet ikaw tanggap ka lang ng tanggap hanggang sa makita mo nalang ang sarili mo sa harap ng salamin. Ibang iba ka na sa dati tapos maluluha ka nalang at matatawa ng pagkapait pai

Alam ko namang alam niya kung ano ang ibig kong sabihin. " May sarili kang prinsipyo meron din ako. Hangga't hindi mo nasasaktan ang sarili mo at wala kang naapektuhang ibang tao sa mga desisyong ginagawa mo, walang mali. Malaki ang tiwala ko sayo, basta ba self love at pangarap wag mo yang kakalimutan" Tumango ako sabay iwas ng tingin sa kaniya. " Kring" sambit ko

“Sige. Magluluto na ako.” Tipid akong tumango sa kanya at nang iwan niya ako sa sala ay muli na naman akong tumulala. I feel so awful about myself. Kung sana lang ay isa ako sa mga taong kapag nalalasing ay nakakaya pa ring alalayan ang sarili. Pero hindi, e. Dahil sa katangahan ko ay mas lalong lumaki ang problema ko. Minsan nauurat ako sa ‘king sarili, e. Ang tanga-tanga ko.

At hindi rin lingid sa kaalaman ko ang mga pangyayari noon sa kung bakit at papaano iyon nangyari dahil pinaliwanag naman nila Mama Thalia ng maayos sa akin ang lahat nung nasa hustong pag iisip na ako at nakakaintindi na ng mabuti. "Nangarap din naman ako magkaroon ng sarili kong mapagkakakitaan kahit maliit lang Tanya. Hindi na rin naman ako naghangad ng mas higit pa. Gusto ko lang talagang matuto at tumayo sa sarili kong mga paa." Dagdag na paliwanag ko pa saka muling itinuon ang sarili sa pag aayos ng mga gamit.