Tao Laban Sa Sarili Novels & Stories

Babaeng ito talaga. Makalipas ang ilang sandali ay napakurap-kurap na lamang ako habang tulalang nakatingin sa malaking salamin. Gusto kong sampalin ang aking sarili upang makumbinsi lang ang sarili na hindi ito ako, na ibang tao ito. Ngunit ang yakap ng aking kaibigan mula sa aking likod ang siyang nagpapatunay na hindi nga ako nananaginip, hindi nga ibang tao itong kaharap ko kundi ako mismo. Shocks, ang ganda-ganda ko! Siyempre, pupurihin ko ang sarili ko, sino pa bang mag-aangat ng sariling bangko kung hindi lang din ako?

Nakakalungkot isipin dahil ang pinakamahirap na kalaban ay ang sarili. "Wag mo ng uulitin 'yon ha? Wag mo na ulit akong tatakutin ng gan'on dahil sa susunod hindi ko na kakayanin," pagkausap niya dito. Mariin niyang kinakagat ang mga labi sa bawat pagbigkas niya ng mga salita dahil sa luhang hindi tumitigil sa pag-agos.

Sakto lang ‘to at hindi siya masasaktan. "Love, saan galing ‘to?" kalmado kong tanong pero wala siyang sagot. "Tinangka mo bang saktan ang sarili mo?" Dahan-dahan siyang tumango. Napabuntong-hininga ako at muli siyang yinakap. "I’m really worried. Natatakot na akong hayaan ka." "I’m really sorry, love. Hindi na mauulit." "Alagaan mo ang sarili mo kung wala ako. Self first, love."

tanong niya sa kanyang sarili at napahilamos na lang gamit ang kanyang mga palad. “Hindi, huwag mong paasahin ang sarili mo dahil napaka-imposibleng mangyari iyon.” sabi niya at umiling-iling. Tama, dapat niyang tanggalin iyon sa isip niya. Sa huli ay pumikit na lang siya at marahil sa matinding pagod ay agad siyang nakatulog pagpikit niya. ~~~

sabi ko, halos hindi ko na marinig ang sarili. Tumango siya. "Ang banda. Our music. Our voice. Hindi man sikat, hindi man marinig ng buong mundo...basta akin—amin." Tahimik akong tumango. At doon ko napagtanto, minsan ang mga taong pinakagusto nating iligtas... ay 'yung mga piniling malunod para sa sariling dahilan. At kahit masakit, minsan ang tanging magagawa mo na lang... ay hayaan silang sumisid.

CALIB'S POV Ilang beses ko sinulyapan ang sarili ko sa malaking salamin. Halos hindi ko na makilala ang sarili ko. Bukod sa mahabang bigote, mahaba na rin ang buhok ko at hinahayaan ko ito matakpan niya ang bahagi ng mukha ko. Naghilamos ako at kinuha ko ang towel at Marahan ko pinunasan ang aking mukha. Tahimik ako nakatutok sa salamin, pinagmamasdan ko ang kabuoan ko. Kailangan ko ayosin ang sarili ko.

Sa harap ng salamin ay kinausap ko ang aking sarili. "Don't fall for anyone again, Leah. Bata ka pa at marami pa ang pwede mong gawin sa buhay. I-enjoy mo lang muna ang sarili mo sa ngayon." Nilakasan ko ang pagsasabi at tsaka ko sinubukan na ngumiti. Kahit na parang patay na sanggol ang itsura ko dahil sa pagpipilit na paliwanagin ang aking mukha ay hindi kio pinansin.

"Tingnan mo ang sarili mo. Para kang asong inabandona. Para sa akin, kusa mong nilasing ang sarili mo at ginagawa mong dahilan ang kalasingan mo para maikama mo siya." Inis na inis si Lucian at napangiwi. "Nag-seself project ka ba? No wonder na walang mga babaeng dumadagsa sa daraanan mo. Tila lahat ng kabaluktutan alam mo. Mukhang naguguluhan si Cade. "Hayaan mo akong mag-isa."

sabi ko bago naghang-up. Sa kabila ng lahat ng ito, ang pangarap ko ay nagiging mas malinaw. “Kailangan naming ipaglaban ang aming mga mahal sa buhay,” sabi ko sa sarili ko. Ang laban na ito ay hindi lamang laban para kay Troy, kundi laban din para sa aming lahat.

Bahagya akong napaigtad dahil sobrang lapit na namin sa isa't isa. "Then don't do it for me," sabi niya. "Gawin mo para sa sarili mo. Para sa batang ikaw na ninakawan ng buhay." Nanlaki ang mata ko sa gulat. Paano niya alam? Nasabi ba ni Lola o nakikinig siya sa usapan namin ni Lola? "Hayaan mong ayusin ko ang sarili ko. Wag mo akong pakialaman. Huwag mo akong gamitin," babala ko sa kanya.