Novel & Cerita Liham Para Sa Sarili

Pero sa lahat ng iyon, pakiramdam niya iisang tao lang ang humalik sa kanya. "Sh't! I shouldn't think this way." Saway niya sa sarili. Bahagya pa niyang tinapik ang kanyang mukha. Hindi makakatulong sa kanila ni Liam ang pag-iisip niya ng ganoon. "I wonder, what are you thinking right now?"

reklamo niya sa sarili. Tahimik na nakaupo si Aika sa loob ng sasakyan habang binabagtas ang kanyang destinasyon, kinuha niya ang salamin sa loob ng bag at minasdan ang sarili, “malaki ang pagkakaiba namin kahit lamang siya ng kaseksihan… Bakit ko ba kinukumpara ang sarili ko sa kanya?” bulong niya sa sarili.

"Pero hindi mo kayang takasan ang lahat ng ito sa pamamagitan ng pagkawasak ng mga dokumento. Ang mga lihim, mga kasalanan, hindi mo kayang itago sa apoy. Ang tunay na lakas ay makikita mo sa pagpapatawad, sa pagpapakita ng katotohanan, hindi sa pagtakbo palayo." Sa mga salitang iyon, si Sarhento ay tumigil. Ang galit at takot na bumabalot sa kanyang katawan ay parang nagsimulang maglaho. Ang kanyang puso, na kanina'y puno ng pasya at pangangailangan upang itago ang mga kasalanan, ay ngayon ay naguguluhan. Tumagal ng ilang sandali ang katahimikan, at sa bawat saglit, nadama ni Sarhento ang bigat ng mga alalahaning hindi niya kayang lutasin sa simpleng paraan lamang.

Namumula ang mukha, nanginginig ang kamay, tila nilalamon ng sariling pagkapahiya. Ang mga salita ni Richard ay pumipitik sa kanyang isip gaya ng latigong di mo matakasan: "Aralin mo muna." "Gumawa ka ng sarili." May katuturan ang lahat. Hindi siya umabot sa taas dahil sa sariling galing. Kundi sa kakayahan niyang manggaya, magnakaw ng idea, at umasa sa ibang utak. Sa madaling salita…

Gusto ko pang lokohin ang sarili ko na panaginip lang ang lahat pero nandito na ako mismo sa reyalidad. Nandito ako mismo, nararamdaman ko, naririnig ko. "Bakit parang lahat na lang ng saya ay patikim lang sa akin, Liam? Ganoon na ba kagalit sa akin ang tadhana?" "Hindi..." "Hindi pa ba ako tapos maparusahan?" 'Fiel..."

Sa madilim na mga mata ni Andrea, mayningning na liwanag na parang bituin. "Ang lihim kung paano ako nakatayo rito na may medalya sa kamay ay: Sinimulan kong mahalin ang aking sarili, ginamit ko ang matinding tapang upang salubungin ang bagong buhay, hindi natakot sa reaksiyon ng iba, at hindi nagduda sa sarili dahil sa hatol ng mundo." aniya. Pinayagan niya ang sariling tanggihan ng iba, pero hindi siya hihingi ng pagkilala maliban sa kanyang sarili. Siya ay siya ang tunay na may-ari ng sarili!

What if mali lahat ng paratang ni Tita. What if, pati ako kayang gamitin ni Liam.. Pinigil ko ang sarili ko at umiling. Kung anu ano na ang pumapasok sa utak ko. No. Liam is not like that. Liam is my hero, my knight in shining armor. My safe space, sigaw ng utak ko. Hanggang sa makarating kami sa Pilipinas, hindi na ako kinausap ni Isabela. Para siyang lutang, parang wala na sa sarili.

>Moral lesson/Self-Improvement tip: Walang imposible! Kailangan lang ng matibay na pananalig sa Diyos at buong-buo na tiwala sa sarili. Kaya mo yan! Ikaw pa! Kung wala kang bilib sa sarili, sino pa ang bibilib sayo? Dapat lang tandaan. na lahat tayo ay nilikha ng Diyos, ipinanganak tayong may mga kanya-kanyang katangian at kakayahan. That's why you are UNIQUE and SPECIAL! Tandaan yan palagi.

Mahina ba ako? Naisip ko ang aking mga pangarap. Ang pangarap kong makaahon sa kahirapan, ang pangarap kong magkaroon ng magandang buhay para sa aking ina. Pero ang mga pangarap na iyon ay parang naglalaho sa aking isip. Ang halik ni Liam ay nagbigay sa akin ng isang bagong pangarap, isang pangarap na hindi ko kailanman naisip. Ang pangarap na makasama siya, ang pangarap na magkaroon ng isang buhay na puno ng luho at kasiyahan.

Pero minsan, hindi ko maiwasang tanungin ang sarili—hanggang kailan ako ganito? Napabuntong-hininga ako habang binibilang ang natitira kong pera. Kaunti na lang. Kailangan kong magsumikap pa. Muli kong itinuon ang pansin sa salamin. "Hindi puwedeng sumuko, Zamara," bulong ko sa sarili. Sa mundong ito, ang kahinaan ay hindi isang opsyon.