Lihim Ng Pagkatao นิยาย & เรื่องราว

“Ako din.” Huminto kami at naligaw na naman ako habang nakatitig sa picture na nasa harapan ko. Nakatayo si Liam sa tuktok ng bundok, nakangiti sa camera. Mahilig siyang mag hiking. Ang sabi niya noon ay pinatahimik nito ang ingay sa kanyang isipan. Nagbigay ito sa kanya ng kapayapaan.

tanong niya rito. Biglang gumuhit ang ngiti sa mga labi niya at mabilis na tumango. “Simot na simot.” sabi niya rito. Biglang napangiti si Lian at masasabi niya na bihira lang itong ngumiti ngunit nang mga oras na iyon ay isang masayang ngiti ang gumuhit sa labi nito. “Ngayon ay napakaimposible ng hindi pa sila makabuo.” sabi nito.

Perfect na perfect ang pagkakahulma nito katulad ng kay Ninong Lucas na gym trainor. Habang nasa kapangyarihan kami ng halikan ay marahan at may panggigil kong dinakma ang nagmamayabang at tayong-tayong u***g niya. Kagigil talaga si Ninong Liam, ang sarap niyang luhuran ng paulit-ulit.

nauutal na sambit nito Hindi namalayan ni elena may maapakan siya nakausling bato."aayyy...!"sigaw niya at nawalan siya ng balanse,buti nalang at maagap si ivan at nasalo siya nito.Napayakap siya sa binata dahil hindi niya nabalanse ang katawan. "magiingat ka kasi..."bulong nito sa tenga niya ng magdikit ang kanilang mukha. namula ang kanyang pisngi dahil ang lapit lapit ng mukha nito sa kanya at ang kabog ng kanyang dibdib hindi niya mapigilan.Ang hininga nito na kay bango,lalaking lalaki ang dating.Para siyang mauupos na kandila kaya lalong humigpit ang pagkakapit niya dito.Nagkatitigan sila,nararamdaman ng bawat isa ang kabog ng kanilang dibdib,napaluno

tugon nito. Nakatayo si Liam sa likod ko at naramdaman kong siniksik niya ang mukha niya sa leeg ko dama ko ang mainit na hininga niya at maging ang amoy ng alak na iniinum niya ay nasisinghot ko. Kahit hindi ako kumportable sa PDA at nahihiya ako sa pagiging clingy nya sa harapan ng iba hinayaan ko na lang sya at tinitiis ko na lang.. Dahil aaminin ko napanatag ako sa gestured niyang ito.

“Oo, pakiusap.” Inabot ni Lorelei ang kanyang bag. “Huwag mo nang isipin iyon. Ito ay isang pagkain sa negosyo. Sabi ko sa'yo ako ang gagastos." Ipinatong ni Liam ang mainit at malakas na kamay sa kanya kung saan nakapatong ito sa mesa. Ang inosenteng haplos ay mas gusto niya. Pininger niya ulit ang kwintas para ibalik ang sarili sa realidad. Sila ay mga estranghero, gaano man katingkad ang kanyang balat nang hawakan siya nito.

Ang Lihim ni Nelson Si Nelson ay uri ng lalaking hindi kailangang magsikap para makuha ang atensyon ng iba. Nakatayo nang matangkad na may atletikong pangangatawan, ang kanyang matalim na panga at kaakit-akit na kayumangging mga mata ay tila may mga lihim na walang makapagbubunyag. Ang kanyang alindog ay walang kahirap-hirap, isang kombinasyon ng tahimik na kumpiyansa at tunay na kabaitan na nagdudulot ng paghihikbi ng mga tao sa kanya. Kapag pumasok siya sa isang silid, humihinto ang mga usapan, at hindi maiiwasang tumingin ang mga mata sa kanyang direksyon.

"Kairah, lahat tayo natatakot mag-fail. Pero ang pinakamahalaga ay kung paano tayo bumangon pagkatapos ng mga pagkatalo. Hindi ko naniniwala na mag-fail ka. Alam ko na kaya mong magtagumpay." Kairah ay huminga ng malalim, at kahit na natatakot, isang pakiramdam ng saya ang pumuno sa kanyang puso. "Ang dami kong natutunan mula sa'yo, Liam. Hindi ko alam kung anong mangyayari kung hindi kita nakilala." "Huwag mong isipin na dahil sa akin ka nagtagumpay," sagot ni Liam habang pinagmamasdan ang kalsada. "I’m just your guide. You’ve always had it in you. I just helped you see it."

Tahimik, ni isang daing ng sakit, walang lumabas sa mga labi ng dalaga. Sanay na kasi siya. Alam niyang walang maaawa sa kanya kahit umiyak pa siya ng dugo sa mga oras na yun. Ang umiyak sa harap nila ay magiging dahilan lang para mas lalo siyang ipahiya at pagtawanan ng mga tao. "Maligo ka na muna baka magkasakit ka pa. Ingatan mo yung sugat mo na huwag mabasa, ha? Babalikan kita mamaya para palitan iyang bandage mo," malumanay na bilin ni Liam sa kanya.

215 Tahimik ang paligid at medyo mabigat ang pakiramdam. Tahimik na tinitigan ni Lorelei ang kanyang likod, saka dahan-dahang ibinaba ang ulo at tumingin sa anino niya sa sahig. Medyo namumuo ang luha sa mga mata niya at mahina niyang sinabi, “Sorry…”