Lihim Ng Pagkatao นิยาย & เรื่องราว

Humarap siya sa salamin . Siya pa rin iyon—si Lea Himenez. Maayos ang mukha, bahagyang maputla, ngunit walang sugat. Walang pasa. Walang kahit anong malinaw na palatandaan na may masamang nangyari. At iyon ang mas nakakakaba. Nayakap niya ang sarili niya, parang sinusubukang protektahan ang isang bagay na hindi niya maipaliwanag.

Marriage license. Napatawa ako nang mahina—isang tunog na puno ng pait. Akala ko sa pelikula lang nangyayari ang ganitong klaseng panlilinlang. Pero si Liam Alcantara ito. Ang lalaking kilala sa pagiging master strategist sa mundo ng negosyo. Hindi ko naisip na pati ang buhay ko at ang pirma ko ay ituturing niyang isang transaksyon na kailangan niyang "maipanalo."

Tahimik lang siyang nanood. Ngumiti si Li Shan, “O, paano? Malakas ’di ba? Pero dahil tapat akong tao, sasabihin ko na agad ang pangit na bahagi: hindi ito laging sumasabog. Kailangan ng tamang paraan ng paghagis. Kapag nabili n’yo na, kayo na ang bahalang mag-eksperimento. ’Wag kayong babalik sa akin para magreklamo.”

Katahimikan. Lumapit siya sa malaking salamin na nakaharap sa BGC Skyline. Mula dito, kitang-kita niya ang paglubog ng araw. Ang langit ay kulay dugo at uling. Napapikit si Gabriel. Hinilot niya ang kanyang sentido. Pagod na siya. Hindi pisikal na pagod, kundi pagod sa kaluluwa.

paos at malalim na bulong ni Liam bago muling isinagad ang kanyang sarili mula sa likuran. Napahawak nang mahigpit si Thalie sa malambot na unan, napasinghap sa bigla at malalim na sensasyon na tila ba umabot sa kaibuturan ng kanyang pagkatao. Ang bawat marahang tulak at indayog ni Liam ay puno ng mapusok na pag-angkin, isang tahimik na deklarasyon na walang ibang lalaki sa hasyenda o sa buong mundo ang may karapatang humawak o tumitig sa kanya nang ganoon.

sagot ko kaagad, at idinikit ang aking puson sa ulo ng kaniyang kahabaan. “Shit!” “Ayaw ko kasing hawakan lang ‘to, Lucien. Puwede namang isubo, o dilaan, habang hinahawakan kita.” Kung hindi ko man kayang isubo ‘to, puwede namang dilaan ko na lang. Hindi naman problema ‘yon sa akin. Habang patuloy siya sa paggalaw—sinasabayan ang paggalaw ng aking kamay, napadaing siyang muli.

”Talaga? Sa tingin ko hindi ako mababaliw.” Mahinang ngumiti si Catherine. “Nanatili ako sa mga lugar kung saan mas masahol pa kaysa dito. Ang lugar na ito ay hindi masama. Ang mga pagkain at inumin ay hindi maasim at may kumot pa dito.” Si Liam ay napatunganga. “Ano ang ibig mong sabihin? Nakakain at nakainom ka na ng maasim na bagay?”

"What?" Naglakad ito palapit sa akin, I just giving him death glare at hindi ako umatras kahit na mukhang matitiris niya ako agad. Halimaw ang isang 'to sa katangkaran, no doubt. Parang si Benjamin ko, pero mas gusto ko ang height ni Liam Benjamin Chua siyempre! Iyong tipo na kapag tumapat ako sa dibdib niya at mayakap niya ako ay sakop ng mga braso niya ang buong katawan ko dahil sobrang tangkad niya? Tapos... tapos... maririnig ko ang heart beat niyang ako lang ang itinitibok... kyaaaaaaaaaah!

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

IKATLONG TAUHAN “Selene” KATAHIMIKAN. Masyadong tahimik. Nakabibingi. Nakaaabala. Ayaw niya ng ganito. Dahil tanging paghinga niya’t malakas na pagkabog ng dibdib ang kanyang nauulinigan. Nanunumbalik sa kanya ang mga pagkakataong pagharap at pagkausap niya sa sarili sa harap ng kanyang salamin.