Lihim Ng Pagkatao นิยาย & เรื่องราว

Kinuha niya ang maliit na salamin at tiningnan ang sarili niya. 'Hinding-hindi mo na talaga ako makilala pa Liam..' Muli siyang napa-hikbi habang hinaplos ang nakakatakot niyang mukha, dahil puro sugat ito. Alam niyang mas nakakatakot pa ito kapag gumaling na, dahil magiging peklat ito at mapupuno ang mukha niya sa peklat.

Tahimik. “Congratulations, Mrs. Navarro,” malamig na bati ni Liam, para bang formal lang. “Congratulations, Mr. Navarro,” sagot niya, nakangiti pero puno ng pait. At doon, nagtagpo ang mga mata nila. Para bang nagbigay ng panata sa isa’t isa. Hindi tungkol sa pag-ibig. Kundi tungkol sa laban na darating.

sabi niya, “ay ang pananatiling matatag kapag ang lahat sa paligid mo ay nagsasabing kailangang magmadali. Madalas kang mapagbintangan na mabagal, makasarili, o walang pakialam sa pangangailangan ng mga tao. Ngunit natutunan ko na ang tunay na pagmamalasakit ay hindi ang pagbibigay ng lahat ng hinihingi nila sa sandaling ito, kundi ang pagtitiyak na mayroon pa silang makukuha sa mga panahong darating. Ang tinatawag na lihim ay wala sa mga tuntunin, kundi sa diwang gumagabay sa bawat tuntuning iyon.” Ang mga kabataan ay tumango, at sa kanilang mga mata ay nakita ko ang unang kislap ng pagkaunawa — hindi pa ganap, ngunit sapat upang maging binhi ng karunungan na lalago sa paglipas ng panahon.

Tila ba sinasadyang punitin ang balat ko, mas lalong idiniin ng mga kamay niya ang magaspang na hibla sa aking laman. Napasigaw ako, isang impit na ungol ng matinding hapdi. “H-Hunter? Ano ba? N-Nasasaktan ako! Luwagan mo!” Katahimikan. Isang uri ng katahimikan na nakakabingi, nakakasakal, at nakakapangilabot. “H-Hunter…?” nanginginig kong tawag muli, sinusubukang lumingon sa likuran ko ngunit hindi ko magawa dahil sa higpit ng pagkakagapos ko.

Sa harap ko, nakahilera ang mga gintong pala na gagamitin para sa simbolikong paghuhukay. "Hera, are you ready? Mag-i-start na in five minutes," bulong ni Liam habang inaayos ang kanyang collar. Bagay sa kanya ang barong na suot niya, kahit halatang medyo naiinitan siya sa panahon ng Pilipinas. "Ready na, Liam. Medyo nakakapanibago lang na ganito karami ang tao," sagot ko.

LIAN POV May mga bitag na hindi ka hinihila pababa. Hinahayaan ka muna nilang umakyat. Mas mataas. Mas kita. Mas masakit ang bagsak. Ramdam ko iyon mula pa lang umaga. Tahimik ang opisina—masyadong tahimik. Walang bulungan. Walang mapanuring tingin. Ang ganitong katahimikan ay hindi kapayapaan. Ito ang katahimikan bago ang putok.

Sa totoo lang, umaasa akong mali ang hinala ko at hindi mo na kailanman mababasa ang bahaging ito, pero kung nandito ka na, ibig sabihin ay hindi na sapat ang mga lihim. May mga taong hahabol sa iyo hangga't hindi nila nakukuha ang hinahanap nila. Hindi sila titigil. Hindi sila mapapagod. At hindi sila maaawa. Marami sa kanila ang matagal nang bahagi ng mundong ginagalawan ninyo nang hindi ninyo namamalayan. --- Tahimik na napahawak si Ji Lian sa baba habang nakikinig.

Tahimik akong nakinig. “Before you, she was part of my life.” “Before me?” “Yes.” “Then why is she here?” Hindi siya sumagot. Hindi ako mapakali kay nagpaalam na muna ako para magpahangin. Pwede ba akong mamasyal muna? "Saan?" "Kahit saan" "Mabilis ka lang ba?" "Magtetext nalang ako sayo kung pabalik na ako" "Okay sige, mag ingat ka. Enjoy"

Tahimik si Calix. Pagkatapos, napansin ni Amethyst ang bahagyang pag-angat ng gilid ng mga labi nito. Pinipigilan nitong ngumiti. “Ganyan ka na ba noon pa?” tanong nito. “Gaya ng ano?” “Walang takot.” Sinulyapan siya nito. “At laging nakangiti.” Mahinang natawa si Amethyst. “Walang takot? Hindi naman. Marami akong kinatatakutan. Mga ahas. Lumilipad na ipis. Mga driver na hindi marunong gumamit ng turn signal.”

Ngunit bigla niyang naalala ang lihim na tinatago niya sa dalaga. "Fuck!" lihim siyang napamura sa kanyang isipan. Mabilis niyang inilayo ang kanyang sarili rito. Nagulat naman ito sa inasta niya. Bigla niyang nahampas ang manibela sa kanyang harapan. "I'm sorry!" he murmured.