Like An Echo In The Forest Mga Nobela at Kwento

natatawang saad ko. "Ang gulo, 'di ba? But that's exactly what it is. And when you think that it's over? Kapag parang pasuko ka na, parang may maririnig kang boses na nagsasabing 'Hindi mo pa oras'. 'Tapos iyon, you'll feel as if you are slowly drawn back from the brink, the world around you begins to regain its shape and color, the sounds of life rushing back to fill the void left by the silence. And as you open your eyes to the harsh light of reality, a newfound appreciation for the fragile beauty of existence blooms within your soul, a reminder that every breath is a gift, every heartbeat a miracle waiting to be cherished.

Sumisigaw na sabi ko, ngunit tanging echo lang ng boses ko ang aking naririnig. Mayamaya ay may kumalansing ulit mula sa aking likuran. Paglingon ko mula do'n, may isang matandang babae akong naaaninag mula sa madilim na sulok—may kung anong liwanag itong hinahawakan kaya nakita naaninag ko siya kaagad. "Sino ka? Nasaan ako?" Um-echo pa rin ang boses ko sa lugar na iyon.

Rinig na rinig niya kung paano mabilis na naglilipat-lipat sa malalaking puno ang nilalang na kanina pa siya hinahabol. The man's sharp claws can be heard loudly in the vast forest as it pierced deeply through the trunk of the gigantic trees. "Damn it Vreihya! Can't we do something to stop him?" hinihingal na pahayag ni Mino habang mabilis na siyang tumatakbo.

KARMA: Kill Me or Love Me Chapter 3: The Wait in the Dark Only a day had passed since the incident in the forest, but already another wave of adventurers arrived, eager to harvest items from the feeble creatures like slimes and rabbits that roamed my territory. This was not good news. With each passing day, more and more of them discovered this once-quiet corner of the forest. The sanctuary I had carved out for myself was slowly transforming into a playground for novices, and if I let it continue, the peace I’d fought so hard to maintain would vanish entirely. These adventurers, though weak, were becoming more frequent, their presence like a creeping shadow eroding the tranquility of my refu

Pakiramdam ko ay matutumba ako sa mga emosyon na ipinararamdam niya sa akin ngayon. Naramdaman ko ang paggapang ng init sa buong katawan ko nang isubo niya ang isang korona ko at panggigilan iyon. Sa halip na iiwas ko ang aking sarili ay lalo ko pang idiniin sa kaniya ang sarili ko. Panay ungol at d***g ang maririnig sa buong kabahayan. We only left a lamp in the living room at malamlam ang ilaw na nagmumula roon.

Kung hindi ko lang siguro sinabi ang mga sinabi ko sa kanya noon tungkol sa pakikitungo niya sa'kin, maybe we're both annoying Echo back. "I'm not pestering her, dude," Echo said. I looked at him and glared. My jaw dropped when he rolled his eyes at me. What the hell?! This guy is really annoying! Napa-igtad ako ng may humawak sa braso ko. I heard Echo laughed but I ignored him. When I looked beside me, I saw Coz glaring at Echo. Am I that focused on glaring at Echo that I didn't felt Coz walked towards me?

May kung anong kakaibang koneksyon na unti-unting nabubuo sa pagitan ko at ng bagay na hindi ko maipaliwanag. Habang patuloy na lumalalim ang pakiramdam na iyon ay tila unti-unting humihina ang mga tunog sa paligid. Ang mga boses nila na kanina lamang ay malinaw kong naririnig ay parang papalayo nang papalayo hanggang sa maging malabong ugong na lamang. Kasabay niyon ay mas lumakas ang pakiramdam ng paghila.

Napupuno ng luha ang kanyang mga mata, ngunit tumatanggi siyang kumurap, para bang ang pagpikit ay magpapawala sa kanya ng kontrol. Pagkatapos ng ilang minuto, bigla siyang nagpreno sa harap ng isang maliit na gusali. Dito nakatira si Alex. Mabilis niyang pinatay ang makina, mariing binuksan ang pinto at sinara ito nang napakalakas na umalingawngaw ang echo sa kalye. Ang kanyang hakbang ay mabilis, kinakabahan, halos nanginginig.

Pag-uwi ko, naglakad ako sa may forest trail sa likod ng bahay ni Tita. Tahimik, puro tunog ng mga ibon at ihip ng hangin. Ang ganda ng liwanag ng araw, parang binubura ng liwanag ang mga lungkot sa loob ko. Sa bawat hakbang, inisip ko lahat ng “pwedeng mangyari” kung hindi ako umalis noon. Baka magkasama pa kami. Baka masaya kami. Pero baka mas nasaktan lang din ako.

Hindi naman talaga totoo ang sinabi ko kanina at ang paghiwa sa aking sarili, mali iyon, kaya nga pinigilan niya ako kanina noong sinabi ko na inaalay ko ang buhay ko. "You better tell me your reasons, after this," he said and then in just a second. A felt something, maybe force, that pulls me. Wala pang isang segundo, nakarinig ako ng mga huni ng ibon at paglagaslas ng tubig. Napa-ikot ang mga mata ko sa paligid. I guess this is the enchanted forest that they are talking about.