Like An Echo In The Forest Novels & Stories

May palagay ako na nasa di kalayuan ang mga ito. Wala sa sariling tahimik na humakbang ako at hinanap ang tunog na iyon. Pumailalim ako sa kakahuyan. I can easily be seen because this is not a forest with thick shrubs. Ngunit kung magiging maingat ako ay hindi din naman ako mahuhuli.

Sumisigaw na sabi ko, ngunit tanging echo lang ng boses ko ang aking naririnig. Mayamaya ay may kumalansing ulit mula sa aking likuran. Paglingon ko mula do'n, may isang matandang babae akong naaaninag mula sa madilim na sulok—may kung anong liwanag itong hinahawakan kaya nakita naaninag ko siya kaagad. "Sino ka? Nasaan ako?" Um-echo pa rin ang boses ko sa lugar na iyon.

Hindi ko alam kung saan ko ito narinig pero pamilyar siya sa akin ng sobra. Nanindig naman ang balahibo ko ng nagsimula na rin na parang magdadasal ang buong tribo. Their voice is echoing the whole forest at kaming mga baguhan ay mga curious na nakatingin sa kanila. Hindi naman namin sila masabayan dahil hindi naman namin alam kung ano ang dinadasal nila.

Ang mga ilaw sa paligid ay nagbibigay ng malambot na liwanag, sapat para makita nila ang isa’t isa, ngunit hindi masyadong maliwanag upang sirain ang katahimikan ng gabi. Huminga nang malalim si Ella, pinapakinggan ang mahihinang tunog ng mga dahon na hinahampas ng hangin. Pakiramdam niya, kahit papaano, ay gumaan ang bigat sa kanyang dibdib. "Parang ang bilis ng mga nangyayari, no?" bulong niya, hindi tiyak kung para ba kay Rico o para lang sa sarili niya.

Minsan-minsan, bahagyang kumikilos ang maliit niyang paa. The gentle sound of a ringtone chimed in the bedroom. It was as soothing as a breeze through wind chimes on a wooden porch after a rainstorm, filling the room with a calming resonance. But for Logan, the sound was oddly hypnotic, like a mermaid's song luring him closer.

Pakiramdam ko ay matutumba ako sa mga emosyon na ipinararamdam niya sa akin ngayon. Naramdaman ko ang paggapang ng init sa buong katawan ko nang isubo niya ang isang korona ko at panggigilan iyon. Sa halip na iiwas ko ang aking sarili ay lalo ko pang idiniin sa kaniya ang sarili ko. Panay ungol at d***g ang maririnig sa buong kabahayan. We only left a lamp in the living room at malamlam ang ilaw na nagmumula roon.

Kung hindi ko lang siguro sinabi ang mga sinabi ko sa kanya noon tungkol sa pakikitungo niya sa'kin, maybe we're both annoying Echo back. "I'm not pestering her, dude," Echo said. I looked at him and glared. My jaw dropped when he rolled his eyes at me. What the hell?! This guy is really annoying! Napa-igtad ako ng may humawak sa braso ko. I heard Echo laughed but I ignored him. When I looked beside me, I saw Coz glaring at Echo. Am I that focused on glaring at Echo that I didn't felt Coz walked towards me?

May kung anong kakaibang koneksyon na unti-unting nabubuo sa pagitan ko at ng bagay na hindi ko maipaliwanag. Habang patuloy na lumalalim ang pakiramdam na iyon ay tila unti-unting humihina ang mga tunog sa paligid. Ang mga boses nila na kanina lamang ay malinaw kong naririnig ay parang papalayo nang papalayo hanggang sa maging malabong ugong na lamang. Kasabay niyon ay mas lumakas ang pakiramdam ng paghila.

Pag-uwi ko, naglakad ako sa may forest trail sa likod ng bahay ni Tita. Tahimik, puro tunog ng mga ibon at ihip ng hangin. Ang ganda ng liwanag ng araw, parang binubura ng liwanag ang mga lungkot sa loob ko. Sa bawat hakbang, inisip ko lahat ng “pwedeng mangyari” kung hindi ako umalis noon. Baka magkasama pa kami. Baka masaya kami. Pero baka mas nasaktan lang din ako.

Hindi naman talaga totoo ang sinabi ko kanina at ang paghiwa sa aking sarili, mali iyon, kaya nga pinigilan niya ako kanina noong sinabi ko na inaalay ko ang buhay ko. "You better tell me your reasons, after this," he said and then in just a second. A felt something, maybe force, that pulls me. Wala pang isang segundo, nakarinig ako ng mga huni ng ibon at paglagaslas ng tubig. Napa-ikot ang mga mata ko sa paligid. I guess this is the enchanted forest that they are talking about.