Novel & Cerita Like An Echo In The Forest

Eliara’s POV Hindi ko alam kung panaginip pa rin ito o realidad na. Lahat ng tunog sa paligid — humahalo, nagiging parang echo. Ang bawat hinga, may halong static. At sa bawat salamin na madaanan ko, may repleksyong hindi ko kontrolado. Ngumiti ito minsan kahit hindi ako nakangiti. Minsan — tinitigan si Alessandro nang malamig, parang estranghero. “You let me in.”

Morriban Point of View Unti-unting nauubos ang hininga ko nang makapasok kami sa Echanted forest. Pasikip na nang pasikip ang dibdib ko. Hindi ko alam na magiging ganito ang epekto sa akin ng lugar na ipinagbabawal sa aking puntahan nila Artimus maging ng lahat ng Gravesend. Its like there is some force here draining my soul until I breath last. I don’t understand. Si Egor! Si Egor ang may pakana nitong lahat!

I whistle once again, this time way louder than the first one. The sounds of crows just filled the forest again. I whistled again, and this time, I gave my best to make it loud. It echoed in the forest. Nalamangan ng pangatlo kong sipol ang ingay ng uwak. Just like earlier, the wolf didn’t show up. I was about to leave the place when I heard a low whimper behind the dead tree on the ground. Is anyone there? I heard another whimper. It was like the thing behind the tree was in pain.

Inangat ko ang ulo upang tingnan siya at sinalubong ako ng kulay luntiang mga mata. His eyes reminded me the color of a deep green forest that I left on my hometown. The entry to it was declared forbidden by the government. It was due to the rumore that spread that that forest eats any person who enters it. And at night it is said that villagers who lived near it can hear the cries of the dead. Since then, it was dubbed as "The Phantom Forest".

Sa pagkakataong ito, ang pagbabago ay mas introspective—parang isang kolektibong paghinga bago ang susunod na hakbang. Ngunit sa ilalim ng katahimikan na ito, may isang tanong na unti-unting lumilitaw: Hanggang saan sila handang pumunta? Ang Echo Field ay hindi na lamang isang phenomenon na kanilang pinag-aaralan. Ito ay naging isang presence na kanilang nararanasan—isang bagay na maaari nilang pasukin, ngunit hindi ganap na kontrolin. At doon nagsimula ang bagong uri ng conflict.

Pero inignora ko lang ito at itinuloy ang aking pag hakbang. "This is a forest name 'Blood Moon Grove Forest'. Isang malawak na kagubatan na sakop ng Moon Academy. At pinapalibutan ito ng malakas na enerhiya ng mahika upang protektahan ang paaralan. Ayon na rin sa iyong narinig ito ay hindi ordinaryong kagubatan lamang katulad ng sa mundo n'yo. Also, if my suspicions are right that I took you here by accident. Mas mabuting ibalik kita sa mundo ng mga tao dahil hindi ka nararapat sa mundo namin."

Palayo ang yapak sa sanga nang palayo sa kanilang kinalalagyan at kalaunan ay wala na ring narinig pa. “Is that Lu?” Nilingon niya ang inaalalayangan kasama nang magsalita ito. Sinundan niya ng tingin ang dinaan ng kasama kanina at binalik ulit ang tingin sa nilalakaran. Tumango siya, “Yeah. I think he already found the exit of the forest and wanted to be the first to go out… that’s why you need to hang in there.”

Madilim doon sa loob pero wala na akong pake , mabilis din siyang nakapasok doon kasabay ng malakas na pagbagsak ng kung ano sa mismong pintuan ng hidden door . Nilingon niya ako , hurry is in his eyes so i moved even without seeing anything.May lumitaw na ilaw na lang sa likod ko at natanto na nasa kanya pa pala ang cellphone na hawak niya kanina . Dinig na dinig ko ang malakas na tunog ng hininga namin sa baba at sa kulob na underground drainage ng bahay. "Get into the left passage that goes straight to the forest ,from there we can travel there is some port just meters away from it"

Ayoko siyang mapasok pa ng mas malalim sa buhay ko, maliban sa sisirain ko ang bagay na nakasanayan ko nang gawin sa buhay ay maaari pa siyang mapahamak ng dahil sa akin. “Papasok na po tayong lahat sa Zineec Forest! Ilang minuto lamang ay makabababa na po ang lahat.” malalim akong napahinga nang matauhan na ako sa malalim kong pag-iisip ng kung ano-anong bagay. Muling napunta kay Aria ang tingin ko na tulog na tulog pa rin sa akin habang ang kamay ay nakakapit sa jacket kong nasa hita pa rin niya na naging kumot na nito.

Nakakapagtaka. Masyado ring tahimik ang paligid, na sumasabay rin sa mga tunog ng ibon. Ang mga tunog na iyon ay parang isang musika— na gustong gustong narinig ng kalikasan. Parang katahimikan na naramdaman namin noong nakaraang araw. Hindi kaya isang presensya ito ng isa nanaman diyosa. Hanggang sa kaming parehas ni Galad ay hindi maiwasang sumabay sa katahimikang iyon.