Like An Echo In The Forest の小説・ストーリー

Ang tanging tunog ay ang echo ng kanyang sariling boses sa maluwag na silid. Napasuntok siya sa pader sa tindi ng galit. Halos magalit na siya sa sarili, sa sitwasyon, at sa kawalang-kilos ng mundo. Ramdam niya ang bawat pintig ng puso niya na parang nasusunog sa init ng pagkabigo. Nilapitan siya ni Leo, sinusubukang hawakan ang braso niya. “Sir, huwag kayong magalit ng ganito—puwede nating hanapin siya—”

Ang tunog ng laman sa laman ay nag-eecho sa apat na sulok ng banyo, kasabay ng aking mga walang tigil na daing. Pakiramdam ko ay lilipad na naman ako sa langit nang maramdaman kong bumaon siya nang sagad, ang buong katawan niya ay nanigas. “Anya…..” nanghihinang ungol niya.

Tumango lang ako at kumaway sa kaniya bago nagsimulang maglakad papasok. I can only hear the sounds of dry leaves and tree branches, the chirping sounds of different birds and the rumbling sounds of air againts the trees. Too peaceful, I kind of peace I can't trust. Ito kasi yung klase ng katahimikan na hindi mo alam kung mapanganib o may nagbabadyang panganib. Marahan ang ginagawa kong paghakbang takot na may magambalang nilalang na nagmamasid sa bawat dumaraan sa lugar na ito.

Ni hindi ko na napansin na lubak -lubak na ang daan at marami ng puno sa aking paligid. "Oh my God.." I cried in despair but my echo came back to me. Tumayo ako at nataranta ng nakarinig ako ng tunog na parang nanggigil na hayop. It seems that an animal nearby is snarling. Tinakpan ko ang aking bibig para hindi ako makasigaw sa takot. I was silently crying in fear. Oh, God, what on earth is happening in my life, para akong mawalan ng malay anumang segundo.

At the forest in Antipolo The wind whistling around trunks, birds singing, insects humming, branches creaking. Iilan lamang sa maririnig at mapapansin mo kapag nasa gitna ka ng kagubatan. Malamig na simoy ng hangin. The air smells good, too, it's totally relaxing. Ipinikit ni Luna ang kanyang mga mata, to feel the soothing sound of the forest. Bago ito sa kanya, siya na lumaki sa city.

But before he could fully emerge— Distant voices echoed from inside the tunnel. “They went this way!” Evan cursed and slammed the metal cover shut, dragging a fallen branch over it to disguise it. Then he grabbed my hand again. “We have to run deeper into the forest. Now.” We sprinted into the trees, branches slapping against my face and arms. The moonlight barely filtered through the thick canopy above, making everything feel surreal, distorted, like a nightmare I couldn’t wake from. My lungs burned. My legs shook. But we couldn’t stop.

Tumakbo ito kasama ang mga perang nakuha niya sa mesa, at nagtungo sa may liblib na lugar. Kung saan saan ito tumungo, at kung saan saang pasikot sikot siya dumaan ngunit hindi niya pa rin naiwawala ang mga taong sumusunod sa kanya. “Bumalik ka dito!” Sigaw ng isa ngunit tumakbo pa rin siya nang mabilis. ‘Fvcking pests.’ He thought to himself as he ran through the woods. He can hear the crunching leaves behind him as he runs through the dark forest, the moonlight serving as the only light in his surroundings.

Her pulse spiked. Hindi ‘yon normal na tunog ng bata. Hindi rin ‘yon echo. May nagmamanipula. May nagmamatyag. And she knew exactly who. ⸻ Lilith’s Shadow Returns A sudden metallic echo rang through the corridor — BLAG! as if someone kicked open a steel door. Then footsteps. Slow. Confident. Sinadya. A familiar rhythm — ang paglalakad ng taong palaging sanay manakot habang nakangiti.

Pero hindi imposible na mahanap ko ang kailangan ko dahil hindi ito man-made forest. Lumiko ako at kmuntikan na akong madapa dahil sa nakausling ugat mula sa isang puno. Dinig na dinig ko pa rin ang takbo ng minotaur na nakasunod lang sa akin. It was like a raging bull that want to smack the hell out of me. "Come on, please trees...where are you?" Desperadang turan ko habang tumatakbo. Nakakaramdam na ako ng pagod pero hindi iyon sapat para manghina ako.

Nakaraan na siguro ang sampung minuto nang makarinig ako ng kakaibang tunog na papalapit sa akin. I hitched my breath and ready myself. It sounded like a real wild animal. Nang malapit na sa akin ang tunog no'n ay hinawi ko nang kaunti ang damo na humaharang sa mukha ko. Napangiti ako nang tumambad sa akin ang isang kulay itim na baboy ramo. Malalaki ang sungay nito, mapula ang mata at naglalaway pa. Dark forest has a variety of wild animals that really look like this. And it scares the hell out of me.