Like An Echo In The Forest の小説・ストーリー

MOS: CHAPTER 07 GABRIELLA POV Ang sama ng tingin ni Kuya kay Echo. Lalo na si Mama. Dahil sinira ni Echo ang tanim ni Mama. Gusto kong matawa sa reaksyon nila pero 'wag na baka madamay pa ako sa galit ni Mama dahil sa mga halaman niyang rest in peace. "Sino ka?" galit na tanong ni Mama kay Echo. "Alam mo bang trespassing 'yang ginagawa mo?"

Walang pagdadalawang isip akong umalis ng mansyon at hinanap ang mga kasagutan sa lugar na alam kong naroon lahat. The night was cold when I set foot in the Dark Forest of Eternal Darkness. Shadows twisted unnaturally, whispering secrets in languages long forgotten. Walang liwanag mula sa buwan, tanging ang mga matang nanonood mula sa kadiliman ang naroroon upang salubungin ako. My pulse hammered in my ears, but I pressed on. If I turned back now, I would lose him forever.

Pero hindi naman lang siya lumabas sa kahit anong karawan, at higit sa lahat sa ganito karaming mga larawan, di ba? Habang naguguluhan pa si Anthony sa kanyang mga nakikita at nasasaksihan, narinig niya ang nagmamadaling tunog ng mga yapak sa hagdan. Biglang natauhan si Anthony, ibinaba ang photo frame na hawak at lumingon patungo sa carpet na parang walang nangyari. Sa hagdan, nagmamadaling bumaba si Khate, halos tumakbo na siya pababa, at ang kanyang mukha ay makikitaan siya ng puno ng pagkabahala.

She sounds like my mom! Pumukit ako at tinaas ang mga kamay ko tsaka marahang kumembot kasabay ng tugtog. Naririnig ko pa na tinatawag ako ni Amie pero hindi ko na siya pinansin at nagtuloy-tuloy lang ako sa pagbuo ng sarili kong mundo. This is what they call fun! Party!

Kahit na ang totoo ay kinakabahan at natatakot na rin ako sa kalagayan niya. Narinig kong umiyak siya. Iyak na para bang boses na nanggagaling sa ilalim ng lupa. Ngayon ko lang din napagtanto na nagiging iba na rin ang tunog ng boses niya. Para bang nagkakaroon na ng echo ang boses niya. Kailangan na talagang makita ang katawan niya sa lalong madaling panahon.

sumunod nalang ako sakanya. Masyadong maganda ang tanawin kahit puro puno at halaman..kahit madamo dahil sariwa ang simoy ng hangin. Marami ding mga hayop na pakalat kalat. "Malayo pa a----..." Diko na natuloy yung sasabihin ko dahil literal akong napanganga ng marating namin ang Forestial Rivers. Wala akong masabi. Kundi..

Bigla kong niyakap ang aking sarili, mas nakakakilabot pa pala ito sa malapitan. The trees around the place are all dead, I can see nothing in those shadows as a thick fog covering it prevents us to further make any conclusions. Para ngang gabi dito dahil medyo madilim ang paligid, wala halos kaming maaninag pero sapat na ito upang hindi kami madapa. There's something in this place that makes you feel uneasy even when you only see dead trees, as if something's watching you. "Ito na ba ang Forest of Dreams?" Wala sa sariling tanong ko sa kanila.

Hindi ko alam kung bakit pero parang tumigil ‘yung oras sa salitang “again.” Parang may boses na biglang bumalik mula sa nakaraan. Isang paalala ng mga gabing puno ng pangako, at isang umagang puno ng pag-alis. Habang naglalakad ako palabas ng opisina kinagabihan, tahimik na ang paligid. Ang mga ilaw sa hallway, malamlam, at sa bawat hakbang, parang naririnig ko ‘yung echo ng mga bulungan ngayong araw, ang mga tingin, ang mga bagay na pilit kong hindi iniintindi.

Bagong kanta tungkol sa pagharap sa mga echo ng judgment at sa pag-evolve ng sarili habang nananatili sa ground—para sa sarili, para sa pamilya, para sa mundo. At sa hatinggabi, habang nakatitig ako sa album ng piano chords sa screen, narealize ko—echos and evolutions ang buhay ko ngayon. Lahat lumalaking may asymmetry—pero may melody pa rin. At bago humina ang ilaw, konti,Napapahawak ako sa gitara. Nagsimula akong tumugtog, lumakad ang daliri ko sa chord progression. At sa huli, nakangiti ako—ready na akong i-echo ang sarili kong evolution sa entablado na naghihintay sa akin.

O… gaano pa rin ako ka-connected sa kanya kahit ayoko? Kasi kahit wala siya dito… nararamdaman ko pa rin siya. Parang background noise na hindi nawawala. Parang presensya na hindi mo matanggal kahit gusto mo. “You’re mine.” Naririnig ko pa rin. Pero ngayon… hindi na siya utos. Echo na lang. At hindi ko alam kung mas delikado ba ‘yon. Nakuha ko na lahat.