Novelas y relatos de Like An Echo In The Forest

sumunod nalang ako sakanya. Masyadong maganda ang tanawin kahit puro puno at halaman..kahit madamo dahil sariwa ang simoy ng hangin. Marami ding mga hayop na pakalat kalat. "Malayo pa a----..." Diko na natuloy yung sasabihin ko dahil literal akong napanganga ng marating namin ang Forestial Rivers. Wala akong masabi. Kundi..

Bigla kong niyakap ang aking sarili, mas nakakakilabot pa pala ito sa malapitan. The trees around the place are all dead, I can see nothing in those shadows as a thick fog covering it prevents us to further make any conclusions. Para ngang gabi dito dahil medyo madilim ang paligid, wala halos kaming maaninag pero sapat na ito upang hindi kami madapa. There's something in this place that makes you feel uneasy even when you only see dead trees, as if something's watching you. "Ito na ba ang Forest of Dreams?" Wala sa sariling tanong ko sa kanila.

Hindi ko alam kung bakit pero parang tumigil ‘yung oras sa salitang “again.” Parang may boses na biglang bumalik mula sa nakaraan. Isang paalala ng mga gabing puno ng pangako, at isang umagang puno ng pag-alis. Habang naglalakad ako palabas ng opisina kinagabihan, tahimik na ang paligid. Ang mga ilaw sa hallway, malamlam, at sa bawat hakbang, parang naririnig ko ‘yung echo ng mga bulungan ngayong araw, ang mga tingin, ang mga bagay na pilit kong hindi iniintindi.

Bagong kanta tungkol sa pagharap sa mga echo ng judgment at sa pag-evolve ng sarili habang nananatili sa ground—para sa sarili, para sa pamilya, para sa mundo. At sa hatinggabi, habang nakatitig ako sa album ng piano chords sa screen, narealize ko—echos and evolutions ang buhay ko ngayon. Lahat lumalaking may asymmetry—pero may melody pa rin. At bago humina ang ilaw, konti,Napapahawak ako sa gitara. Nagsimula akong tumugtog, lumakad ang daliri ko sa chord progression. At sa huli, nakangiti ako—ready na akong i-echo ang sarili kong evolution sa entablado na naghihintay sa akin.

O… gaano pa rin ako ka-connected sa kanya kahit ayoko? Kasi kahit wala siya dito… nararamdaman ko pa rin siya. Parang background noise na hindi nawawala. Parang presensya na hindi mo matanggal kahit gusto mo. “You’re mine.” Naririnig ko pa rin. Pero ngayon… hindi na siya utos. Echo na lang. At hindi ko alam kung mas delikado ba ‘yon. Nakuha ko na lahat.

I look up to the moon na siyang nagbibigay ng liwanag sa paligid namin maging ang apoy na ginawa nila mark kanina. Maingat akong tumalon pababa ng puno tsaka luminga-linga sa paligid namin. Wala akong ibang makitang tao bukod sa aming apat kaya malamang ay nasa ibang bahagi ng Forest of Death ang ibang estudyante. Nakarinig ako ng kaluskos mula sa mga halaman kaya mabilis kong inilabas ang dagger ko tsaka iyon ibinato papunta roon.

Sigaw ko habang nililingon ang paligid at panay ang walang tigil na pagtakbo. Makulimlim ang paligid lalo pa’t malakas ang ulan at walang humpay ang usok na bumabalot nito. The deeper I ran in the forest, the darker it gets. Making my heart raced like crazy. Wala akong masyadong maaninag dahil sa hamog and only silhouette of the trees ang tangi kong nakikita. “Ceejay!!” “Ceejay!!!”

Basic ng daan! “Woow!” nasambit ko habang sapo ng aking dalawang kamay ang aking magkabilang pisngi. I found myself standing at the edge of a hidden paradise – a breathtaking nature falls tucked away in the heart of the wilderness. The air was filled with the soothing symphony of cascading water, a gentle melody that echoed through the trees and resonated with the vibrant life that surrounded me.

I was walking down the road within the thick dark forest covered with tall, grand and old trees, the thick fogs scattered everywhere—blocking my sight to the far end of the trail, the surrounding screams an eerie ambiance making my system shiver. Ang creepy masyado which giving me is goosebumps and I feel like hindi ko na kaya pa ang ganito pag nagtagal pa ako dito. Err nakakakilabot kaya, huhu mommy help. Teka? May mommy ba ako?

In every shadow, you're by my side. Napapikit ako habang dinarama ang kanta. I could imagine a couple slow dancing in the streets at night with this kind of music. Hindi ko pa rin mapigilan ang sarili sa paghula ng title nito kahit nagsisimula na namang sumakit ang ulo ko. “Eternal Echoes.”