Like An Echo In The Forest นิยาย & เรื่องราว

O… gaano pa rin ako ka-connected sa kanya kahit ayoko? Kasi kahit wala siya dito… nararamdaman ko pa rin siya. Parang background noise na hindi nawawala. Parang presensya na hindi mo matanggal kahit gusto mo. “You’re mine.” Naririnig ko pa rin. Pero ngayon… hindi na siya utos. Echo na lang. At hindi ko alam kung mas delikado ba ‘yon. Nakuha ko na lahat.

I look up to the moon na siyang nagbibigay ng liwanag sa paligid namin maging ang apoy na ginawa nila mark kanina. Maingat akong tumalon pababa ng puno tsaka luminga-linga sa paligid namin. Wala akong ibang makitang tao bukod sa aming apat kaya malamang ay nasa ibang bahagi ng Forest of Death ang ibang estudyante. Nakarinig ako ng kaluskos mula sa mga halaman kaya mabilis kong inilabas ang dagger ko tsaka iyon ibinato papunta roon.

Sigaw ko habang nililingon ang paligid at panay ang walang tigil na pagtakbo. Makulimlim ang paligid lalo pa’t malakas ang ulan at walang humpay ang usok na bumabalot nito. The deeper I ran in the forest, the darker it gets. Making my heart raced like crazy. Wala akong masyadong maaninag dahil sa hamog and only silhouette of the trees ang tangi kong nakikita. “Ceejay!!” “Ceejay!!!”

Basic ng daan! “Woow!” nasambit ko habang sapo ng aking dalawang kamay ang aking magkabilang pisngi. I found myself standing at the edge of a hidden paradise – a breathtaking nature falls tucked away in the heart of the wilderness. The air was filled with the soothing symphony of cascading water, a gentle melody that echoed through the trees and resonated with the vibrant life that surrounded me.

I was walking down the road within the thick dark forest covered with tall, grand and old trees, the thick fogs scattered everywhere—blocking my sight to the far end of the trail, the surrounding screams an eerie ambiance making my system shiver. Ang creepy masyado which giving me is goosebumps and I feel like hindi ko na kaya pa ang ganito pag nagtagal pa ako dito. Err nakakakilabot kaya, huhu mommy help. Teka? May mommy ba ako?

In every shadow, you're by my side. Napapikit ako habang dinarama ang kanta. I could imagine a couple slow dancing in the streets at night with this kind of music. Hindi ko pa rin mapigilan ang sarili sa paghula ng title nito kahit nagsisimula na namang sumakit ang ulo ko. “Eternal Echoes.”

Siguradong kakailanganin nito ang pang-malakasang car wash. Napakunot ang noo ko. “Where are we?” That was when it finally hit me. He brought me to a forest. I shivered as I felt the cold breeze on my skin. Ano namang gagawin namin dito? May pinapatugtog siyang malamyos na musika sa kanyang car stereo, pero pinatay niya ito. So, the only noise that was heard was the gravel crunching beneath the tires and the chirping of birds flying up above.

Ang tunog ay parang echo, malapit pero hindi malinaw. Tumayo ako sa lugar ko, halos nanginginig. “Who’s there?” Walang sagot. Dahan-dahang bumalik ako sa greenhouse, dahan-dahang isinara ang maliit na gate. Ang puso ko ay mabilis na tumibok. That was too close.

Hindi ko ito malinaw na nakikita dahil sa dim na ilaw, bukod sa malinaw na tunog na parang pag-growl ng lobo. Nasa balcony ako nang marinig ko yung kakaibang tunog na iyon. Tunog nito ay halos katulad ng kay Damon habang nakikipagtalik sa isang babae na hindi ko kilala—‘yung isa, hindi ako sigurado, kaya babalikan ko na lang mamayang gabi kung bumalik siya sa bahay na ito.

aniya at ngumiti ng bahagya. Bigla akong napalingon sa labas ng kuweba nang narinig ang kaluskos sa hindi kalayuan. Tiningnan ko si Nevar at gayundin ang kaniyang reaksyon. Being an adventurous person, I know very well the kinds of sounds in the woods. Hindi ito simpleng kaluskos lang ng isang hayop. I guess Nevar also noticed that. "Get up." Tumayo ako kaagad. He looks serious.