Like Mike Basketball Mga Nobela at Kwento

Ngunit sina Maxine at Jessica, imbes na mainis ay nakangiti pang pumasok sa Michael University, at masigla ang kanilang lakad. Pagdating nila sa basketball court, may malaking kumpol ng mga tao ang naroroon. Sina Adrian ay naglalaro. Matangkad siya, mga na sa limang pulgada ang taas, may maaliwalas na ngiti, at gwapong-gwapo na mukha. Lumusot siya sa depensa ng kalaban, tumalon, at nag slum dank. “Ahhhh!” Halos mabibingi ang makakarinig sa sigawan ng mga babaeng nanonood doon, na parang lalabas na ang puso sa dibdib.

at bukod pa doon ay maraming kababaihan ang nababaliw sa lalaki dahil sa kaguwapuhan, talino at sa galing nito sa basketball. Hindi ang mahigpit na kalaban ni Michaela sa kanilang eskuwelahan... Natigil sa malalim na pag-iisip si Michaela nang marinig niyang sinisigaw ng lahat ang pangalan ni Kent. Nakita ni Michaela na pinagkakaguluhan si Kent ng maraming tao pagkatapos ng basketball game. Gustong umiyak ni Michaela dahil sa sobrang inis.

The MVP player. "Macy," bati at tango ng lalaki kay Macy. Pagkatapos ay sinulyapan niya ako. "Hi! Ah," aniya at sinapo niya ang kaniyang batok bago naglahad ng kamay sa harap ko. "Gusto ko lang sana magpakilala. I'm Andrei Suarez from FM." He's tall and has the build of a basketball player. I studied his expression and body language before I accepted his hand.

Napahigpit ang panga ni Mike. “Did you take your medicine?” Umiling siya. “Hindi pa…” Agad itong tumayo. “Wait.” Saglit lang— bumalik si Mike dala ang gamot at isang baso ng tubig. “Here.” Inabot niya iyon. Hindi na siya nagtanong. Hindi na siya nag-alinlangan. Parang sanay na ang katawan niya. Ininom niya agad.

Nakangiti sa harap ng isang maliit na sari-sari store. Ako 'yun. "Paano mo nakuha 'yan?" bulong ko. Umupo si Mike sa sofa sa tapat ko. Hindi na siya mukhang kompiyansang assistant na nakikita ko sa opisina. Mukha siyang batang lalaki. "Because I was there," sabi niya nang mahina. "The day he left. I was five years old. Nakatago ako sa ilalim ng kama. Narinig ko lahat."

Napatango na lang ako bago tumalikod at bumalik sa kinaroroonan ng mga kaibigan ko. "Is that Liam?" salubong ni Mike nang nakaupo ako sa tabi niya. Tumango ako at sinalinan ng alak ang aking baso. "Really-" "Tumigil ka bakla. Kaibigan 'yon ni Trevious kaya huwag kang malisyoso," pagtatama ko.

"Marunong ka pala? One on one tayo minsan." Nag-init kaagad ang ulo ko sa sinabi niya kaya malakas ko syang hinampas sa braso. Mukha ba akong besketball player sa paningin niya? "Bobo ka talaga! Mukha ba akong basketball player?! Atsaka ako? Magbabasketball sa court?! Mahiya ka naman!" sigaw ko dito. Napahawak naman sya sa parteng hinampas ko.

Biglang humigpit ang hawak ni Mike sa balikat ko. "Aray boss, bakit ba?" kunot noo akong napatingin kay boss. "Oh come on Mike. I know you have Margie already. Huwag mo naman angkinin ang lahat ng babae. Kapatid mo ako, kaya pwede mo rin akong bigyan. And don't worry I will be a good man for her." Mabuti pa itong si Lance ang lambing magsalita. Hindi gaya ng Mike na 'to.

Tumungo si Shea, hindi niya naiintindihan kung anong totoong ibig sabihin ni Mike. Habang si Mike naman ay sobrang nagalingan sakanyang sarili!

maktol ni MJ. Sumakay siya ng dyip at napadaan na naman sa basketball court. Araw araw ay maraming mga lalaking naglalaro ng basketball dito. Hindi niya ininda ang mga sipol dahil nakasanayan na niya ang mga ito.