Lonely A Man Without Love นิยาย & เรื่องราว

Chances are always present. If he ever commits infidelity, I don’t think I could ever forgive him. Even if there’s no ‘love’ or any emotional connection between us, we could always end up hurting each other and that is what I am afraid of. Time would not really tell, if what will happen in the future. So, maybe it’ll be better to brace myself for that, just in case. I can not afford to lose myself, at all. I felt someone’s presence behind me. Hindi ko siya nilingon, narinig ko na lamang ang kanyang buntonghininga. His familiar minty scent invaded my senses.

Ang natutulog namang si eloisa ay walang kagalaw-galaw sa kanyang pagkaka-higa marahil sa pagod sa pag-mamaneho. Mga ilang sandali pa ay may isang matangkad na lalaki ang walang ka ingay-ingay na pumasok sa loob ng kuwarto kung saan naroroon si eloisa at dahan-dahan itong tumabi ng higa kay eloisa.

Marry Playing a game he loves me, he loves me not by picking one petal off flowers is just like secretly loving someone in the dark. All you can do as the days go by is wait until you get the answer whether he loves you or not. Hindi inaalintana ng mala porselanang kutis ko ang pag dampi ng mainit na sikat ng araw dahil mas pinagtutuunan ng pansin ko ang hugis araw na bulaklak.

He's broken and wanted to feel na muli sana siyang yakapin ng asawa niya. He's damn man but damn lonely and broken. He's pleading that Lorelay would hear his silent cries. Kinabukasan, nagising si Lorelay na nakahiga na sa sofa na pinaghigaan ng asawa niya kagabi. Wala na ito sa loob ng bahay at naisip niya agad na pumasok na ito sa opisina.

Ayaw ko na maging malambot sa lahat. Ilang oras na ang nakalipas pero nakahiga pa rin ako sa kama ko. Hindi ko rin ramdam ang gutom kahit kanina pa ako hindi kumakain. Wala akong gana kumain sa ngayon. They knocking at my door pero hindi ko binubuksan. Bahala sila kumatok diyan, magsasawa rin sila kakakatok. Iniisip ko na mamahalin kaya ako ni Roi? Mamahalin ko rin ba siya? O sa papel lang kami kasal. Bahala na siguro.

Siguro nga ay babaero siya sa imahe ng ibang tao pero wala siyang pakialam dahil sigurado siyang hindi lang basta paghanga ang nararamdaman niya sa asawa ng bilyonaryo na si Senyor Eric Gonsalez. "Maybe not now but someday gagawa ako ng paraan para mapalapit sa iyo. I will ease the loneliness that I can see your eyes. Hindi ko sasayangin ang pagkakataon kong mapalapit sa iyo ng husto and someday you will be mine," mahinang bulong ni Aries bago sumunod sa mga ito.

Dahil ayokong makita nina mama na umiiyak ako ng ganito. I'm so lonely. Sanay na ako pero... iba ngayon. I feel lonelier. Because before, I could hope that someday I will no longer be lonely. I won't be alone once I find a husband. I have a husband now, yet I'm still alone and lonely. I lost hope for that someday. It might never come. I like to be alone but I don't like being lonely. But it seems like, I'll be lonely longer than I thought.

Masasamyo rin ang gamit nitong mamahaling pabango na sumasama sa hangin at napakabini sa pang amoy. This man is sinfully attractive and chivalrous. Kaya hindi nakapagtatakang marahuyo ang mga kababaihan sa lalaking ito. Isa na siya roon. Aww! “M...mabuti naman ho, senyorito.” aniya na halos pabulong. Nag-iwas agad siya nang tingin at kunwa'y inabala ang sarili sa music book ng kaibigan. Pilit na bina+balewala ang tambol sa dibdib.

Unlike doon sa pinsan nito na pasan yata ang mundo at hindi man lang makuha na ngumiti. Mukhang nagka matay na yata ang muscle nito sa mukha dahil hindi man lang nag babago ang expression nito. Maliban na nga lang sa akin kapag ako ang kausap nito na daig pa nito ang menopause na babae kung makapag sungit sa akin. Pasalamat siya at ang ganda ganda niya at mahal ko siya kaya hinahayaan ko na lang na sungit sungitan lang ako nito. Pero ngayon ay mag la lie low na muna ako sa kanya.

Palagi niyang hinahanap-hanap. Walang nais bumitaw kahit kapwa kinakapos na ang hininga. Nakipag-espadahan din ang dila niya sa dila nito, hanggang sa tuluyan nang nag-isa ang kanilang katawan. Hindi lang doon natapos ang kanilang pagniniig. Kung saan-saang sulok siya nito dinala. Ipinalasap ang tinatawag na langit. Maging ang loob ng banyo ay hindi rin nila pinalampas. Tila wala silang kapaguran. At ang panghuli ay sa kanilang higaan. Kung anu-anong posisyon ang kanilang ginawa. Hindi kayang sugpuin ng lamig ng aircon ang init ng kanilang katawan. Hindi na rin mahitsurahan ang kanilang kama. Nagkalat na sa sahig ang kumot at unan. At sabay nilang narating ang langit na walang hanggan. "I lo