Lonely A Man Without Love Novels & Stories

Lalo mo akong nasasaktan. Ansakit. Sa sobrang sakit naninikip dibdib ko, to the point na kulang nalang mawalan ako ng hangin sa katawan. Habang umiiyak ako nasa gilid lang sya, hindi gumagalaw. "So if you're lonely" kanta nya kaya napa tingin ako sakanya. "Darling you're glowing, If you're lonely come be lonely with me" pag patuloy nya sa kanta habang pinupunasan ko luha ko.

Oh I'm lost without you, Oh tell me what should I do Now that you're gone, I can't go on alone, I'm a lonely man, I need you again" "I just wanna love you forevermore And I wanna hold you just like before oh? And maybe someday, we might just find a way. And we will love forevermore" Ok lang kahit wala ng more sa forevermore, kahit saglit na lang Spade. Meron naman 'di ba? Kaya pa naman 'diba? SPADE'S POV "Spade, gusto mo, ako naman ang kumanta?" tanong n'ya.

He laughed because he couldn't let me go. "Facing the world alone is like living in nothing," Logan suddenly interrupted. "Share your problems with me, baby. Let's find ways to overcome it. You are strong, baby." He's right. Pero hindi ko naman siya puwedeng isali rito. He can't be with this mess. Dahil kapag nangyari 'yon, parang ako na rin ang nagtulak sa kaniya sa panganib. The man I love should only focus on himself. Therefore, he should let me do it alone. Dahil may problema rin naman siya na dapat niyang gampanan.

Huminga ako ng malalim at napatingin sa buong kwarto ko, sobrang lawak nito pero wala man lang ka-buhay buhay. Some would say I am lucky to be the wife of Czar Amadeo De Luca. But I feels the opposite. Kaya kong ipagpalit ang lahat ng kayamanan at kapangyarihan na meron ako ngayon bilang asawa ni Czar, ngumiti at maging masaya lang uli ako. Will I even experience that? Ang simple lang no'n pero hindi ko man lang maranas ranasan. God. Why I can't stop feeling so lonely. . .

Five years too late. “Do you have any idea, Seraphina…” bulong ko, habang tumitig sa repleksyon ko sa salamin—isang lalaking may matitigas na mukha, mapupungay na mata, at puno ng galit ang puso. “…that every single day without you is a punishment? That I live in this big, cold house alone, surrounded by people who only want my money or my power, missing the only person who ever loved me for who I was?”

Ayoko kase na patuloy syang manahimik nalang at patuloy na masaktan hindi nya pwedeng yun lagi. ".....most specially, im man!" Singhal nya kaya pakunot ako ng noo. "Damn third what a stupid reason e ano naman? Love is a beautiful thing, its not only made for a man and a woman! You can love whoever you want and you can be who you really are!" Singhal ko na ikinatahimik nya. "Ayokong mawala sya----" "Wala ka bang tiwala? Sa friendship nyong dalawa?" Singhal ko kaya napatahimik sya, and i think i already convinced him.

Usad nito. "Ayoko na kapag nalaman niya na ikaw ang mapapangasawa ko, muli niyang maliitin ang sarili niya kung bakit hindi siya mapera gaya mo. Kung bakit wala siyang magulang na mayaman gaya mo upang maging karapat-dapat sa akin. Gusto ko na lagi niyang iisipin na kahit anong katayuan niya sa buhay mananatili akong magmamahal sa kanya ng totoo. Pero napakalaki ng kasalanan ko. Simula ng makasama kita, natuto muli akong ngumiti ng hindi alam ang dahilan. Natuto akong ngumiti ng hindi na si Jaya ang dahilan. Kapag nakakasama kita iba yung saya na nararamdaman ko kumpara sa sayang nararamdaman ko pag si Jaya ang kausap o kasama ko. Nagagalit na din ako sa tuwing nilalapitan ka ng ibang lalaki

"I'm here again." I whispered in front of Amaya's grave. I sat beside her. "Alam mo naman na ikaw talaga nilalapitan ko when I'm sad right?" I know she's here, she's listening. "Well I need you right now, Aya." Namamasa nanaman ang mga mata ko. "I'm so lonely na, I don't have anyone to rest my head on their shoulders when I'm sad."

Halos dumagundong ang buong boses niya sa kalawakan ng espasyo sa loob ng isang abandonadong building. "Pasensya ka na Maleyna... wala na kasi akong choice na maisip eh. Ito na lang ang naisip ko para makabayad utang sa iyo. Biruin mo... limang milyon ang utang ko sa iyo. Saan ako kukuha ng ganoong kalaking pera para maipambayad ko sa iyo? Huh? Kahit ibenta ko sa matronang bakla ang katawan at kaluluwa ko wala namang papatol sa kapangitan ko para lang makalikom ng ganoong kalaking pera. Ayoko namang mangholdap sa mga banko. Mas delikado yun hahahaha at mas komplikado," mahabang pagdadrama ni Baruko sa kanya.

Hindi alam ni Amanda kung mautuwa ba siya o malulungkot sa sa sitwasyon niya. Matapos ang unang gabing may nangyari sa kanilang dalawa ni Zairon sa kaniyang kwarto ay hindi na ito nasundan pa. Malimit rin silang nakakapag-usap ng lalaki, at kung magkakasalubong man ang kanilang landas sa loob at labas ng bahay ay tila bang isang hangin lang na dinaanan ni Zairon si Amanda.