Long Lost Twin Novels & Stories

Walang Ice na umistorbo sa amin last week at sana gano’n pa rin ngayon. “Bihira siyang umuwi…” Leviticus answered. “Actually, lagi kasi silang nagtatalo ni Trace kapag nagkikita. At siguro iniiwasan na rin ni Cent si Harriet. They are twins pero hindi sila okay.” She shrugged. “Some problems when you have identical faces and identical types in men as well.” Tumango lang ako. Hindi ko gustong alamin ang bagay na ‘yon, personal na masyado. And I wasn’t here for that.

The last few days, they lived their lives as if the Jess drama never happened. Walang bukas na usapan, walang linaw—just something lingering in the air, unaddressed, quietly present. Kanina pa nakatitig si Matt sa laptop niya. He was looking at the twins’ photos again. Swaddled in blue and yellow blankets, both of them impossibly small, impossibly fragile. Walang picture ni Gabby after the twins were born.

"Hindi lang ikaw ang gustong makasama ang mga bata kundi lalo na sila, lalo na ako. Pero gusto ko yung matagal. Yung hanggang sa tumanda sila, yung hanggang sa tuman tayo. I want to grow old with you Hunter. I want you to witness the twins' milestone. The twins need you more than you need them." "Pero paano nating gagawin yun kung hindi ka magpapagamot? Kailangan mong magpagamot, Hunter. Kailangan mong iwan kami ng mga bata pansamantala. Wala itong sinabi pero patuloy lang sa pag-iyak. "We wasted too much time already. I don't want to waste more years again. We don't want to lose you Hunter. We need you." "Baby..."

Isa-isa niyang niyakap ang dalawang bata. Isa sa kaliwa. Isa sa kanan. Parang likas na alam ng puso ng isang ina kung saan naroon ang kanyang mga anak. Tahimik na natulog ang magkakaibang bahagi ng isang pamilyang matagal nang pinaghiwalay ng tadhana, habang walang sinuman sa kanila ang nakakaalam na ang tunay na mga anak na katabi ni Serenity ay ang kambal na matagal na niyang inakalang wala na.

CALEB could not believe what he was seeing. Kalunos-lunos ang sinapit ng mag-asawa. Nakakaawang tingnan habang maraming aparatong nakakabit sa katawan ng dalawa. Just as he knew, they were comatose. “Kuya Caleb…” Naramdaman niya ang paghawak ni Tristan sa kanyang balikat. Maraming taon na nga talaga ang dumaan. The Allende twins were almost the same height as him. They grew up fine teenagers and slowly made their names in the business world as young millionaires.

“Ultrasounds aren’t perfect. Because ultrasounds are sonographic images of what’s going on beneath the surface, you have to go into them leaving some room for error. After all, tao lang din kami na capable sa mga misses. But one thing I can assure you though, it would be hard to conceal another hidden twin at this point of Lyv’s pregnancy. Kaya naman makakaasa kayong wala nang posibilidad na maging triplets ang anak ninyo.” Napuno ng halakhak ang kabuuan ng silid. Napatayo naman si Sandro habang napapasuntok pa sa hangin dala ng matinding kasiyahan. A few months ago, his family was praying a miracle. They were grateful that it was given to them. Now, make that two miracles. Life can’t get an

Tanong ko pa. "Opo. Eh ikaw po ba, may kapatid ka rin po ba?" Tumango naman ako. "Actually, twin sister po pero wala na po siya ngayon eh. Baby pa lang kaming dalawa ay namatay na siya dahil nagkaroon na kumplikasyon ang puso niya." Sagot ko. "Ay hala, pasensiya na po kayo at naitanong ko pa," paumanhin niya.

Tumayo siya mula sa kama, marahas na tinanggal ang kumot na nakatabing sa kanyang katawan, halos hindi alintana ang lamig ng hangin na dumampi sa balat ng kaniyang kahubadan. “No,” mariin niyang sambit, umiling pa nang marahan para ipakita kay Trixie na hindi ito maaari. “That’s impossible. Trixie, when you gave birth to Xyza, the doctors would have told me that the twins are both fine. Walang sinabi sa akin ang sinuman. There’s no medical record that the other twin survived.”

Nakangiting ani Tito Ed. Nang tuluyan nang nakaalis si Tito Ed dito sa loob ng aking kwarto sa ospital ay tuluyang nagsibagsakan ang aking mga luha. Hindi ako makapaniwalang mangyayari 'to sa 'kin. Sasabihin ko ba sa tatay ng mga anak ko na nagbunga ang ginawa namin? Kung oo, paano ko siya mako-contact? Paano ko sasabihin sa kaniya gayong hindi ko nga alam kung anong pangalan niya. "I bought these for the twins!"

Ningitian ko lang ito. "It's okay Mr Santiago, I-i understand. But! ayaw kung masaktan ang mga anak ko sa setwasyon namin ngayon. The twins are too young, i don't want them to witness that there is another girl who is better than me and they won't even remember me," sabi ko dito. "It's okay for me to be the only one who gets hurt, just not my twin children, because i won't allow it. For now we will leave first so as not to confuse the twins with what is going on. We will be back when they are ready. Goodbye Mr Santiago.