Long Lost Twin Novels & Stories

Nagising ako sa ingay ng dalawang batang nagbabangayan. “Good morning, mama” “Good morning, ma! May pasok pa po kami, kaya gising na po” Napangiti ako sa nakita ko, ang dalawa kong munting anghel agad ang sumalubong sa umaga ko. They are both my daughters, kambal silang dalawa pero hindi sila magkamukha, fraternal twins kung tatawagin. Estella and Esther Rodriguez ang mga pangalan nila, si Estella ay kamukha ko, ang hugis ng mukha at mga features niya si Esther naman ay singkit at maputi, the opposite of me and Estella, sa tingin ko ay nagmana siya sa ama nila.

Walang Ice na umistorbo sa amin last week at sana gano’n pa rin ngayon. “Bihira siyang umuwi…” Leviticus answered. “Actually, lagi kasi silang nagtatalo ni Trace kapag nagkikita. At siguro iniiwasan na rin ni Cent si Harriet. They are twins pero hindi sila okay.” She shrugged. “Some problems when you have identical faces and identical types in men as well.” Tumango lang ako. Hindi ko gustong alamin ang bagay na ‘yon, personal na masyado. And I wasn’t here for that.

The last few days, they lived their lives as if the Jess drama never happened. Walang bukas na usapan, walang linaw—just something lingering in the air, unaddressed, quietly present. Kanina pa nakatitig si Matt sa laptop niya. He was looking at the twins’ photos again. Swaddled in blue and yellow blankets, both of them impossibly small, impossibly fragile. Walang picture ni Gabby after the twins were born.

"Hindi lang ikaw ang gustong makasama ang mga bata kundi lalo na sila, lalo na ako. Pero gusto ko yung matagal. Yung hanggang sa tumanda sila, yung hanggang sa tuman tayo. I want to grow old with you Hunter. I want you to witness the twins' milestone. The twins need you more than you need them." "Pero paano nating gagawin yun kung hindi ka magpapagamot? Kailangan mong magpagamot, Hunter. Kailangan mong iwan kami ng mga bata pansamantala. Wala itong sinabi pero patuloy lang sa pag-iyak. "We wasted too much time already. I don't want to waste more years again. We don't want to lose you Hunter. We need you." "Baby..."

CALEB could not believe what he was seeing. Kalunos-lunos ang sinapit ng mag-asawa. Nakakaawang tingnan habang maraming aparatong nakakabit sa katawan ng dalawa. Just as he knew, they were comatose. “Kuya Caleb…” Naramdaman niya ang paghawak ni Tristan sa kanyang balikat. Maraming taon na nga talaga ang dumaan. The Allende twins were almost the same height as him. They grew up fine teenagers and slowly made their names in the business world as young millionaires.

“Ultrasounds aren’t perfect. Because ultrasounds are sonographic images of what’s going on beneath the surface, you have to go into them leaving some room for error. After all, tao lang din kami na capable sa mga misses. But one thing I can assure you though, it would be hard to conceal another hidden twin at this point of Lyv’s pregnancy. Kaya naman makakaasa kayong wala nang posibilidad na maging triplets ang anak ninyo.” Napuno ng halakhak ang kabuuan ng silid. Napatayo naman si Sandro habang napapasuntok pa sa hangin dala ng matinding kasiyahan. A few months ago, his family was praying a miracle. They were grateful that it was given to them. Now, make that two miracles. Life can’t get an

Sobrang laking blessing dahil sa dalawang beses na nag failed ung IVF na ginawa sa kanya, sa wakas dininig na din ang panalangin namin. Sobra pa nga dahil kambal ang dinadala ni Jezra. Identical twins. "Gutom na nga kami." Maktol nito. "Mama! Mommy!" Magsasalita pa sana ako ng dumating at naupo sa kandungan ko ni Renzo. Habang nadadagdagan ang taon nito, mas lalo siyang nagiging kamukha ni Jezra. Lalaking version talaga.

Ang dalawang batang inakala niyang hindi niya kailanman makikita. ‘Buhay sila…’ Hindi niya napigilang manginig sa loob sa realization. Sa loob ng maraming taon, pinasan niya ang sakit ng pagkawala ng dalawang anak na hindi man lamang niya nagawang makasama nang matagal. Tinanggap niya ang sinabi ng mga doktor dahil wala siyang ibang mapanghahawakan noon. Ngunit ngayon, narito sila, nakatayo sa harapan niya.

Tanong ko pa. "Opo. Eh ikaw po ba, may kapatid ka rin po ba?" Tumango naman ako. "Actually, twin sister po pero wala na po siya ngayon eh. Baby pa lang kaming dalawa ay namatay na siya dahil nagkaroon na kumplikasyon ang puso niya." Sagot ko. "Ay hala, pasensiya na po kayo at naitanong ko pa," paumanhin niya.

Nakangiting ani Tito Ed. Nang tuluyan nang nakaalis si Tito Ed dito sa loob ng aking kwarto sa ospital ay tuluyang nagsibagsakan ang aking mga luha. Hindi ako makapaniwalang mangyayari 'to sa 'kin. Sasabihin ko ba sa tatay ng mga anak ko na nagbunga ang ginawa namin? Kung oo, paano ko siya mako-contact? Paano ko sasabihin sa kaniya gayong hindi ko nga alam kung anong pangalan niya. "I bought these for the twins!"