Lose Lost Novels & Stories

sabi ni Robert habang nakatingin ito sa akin ng malamlam habang ang mga kamay nito ay humahagod sa akin likod. Patuloy sa paghagod ng mga kamay ni Robert sa aking likuran na dumadako na sa buong katawan ko ng bigla niya akong kabigin at hinalikan sa labi. Sobrang bold ang pagkakahalik nya sa akin na para bang ayaw niyang matapos ito. Dumako ang bibig nito sa aking leeg, sa magkabilang dibdib ko na parang isang gutom na gutom na sanggol, at pabalik sa aking labi. “Mahal na mahal kita, Megan! I lost my soul after you left me! Please don't disappear again?” bulong ni Robert sa aking teynga habang hinuhubad nito ang aking t-shirt at pantalon. Nadarang na rin ako sa mga halik, yakap at mga bulong

She did promised him but what happened? Muling pumatak ang luha sa mga mata ni Garett at muli ay umalulong sa kalagitnaan ng kagubatang iyon. Dumating na ang kinatatakutan niya. The day that he might lose her. He was not afraid of anyone. Not even death can scare him but losing her is the biggest fear that he's been trying to deal with.

Aniya habang hindi pa rin binibitawan ang kaninang itsura, "Ayusin mo mag- isa ang sabitan ng kurtina. Saka mo na ako kausapin pag natutunan mo na ang aral sa pag-uusap na ito. Hanggang sa muli, Armani Sean Lopez." Matawa-tawa kong pinanuod ang kapatid ko palabas ng kwarto. Sa tono ng pagkakasabi niya ay akala mo talaga ay disappointed na disappointed ito. Nang tuluyan itong mawala sa lugar, agad kong pinulot 'yong bakal na nahulog kanina. Aktong isasabit ko na sana iyon nang maagaw ng eksena sa labas ang atensyon ko.

Sigurado naman akong wala din siya doon. Nang makarating sa bahay ay kinuha ko ang aking cellphone sa bag na dala ko. Nagulat ako ng hindi ko makita ang librong dala dala ko kanina sa park. Naiwan ko siguro yun sa upuan. Pagtingin ko sa labas ay malakas na ang ulan at gumagabi na rin. Hindi pwedeng mawala ang libro na yun dahil limited edition iyon at napakatagal kong naghintay para lang magkaroon ng libro na yun. Kaya't kahit umuulan ay bumalik ako sa park. Nag book na lang ako ng taxi dahil kung dadalhin ko pa ang sasakyan ay malalaman ni Mommy na lumabas na naman ako.

Kaya sinugod ako ng kanyang kapatid at binugbog. Kinumpronta ako nito dahil sa nangyari sa resort. Hindi pa din umuuwi si Samantha sa kanila at lahat ay nag-aalala na. Lumipas ang isang linggo at natagpuan nalang namin ang sasakyan na ni Samantha sa ilog pero wala siya.Hindi ko alam ang gagawin ko sa nalaman ko. Sobra akong na depressed sa nangyari. Ako ang sinisisi nila sa lahat ng nangyari. They conclude that Samantha is gone dahil na rin sa nakita ang sasakyan niya sa ilog. Nagluksa ang pamilya niya at hindi din nila ako kinakausap kahit anong pilit ko. Samantha is not dead, she's not.Hindi ako nagluksa because I know she is alive.She is just out there, maybe waiting for me.

Sa halip, hinayaan niyang kumawala ang nilalaman ng kaniyang isipan. "Hindi naman...buong akala ko kasi hindi kita makakasama ngayong gabi." Sinadya niyang titigan ito sa mga mata na para bang gusto niyang maramdaman din nito ang frustrasyong nararamdaman niya. "After all this years, sanay na rin naman akong ipagdiwang ang pasko at bagong taon nang mag-isa." Saglit na natulala sa kaniya si Caleb na para bang nagtataka sa biglaang pagkawala ng natural na lambing at sweetness sa kaniyang boses.

Ang kaniyang madidilim at mapupungay na mata. Ang kaniyang nakakaintimidang presensya... "Finally....after fucking ten years..." he whispered as he roamed his eyes over my face. "So how are you..." his eyes are getting darker. "....my Long Lost Wife?"

Maya-maya, napansin niyang may maliit na kahon sa ibabaw ng piano. "Ano 'yan?" "Open it." Binuksan niya. Isang lumang maliit na piano key ang nasa loob. Sa ilalim nito ay may maliit na papel. For the girl who once believed she had lost everything. Napangiti si Solene habang binabasa iyon. May isa pang linya. You didn't lose yourself. You were just waiting to find yourself again. Napapikit siya.

Kapag trip ko. Elriz was shocked. Hindi siya nakapagsalita sa sinabi ni lola. Siguro'y sinabi na rin kanina ng doctor ang kalagayan niya. "I told you, La. Tigilan mo na ang pagtravel..." Umiling si Lola. Ayaw ko nga makisali pero naririnig ko pa rin. Useless lang. I feel sad for lola. Bakit ba kasi kailangan pa nilang mamatay? Hindi ba p'wedeng manatili na lang sila rito sa mundong ibabaw habang buhay? I want to treasure every grandparents here in the world.

Naupo ako sa aking swivel chair, binuksan ko ang mini cabinet ng aking lamesa para kumuha ng sigarilyo, pero nakita ko ang isang bracelet doon. Kinuha ko ito, tandang-tanda ko kung kanino galing ang bracelet na ito. Sa babaeng bigla na lang nawala na parang bula, hindi ko na rin alam kung nasaan na siya. She's the best person I ever met and sa 10 years na nagkasama kami, hindi ko akalain na aalis siya na wala man lang paalam. "Seira, my the one that got away."