Lose Lost Novels & Stories

Madalas naman siyang manalo. Minsan pag-uwi ni Megan ay sinalubong siya ni Steven na umiiyak. Natalo raw siya sa contest sa Math. “Mommy, I only came in second in the Math competition. I did not win.” patuloy sa pag-iyak si Steven. “Steven, in every competition, there are winners and there are losers. You don't win all the time. If you don't win, then you should learn from your mistakes and try harder to improve yourself.” pag-alo ko kay Steven.

She did promised him but what happened? Muling pumatak ang luha sa mga mata ni Garett at muli ay umalulong sa kalagitnaan ng kagubatang iyon. Dumating na ang kinatatakutan niya. The day that he might lose her. He was not afraid of anyone. Not even death can scare him but losing her is the biggest fear that he's been trying to deal with.

Aniya habang hindi pa rin binibitawan ang kaninang itsura, "Ayusin mo mag- isa ang sabitan ng kurtina. Saka mo na ako kausapin pag natutunan mo na ang aral sa pag-uusap na ito. Hanggang sa muli, Armani Sean Lopez." Matawa-tawa kong pinanuod ang kapatid ko palabas ng kwarto. Sa tono ng pagkakasabi niya ay akala mo talaga ay disappointed na disappointed ito. Nang tuluyan itong mawala sa lugar, agad kong pinulot 'yong bakal na nahulog kanina. Aktong isasabit ko na sana iyon nang maagaw ng eksena sa labas ang atensyon ko.

Sigurado naman akong wala din siya doon. Nang makarating sa bahay ay kinuha ko ang aking cellphone sa bag na dala ko. Nagulat ako ng hindi ko makita ang librong dala dala ko kanina sa park. Naiwan ko siguro yun sa upuan. Pagtingin ko sa labas ay malakas na ang ulan at gumagabi na rin. Hindi pwedeng mawala ang libro na yun dahil limited edition iyon at napakatagal kong naghintay para lang magkaroon ng libro na yun. Kaya't kahit umuulan ay bumalik ako sa park. Nag book na lang ako ng taxi dahil kung dadalhin ko pa ang sasakyan ay malalaman ni Mommy na lumabas na naman ako.

Kaya sinugod ako ng kanyang kapatid at binugbog. Kinumpronta ako nito dahil sa nangyari sa resort. Hindi pa din umuuwi si Samantha sa kanila at lahat ay nag-aalala na. Lumipas ang isang linggo at natagpuan nalang namin ang sasakyan na ni Samantha sa ilog pero wala siya.Hindi ko alam ang gagawin ko sa nalaman ko. Sobra akong na depressed sa nangyari. Ako ang sinisisi nila sa lahat ng nangyari. They conclude that Samantha is gone dahil na rin sa nakita ang sasakyan niya sa ilog. Nagluksa ang pamilya niya at hindi din nila ako kinakausap kahit anong pilit ko. Samantha is not dead, she's not.Hindi ako nagluksa because I know she is alive.She is just out there, maybe waiting for me.

Walong araw. Walong araw na lang ang hihintayin at makakalaya na rin ang ina nitong limang taon na nawalay sa kaniya. Magkakaroon na rin sa wakas ng katuturan ang limang taong pagsasakripisyo niya sa piling ni Caleb. Kamuntikan ng sumibol ang ngiti sa labi ni Diane kung hindi lamang sumingit ang pangalang ayaw na sana nitong mabasa sa kaniyang cellphone.

Breath out lang. Back to Lost. Again. Kapag si Lost talaga ang pinag-uusapan nawawala ako. Agad mo naman malalaman dahil sa pangalan niya diba? LOST. Si Lost patay na patay yan sa iniirog ko, si Zendeo An. Kahit ilang beses na siya binigo ni Zendeo at tinangihan ang mga love letter niya at halos mapuno ang locker ni Zendeo, hindi parin siya sumusuko. Palagi siyang ini-snub ni Zendeo. Kaya minsan naawa na lang din ako kay Lost. Di ko na nga lang inaamin sa kanila na merong pagtingin ako kay Zendeo. For sake of Lost strong fighting spirit, ayokong mawala yun. Si Zendeo na nga lang ang motivation niya sa mundong ito eh. Aagawin ko pa.

Ang kaniyang madidilim at mapupungay na mata. Ang kaniyang nakakaintimidang presensya... "Finally....after fucking ten years..." he whispered as he roamed his eyes over my face. "So how are you..." his eyes are getting darker. "....my Long Lost Wife?"

Kapag trip ko. Elriz was shocked. Hindi siya nakapagsalita sa sinabi ni lola. Siguro'y sinabi na rin kanina ng doctor ang kalagayan niya. "I told you, La. Tigilan mo na ang pagtravel..." Umiling si Lola. Ayaw ko nga makisali pero naririnig ko pa rin. Useless lang. I feel sad for lola. Bakit ba kasi kailangan pa nilang mamatay? Hindi ba p'wedeng manatili na lang sila rito sa mundong ibabaw habang buhay? I want to treasure every grandparents here in the world.

Naupo ako sa aking swivel chair, binuksan ko ang mini cabinet ng aking lamesa para kumuha ng sigarilyo, pero nakita ko ang isang bracelet doon. Kinuha ko ito, tandang-tanda ko kung kanino galing ang bracelet na ito. Sa babaeng bigla na lang nawala na parang bula, hindi ko na rin alam kung nasaan na siya. She's the best person I ever met and sa 10 years na nagkasama kami, hindi ko akalain na aalis siya na wala man lang paalam. "Seira, my the one that got away."