Love And War Novels & Stories

Their hearts were in the same rhythm—flamingly loving. 'I love you, Morgan...' sambit ng isip niya habang yakap pa rin siya nito.

Hindi na kailangan ng maraming salita; ang kanilang mga damdamin ay nag-uumapaw sa bawat galaw. Dahan-dahang siyang inihiga ni Darrius, at sa gabing iyon, muling nagpatianod ang kanilang pagmamahalan. Malalim, at walang halong pag-aalinlangan, na puno ng pangako na kahit anong mangyari, ang isa't Isa pa rin ang pipiliin sa huli. Pareho nilang inabot ang tuktok ng Apo at halos kapusin sila ng kanilang mga hininga nang pareho silang bumagsak sa higaan.

"And then later on, I realized that it wasn't just a simple attraction anymore. There's still lust, but my feelings for you got greater." I sighed. I was hurting. "Di ba, inorasyunan kita?" Umirap siya. "You still believe in that?" Mukha ng iritado. "Bago mo pa orasyunan si Marko, gusto na kita!" "Pero minahal mo ako nang matapos ko iyong orasyon," giit ko naman. He groaned. Iritado. "I love you. I still love you. I don't want to talk about your failed spell."

"People say that love is the most wonderful thing in this world. But why only few people are thinking that love can also destroy the sanity of a person? Love is poison, a very dangerous potion that could destroy the wall you've built for years. Hearts will open and would be broken. Love is also a ticking bomb that can destroy you from the inside." Ivana removed her ear pods. Binuksan niya ang kan'yang phone at pinatay ang FM radio channel na nagpa-play sa kan'yang device. Kasulukuyan siyang naglalakad patungo sa isang mamahaling bar.

“Revenge, war, power, they are not won by weakness. They are won by sacrifices, by standing strong even when it feels like the world is breaking you apart.” Napasinghap siya nang bahagya, pero hindi ko siya binigyan ng pagkakataong sumagot. Sinamantala ko na gumagana ang isip ko para magpayo sa kaniya. Madalang lang ito kaya ginalingan ko na. “Your family loves you, Miro. And the best way to love them back is to ensure they are safe. To make sure that when this war is over, you can still go back to them—alive.”

Tiningnan ko siya, at doon ko nakita sa mga mata niya ang lungkot, ang pagkalito, at ang pagnanais na mabawi ang nawala. “You really want to remember?” tanong ko. He nodded. “Yes. Desperately.” I swallowed hard. “Then brace yourself, Drako… because the truth isn’t pretty. And the past we had? It wasn’t just love and flowers. It was war. Pain. And betrayal.” “Then let me remember the war,” he whispered, “so I can fight for the peace now.” Napapikit ako. Damn it. Bakit gano’n pa rin ang epekto niya sa akin? Isang salita lang niya, para na akong nalulunod sa dati naming mundo.

“I became who I had to be. I was nothing until your father made me his weapon. I learned from him — that love is a weakness, and truth is a luxury.” “Hindi mo alam ang ibig sabihin ng pagmamahal. Love doesn’t destroy.” “Oh, but it does. Look around you. Look at them — two men breaking themselves just to feel needed by you. That’s not love, Mariel. That’s power. And you’ve been using it all along.” “Stop twisting this. You’re the one who turned everything into a war!” “No, dear. You started the war the day you were born — the day he looked at you and forgot me.”

IKAW LANG ANG AKING GUSTO KAYA PLEASE WAG KA NANG MAGTAMPO NGUMITI KA NA UPANG IKA'Y MULING GUMANDA PANGAKO KO SAYO ITONG LOVE NA MAS STRONG PA KAYSA SA SHAMPOO NA DOVE THIS LOVE WILL LAST AND WILL NEVER BE LOST. "Time's up!" wika ng batang lalaki saka kinuha sa batang babae ang papel. "Gara naman. Hindi ko pa tapos basahin eh." inis na sabi ng batang babae.

Khou na hindi ko akalain na tatanungin niya sa akin. Hindi ako umimik sa halip ay ininom ko muna ang champagne na nasa gawing kaliwa ko. "Alam mo, Mr. Khou. Simula ng saktan ako ni Dindo at mamatay ang anak namin sa sinapupunan ko. Parang nawala ang pagmamahal ko sa kanya at hindi ko alam kung kaya ko pa bang ibalik ang pagmamahal ko para sa kanya," mahabang sagot ko sa kanya habang nakatingin sa mga mata niya. Napansin ko na kulay brown pala ang kulay ng dalawa nitong mga mata na lalong nagpapogi rito.

Wasak na wasak na ito at hindi niya alam kung makakayanan pa ba niyang buoin ito sa kabila ng mga salitang parang patalim na tumatama direkta sa kaniyang dibdib. Umatras ng isang hakbang si Anastasia. Humigpit ang kaniyang pagka-kahawak sa kaniyang pouch habang patuloy sa paghikbi. Tigmak ng luha ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa kaniyang asawa na ngayon ay halos hindi na niya makilala. “I will never regret loving you, Fred. But I think, being separated will make our lives more peaceful and fine.”