Bilang isang tao na mahilig sa mga kwentong puno ng aral, ang kasabihang 'nasa tao ang gawa, nasa Diyos ang awa' ay tila isang mahalagang mensahe ukol sa responsabilidad at pananampalataya. Sa simpleng paraan, sinasabi nito na tayo ang may kontrol sa ating mga aksyon at desisyon, pero ang mga resulta o swerteng atin kaugnay ng ating mga gawa ay maaaring hindi ganap na nasa ating kamay. Iniisip ko ito pareho sa mga karakter na nakikita natin sa mga anime o komiks—madalas silang nakararanas ng mga pagsubok ngunit kailangan nilang magsikap at kumilos upang makamit ang kanilang mga hangarin. Ang Diyos o tadhana – kung ano man ang pananaw ng isang tao sa aspektong ito – ay may bahagi sa pagbibigay ng awa sa ating mga pagsisikap.
Kaya, ang mensahe ay tila nagtuturo sa atin na dapat tayong maging masigasig at masipag sa lahat ng ating ginagawa. Isipin mo na lamang ang mga paborito mong bida sa manga; kahit na gaano pa man sila katatag, may mga pagkakataon pa rin silang kailangang humingi ng tulong o magtiwala sa iba upang makamit ang kanilang mithiin. Sa ganitong paraan, lumalabas ang kahalagahan ng ating pagkilos, habang tinatanggap din ang katotohanan na hindi natin maaasahan ang lahat mula sa ating sariling kakayahan lamang. Sapagkat ang ating mga pagsisikap ay may kaakibat na mga bendisyon at pagkakataon na maaaring ipakita ng mas mataas na kapangyarihan.
Kaya nga, sa lahat ng mga hakbang na ating tinatahak, mahalagang alalahanin na ang ating mga paglalakbay ay hindi nag-iisa. Kapag pinagsama natin ang ating pagtatrabaho at pananampalataya, maaaring mabuo ang mas makulay na kwento para sa ating mga sarili at magkaroon tayo ng mas positibong pananaw sa bawat hamon na ating haharapin.