Love For Cats Novels & Stories

“You might think that I am... I am in a hurry.” “W-What are you talking about?” “I love you, Cat. I-I don’t know why but I’m feeling so in love with you that I want nothing but to spend my whole life with you.” Agad ang pag-ahon ng kakaibang emosyon mula sa dibdib ni Catalina. She didn’t want to assume but she felt like she already knew where that conversation was leading. Hindi niya pa nga maiwasang mapaupo nang tuwid dahil sa itinatakbo ng usapan nilang dalawa.

"Dahil wala kayong pagmamahal, Nay." Natigilan si Mercedes. "Kahit pagmamalasakit na lang. Kahit sa mga kapatid ko na lang. Pero mas pinagmamalasakitan niyo pa 'tong mga kasugal niyong walang pangarap sa buhay!" Sinulyapan niya ang mga kapitbahay na pinanood sila. Gigil niyang ibinaba ang kamay ng ina. "Nakapagtrabaho ka lang. Akala mo kung sino ka, bakit sa isang sahod mo ba riyan sa trabaho mo? Mayaman ka na?" paghahamon ng ina.

Iyon nga ang dahilan kung bakit bahay-ampunan ang naisip niyang itatag kasama ang kanyang pinsan. Her heart went out for abandoned children. Doon nagsimula ang The Child's Love Foundation. Mahilig siya sa bata, idagdag pa ang pagnanais nilang makatulong sa mga musmos na nangangailangan. "That is wonderful," saad niya kay Margareth matapos nitong ipakita sa kanya ang mga dala nito. The kid was holding a barbie doll with its doll house. Halatang luma na iyon ngunit dahil sa marahil ay maalaga ang bata sa laruan ay maayos pa rin iyon tingnan.

They looked dead and emotionless, just like Zephaniah's. "Hi.." nahihiya nitong bati. She was smaller than me so I assumed she was younger. "I'm sorry po for what happened. Pusa ko iyong nakakalmot sa inyo. She's a good cat though.." "It's okay. Mabait nga siya. Aksidente naman iyong nangyari." "I know right? Do you love cats too?" Nagliwanag ang mukha nito pagkasabi noon. Tila nakahanap ng kakampi dahil hindi ko sinisisi ang pusa niya sa nangyari.

tanong niya at patuloy na hinahagod ang aking likuran. “Gusto ko lang naman gumaling si daddy at maisalba ang kumpanya ngunit bakit ganito kasakit ang hinihingi nitong kapalit? Hindi ko ba deserve ang salitang love? Bakit sobrang sakit?” tanong ko at pinunasan ang mga luha kong patuloy na tumutulo.

Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy, habang ang tingin ng lahat ay nakapako sa amin. “Lola, Lolo, mga kamag-anak… ang babaeng nasa tabi ko ay si Catriona. Siya ang aking tunay na minamahal. Siya ang babaeng nag-iisa sa puso ko, at siya ang dahilan kung bakit natuto akong maging mas mabuting tao. Noong una, natakot akong ipakilala siya sa inyo. Natakot akong husgahan niyo siya dahil hindi siya galing sa mayamang pamilya, natakot akong sirain niyo ang kanyang kapayapaan, at natakot akong hindi niyo siya tanggapin. Kaya itinago ko siya. At sa paggawa ko noon, nasaktan ko siya, at nasaktan ko rin kayo. Patawad po sa aking pagiging makasarili.”

"Hoy, grabe ka, Craig! Ano'ng tingin mo sa p**e ko, pusa na sobrang mabalahibo? Ang sama mo, ha. Tapos gusto mong makita tapos pipintasan mo pa." "What?" Natawa siya. "Pussy? Pusa?" tanong niya. "Oo." "Ano'ng english ng aso?" tanong niya. "Craig, ha. Bobo ako pero grabe namang pagkabobo ang tingin mo sa akin." "Just answer it." "Aso... dog!" "Ano ang english ng pusa?" "Cat!" Ngumisi siya. Oh. "Pero bakit sabi, pussy cat, pussy cat doon sa book ng bata?"

he whispered, his voice trembling. But Catherine shook her head, her eyes blazing with determination. “I don’t care, Sin. I love you, and I refuse to let go of that love. I refuse to let society dictate how I feel.” Sin’s heart ached at her words, the depth of her love for him overwhelming. He knew that he should push her away, that he should insist that she leave and never come back. But he couldn’t. He couldn’t deny the love he felt for her, the love that had been with him since they were children.

Parang lahat na negative adjective nito, ay kaakibat na talaga. "Hate me all you want Chel. I don't mind...just please allow me to hug and feel you. Just this time." She was pleading. But Chel was really hard as stone na walang emosyon na nakatingin lang rito. Sabi nila. Kapag makikita mong umiiyak ang mommy mo. Kaagad kang lalambot at aluin ito. But she did not feel anything towards her mom. It's only pure hatred and fury.

my nose scrunched while I lied, tapos natawa lang siya ng malakas dahil baka nahalata niya, but she didn't say anything, she just agreed with me. Thursday, I have no class. I woke up late for breakfast but early for lunch. Rott, our dog, was enthusiastic to see me go down the stairs. Nilambing ko siya at hinaplos haplos the way he likes to be. Naupo kami ni rott sa sofa, he was clingy, but hinayaan ko lang. Dad said that I don't look like a dog person, I look like a cat person. It's true naman. I do look like a cat-person type of girl, but I also love dogs. I love cats, dogs, birds, and fish. I have captured some photos of it because they gave me happiness, and every time I feel emotions in