Love That Makes You Cry の小説・ストーリー

"Yes, Anak. I know. Nahihirapan ka na ba? Is he making this hard? You can talk to me." Hindi ko alam kung paano ko sasabihin. Tanging mga luha ko lang ang pumatak. I'm not like this. I don't believe in love for the rest of my life. Hindi talaga ito pwede. Bakit ko ba iniiyakan na lang lagi ang lalaking 'yun? Niyakap ako ni Mommy. Wala akong nagawa kung hindi ay humagulgol sa balikat n'ya. I feel that I'm in the safe place.

“I loved you, Allianna. Pero noon, hindi ko pa alam kung ano ang pagmamahal. Hindi ko pa alam na mahal kita.” “Fuck that love! I don’t want your love, Daylon. I just need your time, pero hindi mo man lang binigay. Naghintay ako sa pagmamahal mo, dahil naiintindihan kita na hindi mo alam kung paano magmahal, pero walang nangyare. Believe me, masaya ako para sa inyo ni Kiara at kung gusto mong magkaayos tayo. Huwag kang mag-alala. Ayos na tayo ngayon. Hindi mo na kailangan maguilty sa mga ginawa mo sa akin, dahil naiintindihan ko na.” Hinawakan ko ang kamay ni Daylon at tinignan siya sa kaniyang mga mata. “Siguro nga hindi tayo ang para sa isa’t isa, Daylon. Pinagtagpo lang tayo, pero hindi ta

Humihikbi niyang sambit. Sa pagkakataong iyon ay nag-angat ng tingin si Nicolo at marahan na pinahiran ang mga luha sa kanyang pisngi. "I didn't mean to make you cry, Love. God knows I would never do that. If only I have a choice, hinding-hindi ako lalayo sayo," puno ng emosyon nitong sagot.

How could you try pretending Your love was never ending Now you can't even say that you will stay How, how could you say you love me When you would go and leave me How could you make me hurt so bad When I have loved you more than anyone can do Can't believe the pain That I'm feeling now because of loving you I can't seem to understand How can love me so unkind Still you broke my heart Despite what I've done Still my love was not enough Though I given you my all I can't take it anymore

Tuluyan ng bumagsak ang masaganang luha mula sa mata ko. "I am here now, crying not because I'm mourning, but because I am in love with you. I am crying because of joy. Mahal na mahal kita. Kung may hihigit pa sa salitang mahal kita baka 'yon na 'yon. I will love you forever and always, in sickness and in health, in poorer and in richer, 'till death do us part." Pinahid ko ang luha kong walang humpay sa pagtulo. Saka isinoot ang singsing sa daliri nito.

Ayoko kase na patuloy syang manahimik nalang at patuloy na masaktan hindi nya pwedeng yun lagi. ".....most specially, im man!" Singhal nya kaya pakunot ako ng noo. "Damn third what a stupid reason e ano naman? Love is a beautiful thing, its not only made for a man and a woman! You can love whoever you want and you can be who you really are!" Singhal ko na ikinatahimik nya. "Ayokong mawala sya----" "Wala ka bang tiwala? Sa friendship nyong dalawa?" Singhal ko kaya napatahimik sya, and i think i already convinced him.

Anumang oras ay alam niyang mahuhulog na ang mga luha niya, and she knew she had to leave but her feet was frozen right on her place in front of the man whom she dearly adore. “Bakit ba ganyan ka sa’kin? You’re so cruel to me, Pietro! Wala naman akong kasalanan sa’yo. The only thing I did was love you! Maling-mali ba ‘yon sa’yo, ha?” “Hindi ko matatanggap ang nararamdaman mo.”

halata ang sakit at iritasyon sa boses nito. Fck. Paano ko ba sasabihin dito na sobra ko itong mahal? At hindi iyon nakakabuti para sa aming dalawa? Na sa halip na maging masaya kami ay kabaligtaran no'n ang nangyayari? How I wanted to be him. How I wanted to heal him. Hindi nito alam kung gaano ang kagustuhan kong gawin ang mga bagay na 'yon para rito. But my love for him is like a poison; it keeps on making me feel vulnerable and weak. It keeps on hurting us both. Instead of making me feel alive, it keeps on killing me and burning me down to the core.

Nagbadyang tumulo ang mga luha ko, pero, pilit ko itong pinupuksa dahil ayoko kong makita nila akong mahina. Niyakap niya naman ako. “Alam ko ang nararamdaman mo. Ginagawa lamang natin ito para sa minamahal natin kaya ilabas mo lamang ito nang ilabas upang gumaan ang bigat na nararamdaman mo,” pagpapagaan niya nang loob ko. “Umiyak ka lang nang umiyak. Sometimes, crying serves as rainy clouds that tends to attack when they feel the weight because of the water who evaporated from the ground.”

Lumabas ako ng kwarto ko at saktong nakita ko si daddy na pababa din kaya nag paalam na ako. Kinuha ko ang sasakyan ko at pagkatapos ay pinaandar ito palabas. ♪ Water crashing through my mind You're so ugly when you cry, baby Make a sound and I'll shut you up Keeping it rough but call it love. ♪ Sinabayan ko nalang yung lyrics ng kanta para hindi boring besides I love music. ♪ And I tried to save a life With these diamond hands of mine But they're sharper than a knife