Luffy's Mother Novels & Stories

Nandoon sina Lolo, Lola, Tiyo, at—isang babaeng hindi niya agad nakilala. Payat, maganda ang mga mata, may kumpiyansang hindi basta-basta. “La…” tinig ni Naomi, halos pabulong. “Siya ba si… Mama?” Napahinto si Lola. Matagal bago nakasagot. “Oo. Si Lyra. Mama mo.” Tila humigpit ang dibdib ni Naomi. “Hindi ko pa siya nakikita kahit kailan.” “Hindi mo na rin siya makikita,” sagot ni Lola, may lungkot sa tinig. “Matagal na siyang wala.”

“H-hindi… no… you’re saying… you’re telling me…” Her voice cracks. “She was killed?” “Liza—” Nakatayo na rin ako agad, pero she lifts a hand. “Don’t.” she whispers. Don’t come near me. Don’t comfort me. Don’t touch me. Pero obvious na she’s barely standing. Mama tries to calm her. “Your mother didn’t die for nothing. She—” “No,” Liza cuts sharply. “Tama na. Please lang.” Then the words that stab me deeper than anything:

Dagdag pa ni Mom. "Gusto ko siyang makita. Nasaan si Lily?" bulong ko bago tuluyang lumuhod sa harap ni Mama. "Maawa ka sa’kin, Mom… hayaan niyo akong makausap si Lily, pakiusap lang." "Umuwi ka na, Franco," mariing sabi ni Mom habang nakatingin sa akin nang walang emosyon. "Wala ka nang karapatang humiling pa. Wala ka nang kaugnayan kay Lily."

"Baby, hindi mo yata naubos yung pang limang cookies mo? Di ba may usapan tayo na kapag nakaubos ka ng lima ay_." "Dad. Naubos ko yung panglima." Masayang masaya si Andromeda. Makikita sa lawak ng kaniyang mga ngiti at pagkinang ng kaniyang mga mata ang kaligayahan. "Nangako ka dad." Hinawakan niya ang Adams apple ng kaniyang ama. "Sa capital agad tayo. Hm?" Nilaro naman niya ang nakakatusok at patubong balbas ng kaniyang ama. "Makikita ko na si Luffy."

Ngunit hindi pa niya nakita ang kanyang ama na tinitingnan si Mommy niya na may ganitong kislap sa mga mata. Ibinaba ni Rey John ang kanyang ulo at tumugon sa sinabi ni Liana. "Alam ko, kamangha-mangha ang iyong ina." aniya. Tuwang-tuwa si Liana, halos hindi mapigil ang kanyang saya. "Wow! May isa na ring nakakaalam na sobrang galing ni Mommy! Si Liam, palagi niyang iniisip na ang Tita niya ang pinaka-malakas! Pero alam ko, si Mommy ay libong beses na mas malakas kaysa kay Tita! Sampung libong beses pa!"

“Yes, she figured it out when she was still in highschool. There were tests she had to undergo and… You know how Mayumi is, she had always been full of questions. She asked the doctors about I and your Dad’s blood type. She was no match to either of us and that pretty much did it.” Yumuko ang Mommy niya. She swore she saw her mother’s shoulder shook a bit. Her mother was a trained elite bodyguard; she was tough—always had been. And that’s one of the only few times she had seen her mother cry—breaking her heart all the more. Oh god, what has she done? Her mother doesn't deserve any of this pain.

Yna then slowly pulled her arms and flew. Yanzy pursed her lips. Masamang tinitigan niya ang assistant na iniwan siya magisa kay Lacyd. 'Very good, Yna... very good. Humanda ka sa akin mamaya!' Yanzy thought. Yanzy crossed her arms. "Ano bang kailangan mo?" tanong niya ng humarap siya rito. "Do you know my mother?" Lacyd asks her. She raised her eyebrows. "Your mother? Ngayon ko lang siya na meet, why?"

Baka mamaya masapak na naman ako dito mabutas na ulo ko, ayoko magaya sa Kuya ni Luffy. “Is that true?” Dahan dahang tumango si Mama, “So ganon na lang ‘yon? Mambababae kayo tapos pagkataos ng ilang araw okay na kayo? Did her even apologized to you?!” Napayuko si Mama at hindi nakasagot. “Stop raising your voice infront of me!” sigaw ni Lola, “It’s your Mom’s—” “Shut up!” Napasinghap kaming lahat nang diretso niyang sigawan si Lola.

Paano kaya sila naging magkaibigan ni Luigi knowing na opposite ang personality nila? Tumikhim ako at tumingin sa kaniya. Nagce-cellphone siya ngayon pero hindi ko na 'yon pinansin pa at nagtanong na, "Paano kayo naging magkaibigan ni Luigi?" Agad siyang napatingin sa'kin. "Oh, you mean Matty? Well, his mother is like my mother." "Hmm? What do you mean?" tanong ko.

pabulong kong tanong. “Nakapiring ang mga mata namin papunta rito. Gano’n din pauwi, kaya wala kang dapat ikabahala,” sabad naman ng Mommy ni Lysa na hanggang ngayon ay luhaan pa rin. Tumango na lamang ako sa kaniya saka bumaling sa katabi niya. Binigyan ko lang siya ng tipid na ngiti.