Chang'e Over The Moon Novels & Stories

"Tell me how the mechanical system works kapag pumunta sila sa moon." "The rocket utilizes high-velocity fuel propulsion, baby," pagsisimula ni Zion sa kaniyang taglish na paliwanag, habang dahan-dahang hinahaplos ang buhok ng anak namin. "The engineering team ensures that the structural capsule remains protected habang lumalabas sa atmosphere ng earth. Parang ang pamilya natin, static and heavily secured inside this compound." "At kapag andoon na sila sa moon, Mommy?" tanong naman ni Luna sa akin, bumabaling ang kaniyang malalaking mata sa mukha ko.

Tumikhim naman si Zucchini at hinawakan ang kanyang pulsohan. "H-Hindi niya pa ako binibigyan..." Taas kilay niyang sagot. "Lobo ka rin hindi ba? Bakit hindi mo alam ang tungkol diyan? Hindi naman kasi si Damian ang magbibigay sa iyo niyang. Basta na lang yan lalabas kapag kayo ang pinili ng Inang Diyosa ng Buwan na maging mag kabiyak. Hindi ito makikita sa iba pero nakikita ko ito dahil sa aking kapangyarihan." Pag papaintindi ni Andromeda sa kanya.

Hindi mawala-wala iyon sa isip ko ang mga pinag-usapan namin. "Anong ginagawa mo 'nak dito? Malamig na rito," My mother asked me. Napalingon naman ako rito. Sumandal ako sa railings ng teresa namin bago sagutin si Nanay. "Wala naman Nay, nagpapahangin lang," sagot ko. I looked up the sky and I saw a lot of twinkling stars and the beautiful full moon. Itinaas ko ang kamay ko na para bang inaabot ang buwan. It was beautiful and fascinating. My mother also looked up and admire the beauty of the moon.

Oh jeez. Nagsisimula na naman siya. Nakita naming napatingin ang kambal sa langit kaya't napatingin din kami. It's full moon. "It's full moon. This is the only way we can travel back to Exousía Realm." Okay? Nagkatinginan kaming magkakaibigan dahil wala kaming maintindihan. Ano namang kinalaman ng full moon sa pagpunta sa realm na 'yan?

Ang pag-asa na dala ng buwan ay nilukob ng kadiliman. But today, the moon go back to her place again. The light from the night disappeared because of rain... but today... She came back.. the moon came back to show up on her place again. My wife open her eyes from another half hour of sleep. She look like a goddess waiting to be kiss. I put my lips to her ears. I hope this message heard even from above. “After everything that we’ve been through. Pain after pain... tears after tears... Finally, my moon find its place... to my place... to rise again.”

Sinabi niya rin kay Meshua na inimbitahan niya ang kaibigan at laking gulat niya ng pumayagsi Lanche. Sinimulan na siyang make up-an ng babae. Ilang oras na lamang ay maguumpisa na anh kasal niya. Gaya ng pinili niya, ito ang suot niyang design. Ang moon set. She loves Moon,noong bata pa siya, pangarap niya maglakbay sa buwan. Nakakatawa man isipin pero hindi pa rin naalis sa kaniya iyon.Alam niyang imposible siya maging astronaut, kaya naman pagmamasdan na lamang niya ang buwan mula sa eroplano. "Madame okay na po ba iyan?"

Mapula ito kaysa karaniwang kulay pero mababa pa lang ito. "Did you know that the last super blue blood moon was in 1866?" Tumango ako. "We're lucky." "Today is the day that we are closest to the moon and the moon, earth and sun are perfectly aligned. Alam kong alam mo." "Di ba sabi nila kapag merong ganyang phenomena, merong nababaliw?" Ngumuso ako at binuksan ang isang tub ng ice cream. "Siguro ako. Baliw na nga ata ako." Tumingala si Jascha at bumuntong hininga.

He didn’t have the strength to go back inside the house, because Zein was no longer there. He looked up at the moon. ‎ ‎NASA dagat din si Zein at nakatingala. ‎ ‎Full moon ngayon. Liwanag nito ay parang salamin na binasag, tulad ng dati nilang relasyon. Maganda pa ring tingnan, pero hindi na buo. ‎ ‎Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nakaupo roon. ‎ ‎Biglang nag-notify ang phone niya. Si Alexis.

"Crimson, hindi mo kaya—" "Huwag kang makiusap sa akin, Beta Xavier dahil hindi ako uupo at hahayaan mong sirain ang aking pack. Ngayon, bumaba tulad ng magandang lobo na ikaw," ngumiti ako at pinalakpakan ang aking mga kamay. Ang mga maid ay tumakbo papunta sa silid ng trono. Hinarap ko sila, "Ngayong gabi ay ang aking coronation, mga kababaihan. Nais kong palamutihan mo ang lahat ng palasyo sa aking panlasa. Ang iyong beta ay bababa, habang lalabas ako bilang Luna," tumingin sila ay nagulat ngunit yumuko at tumakbo upang gawin tulad ng tinanong ko. "Crimso—"

just as right now. Like the moon who only shows up at night, Blythe can also feel her freedom of going anywhere she likes and enjoy the world when the sun is not around anymore to burn her sensitive skin. It was as if only the moon could embrace her for who she really is. But if her memory serves her right, since the orphanage's tragedy up to the very misfortune she's experiencing right now, the moon has always been there to witness her distress. It was as if Luna had been keeping wrath from her and she was punishing Blythe at every chance possible.