Luna's Journey Novels & Stories

The kind that doesn't scream, but slowly eats at you when no one is looking. She closed her eyes for a second, hoping that when she opened them again, she would feel like herself again. But she didn't. When she opened her eyes, the city was still there. Damien was still driving. The world was still moving. And Luna was still stuck somewhere between who she was yesterday and who she was becoming now. She pressed her lips together, forcing herself not to cry again. Not yet. Not here.

Isang taon na ang lumipas mula nang matagumpay na maisilang si Luna, at ramdam ni Selene ang pagbabago sa buhay nila. Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan nila—mula sa panganib, takot, at pagkabahala sa kanilang pamilya—ngayon ay masaya at payapa na ang kanilang mundo. Ngayong araw, may naka-schedule silang munting bakasyon sa isla na pag-aari ni Selene—akala nila simpleng getaway lang ito, para sa pamilya, para makapag-relax at magsaya kasama si Levi, si Kiel, at syempre, si baby Luna.

ngumiti siya, “I choose peace.” Sa di kalayuan, naglalaro sina Luna, Aiden, at Aurora. Si Luna ay tumatakbo, humahabol sa alon, tumatawa… yung tawang hindi pilit, hindi maingat. Sa bawat hakbang niya, para bang unti-unting nabubura ang bakas ng nakaraan. Lumapit ang mommy ni Celestine at tumabi sa kanya. “You did well,” mahina niyang sabi. “Hindi lang bilang ina, kundi bilang babae.”

Hindi siya sanay na maging marupok sa harap ng iba, pero ngayon, sa gitna ng malamig na elevator at basang gabi, si Luna ay parang batang humihingi ng init mula sa isang estrangherong hindi niya alam kung kakampi o kaaway. Hindi na nagsalita pa si Zion. Sa katahimikan ng gabi, ang init ng mga palad niya ang nagsilbing kasagutan. Umubo si Luna ng ilang beses, bahagya ang pagkakakapit niya sa dibdib niya habang hawak pa rin ang jacket ni Zion. Ang kanyang boses ay garalgal, basag, at may halong inis. "Ay, putik dumating yata ang red day ko." bulong niya, na parang sinumpa ang langit.

Leonora’s POV Ang umaga ngayon ay tila ibang mundo — may araw, may katahimikan, pero sa ilalim ng lahat ng ‘yon, may alon ng kaba na hindi ko maipaliwanag. Si Luna, walong buwan na. Masigla, matulungin, at sobrang curious. Lahat gusto niyang hawakan — pati buhok ni Drack, na araw-araw niyang hinihila habang tumatawa.

APAT na taon ang lumipas ay marami na ang nangyari. Malaki na ang kambal. Si Luna naman ay huminto na sa kanyang mga negosyo. Hindi na rin ito yung dati na masigla. Umiwas na siya sa mga tao at naninirahan sa tahimik na lugar. Si Lorna lang ang nag-aalaga sa mga bata.Hindi magawa na alagaan at mahalin ni Luna ang mga ito dahil nakikita lang niya ang mukha ng kanyang asawa na si Kyro.

Napaluhod nang malakas si Luna sa pangmamata nila habang nawalan siya nang pag-asa. Inisip niya talagang pwede siyang maging susunod na head ng Lane family… at hindi lang nadurog ang pangarap niya, lumabas ding ginamit din siya at baka maglaho habangbuhay. Hindi… Hindi, hindi, hindi! Ayaw kong mamatay!” Biglang nagwawalang sumigaw si Luna. Gayunpaman, nasa kalsada sila diretso papuntang Laneville, na malayo sa bayan.

Nabuntis siya ng dalawang beses at nagbigay buhay pa siya sa tatlong magagandang anak. Sa maraming pagtatagpo nila, ito ang una at tanging oras na naramdaman ni Luna na natapos na ang walang tigil niyang paglalakbay. Sa huli, nakuha niya si Joshua, ang sarili niyang isla.

Literal na napaigtad ako at mabilis na naitulak si Zion palayo habang pareho kaming tarantang napalingon sa pinagmulan ng boses. Doon sa dulo ng hagdanan, nakatayo si Luna. Naka-suot siya ng kaniyang unicorn pajama, gulo-gulo ang buhok, at kusot-kusot ang kaniyang mga mata habang yakap-yakap ang kaniyang paboritong walkie-talkie. “I heard a loud boom po… Are the bad guys outside?” antok na antok at may bakas ng takot na tanong ni Luna habang naglalakad siya patungo sa amin.

Kapagkuwan may isang kamay ang umagapay sa aking baywang. "Luna." His baritone voice. Sinikop ko ang aking mukha gamit ang aking palad. Walang ginawa kundi ang umiyak. "S-Sana ako na l-lang. "Pumiyok ako. "As long as you blame yourself for the reason you aren't where you want to be, you will always be a failure! Luna, your Mom will be happy, if you're happy? Don't lose hope! You have a father, his alive, to keeping you safe." He wholeheartidly said.