Lunch Quotes Novels & Stories

Habang binabasa ko ang note ay biglang tumunog ang cellphone ko. Si Rhenan. Agad kong sinagot. "Hello?" "Kumain ka na ba?" Unang tanong niya. Napatawa ako. "Oo, kakabukas ko lang." "Masarap ba?" "Siyempre." Ngumiti ako. "Ikaw ang nagluto, eh." Narinig ko ang mahina niyang tawa sa kabilang linya. "Good." "Sabi ko sa'yo, huwag mong i-skip ang lunch."

Ngumiwi ako sa gabundok na pagkain sa plato ko pero ngumiti ako ng makita ko ang excitement sa mukha nito. "Thank you!" Pasasalamat ko at nagsimula ng unti-unting kainin ang mga pagkain na nasa plato ko. The lunch was fun and amazing, we talked about a lot of stuff especially business everyone has a fair share when it comes to handling business kaya naman sobrang naging ganda ng takbo ng usapan namin. Sa kalagitnaan ng pag-uusap namin ay nakatanggap ako ng mensahe mula kay Monica, Kikay at Lucas at iisa lang ang sinabi nilang tatlo.

Kaya bago pa magsalita ang isa sa mga ito ay inunahan ko na. "Wala ng kokontra or wala na lang maglunch sa atin." Sabi ko sa mga ito. Kaya naman wala silang nagawa kundi ang sumunod sa gusto ko. Yun na nga yata ang pinaka tahimik at pinaka awkward na lunch na naexperience ko. Kaya naman ng matapos kaming mag lunch ay saka pa lang ako nakahinga ng mabuti. Napahawak ako sa tiyan ko.

So, I try again. Hinawakan ko ang dulo ng sleeves ng lab coat ni Dr. Ricaforte. I look at him, almost pleading and then I speak up. “Can we... eat lunch together? If you are not busy right now, can we—” “I already ate lunch, Marthania Jade Louise. It’s already 2 in the afternoon,” malamig niyang tugon. “Hindi ka pa kumakain? You should always eat on time. You’re running a company that’s why you shouldn’t get sick. Pumunta ka sa cafeteria and eat there,” utos niya sa akin.

“Lunch namin ni Iah, Hindi ko na muna siya gigisingin, mamayang Lunch na para makabawi siya ng lakas, Hahayaan ko muna siya makapag-pahinga, Ibili mo siya ng chicken soup, at isang oder ng kanin at ulam, Then malaking mineral, Sa’kin isang order lang ng kanin at ulam at mineral, Tapos kung may prutas na slice sa cafeteria bumili ka din ok? Eto ang pera.” Huhugot sana ito sa suot na slacks ng pigilan siya ni Seb. “Wag na, sagot ko na ang Lunch niyo ni Iyang, Dito na rin kami mag-Lunch para may kasabay kayo.” Nilingon nito si Justine na nakikinig sa pinag-uuspan nilang dalawa. “Samahan mo ko mamaya Dude, Libre kona rin lunch mo, ‘O baka umangal ka pa ‘a? Nilibre na rin kita.” Tinignan lang siy

She doesn't give a fuck anymore kung madagdagan ang timbang niya ng kaunti. Auri tapped her credit card to buy Sprite at nang malaglag ang can ay kaagad niya itong kinuha. There was no one in sight. Kapag ganitong oras kasi na lunch ay nasa cafeteria ang lahat. Maganda ang lounge ng LuzVita at maraming mesa kung saan pwedeng magchikahan ang mga empleyado. "Hindi ka ba kakain? Masama ang nagpapalipas ng gutom."

Hindi ko alam kung anong pumasok sa utak ko at naisip kong i-scroll pang lalo 'yon. Good morning, Rai. Don’t skip lunch today. You did well earlier. Rest now. Mga simpleng salita. Mga hindi dapat mangahulugan ng sobra. Pero ngayong mag-isa ako sa dilim ng kwarto, para silang kumakapit sa’kin. Mas matibay pa kaysa sa mga lihim kong pilit kong pinipigilan lumabas.

Medyo napagod rin talaga siya sa travel nila kaya umidlip na lang muna siya. Nagising siya nasa parking lot na siya ng building... --- Lunch time Nagka ayayaan na ang lahat ngunit subsob pa rin sa trabaho si Kattie. "Hoy! Lunch na, wala ka bang balak kumain?" tanong ni Lena. "Kakain ako mamaya tatapusin ko lang tong files na open ko na." ani niya. "Sure ka? Ikaw ang bahala ha. Alam mo naman needs natin ng energy." sagot nito.

ani Penelope na pilyang ngumiti bago simsiman ang juice sa hawak. Tanging buntonghininga lang at tango ang naging sagot niya bago galawin ang lunch niya. Paano ba naman kasi ay pati si Ms. Cynthia ay mas lalo siyang pinag-iinitan simula nang nangyari kahapon sa lobby. Honestly, she never wanted to be in the limelight, let alone be the center of attention. Dahan-dahan niyang kinakain ang lunch niya nang bigla na lang umusbong ang usap-usapan at impit na tili ng mga empleyadong naroon sa cafeteria.

Sa pagkakaalam niya, hindi madaling kumite ng pera. “Minsan talaga, sobrang busy ng restaurant, hindi ka talaga makakakain sa tamang oras.” Sabi ni Zhuo Qianyun. Katulad ni Ling Yiran, naghihintay siyang magkaroon ng libreng oras bago makakain.