Lunch Quotes Novels & Stories

Akala naman di sasagutin yung tanong niya' sabi ko na lang sa isip ko. "Eh okay na po ako nahihilo lang po pero di ko pa rin mapigilan na di masuka" sagot ko. "Baka sa di mo pagkain ng lunch on time kaya ka nasusuka" mukhang napansin niya ang di ko pagkain ng lunch. Sabagay, madalas na akong 2pm na kumakain kapag tulog si Levin. Pero di naman yun ang dahilan ng pagsusuka ko

Dalawang oras na lang ay lunch time na. Napagdesisyunan namin na mag-adobo na lang para madaling lutuin. Siya ang nagluluto niyon habang ako naman ay abala sa pagpa-fried chicken. Magkabilaan kaming nagluluto na dalawa. Naging abala talaga kami na puwede naman na hindi na kung nag-order na lang kami ng lunch namin. Magsasayang pa kami ng pera nito na puwede naman na hindi na, 'di ba? May puwede naman kaming lutuin at saka wala naman kaming ibang gagawin kaya mas mabuti na magluto na lang para may pagkaabalahan pa kami.

Iniisip niya kung saan sila makakakain sa labas dahil isang oras at 15 minuto lang ang lunch break nila. She dismissed the idea after remembering there are a lot of fast food chains near their building. =========================== The sound of loud tapping noises can be heard at the small parking lot on the top floor of their building. Lissa had been waiting for 5 minutes for someone to come out of that elevator but felt like she's waiting in vain.

Birthday pala at mukhang ako lang ang makakasama nito sa pagkain ng lunch eh. “Aldrin, hintay. Hmmp, sige na nga sabay na tayong kumain ng lunch. Saan mo ba gustong kumain?” tanong ko dito. Napahinto naman ito sa paghakbang at nakangiti akong hinarap. “Diyan lang, sa Kenny. At least doon, may mga choices ng mga pagkain at hindi nakakahiyang ilibre ang isang napakagandang nurse na kagaya mo.” Sagot nito.

Sa notification bar, nandoon pa rin ang unread message ni Arcturus. 📩 I hope you’re not too busy today. Maybe lunch? My treat. Binasa niya ulit. Once, twice, thrice. And every time, parang may mabigat na tibok sa dibdib niya. “Lunch lang naman,” bulong niya sa sarili. “Hindi naman ibig sabihin kung ano pa ‘yon.” Pero alam niyang mali siya. Dahil kay Arcturus, simple lunch never felt simple. It was always loaded — with history, with words unsaid, with memories that refused to die quietly.

pagbasa ko. "Pero may dala tayong pagkain hahahaha!" wika ni niccolo na nakatayo sa tabi ko. "Sa taas tayo magpipicnic, timang." sambit ni lucas. Ang kinaganda rito sa meditation trail ay bawat pag-akyat mo at pagbaba, 'yong mga makakasalubong mong puno ay may mga nakapaskil na life quotes at bawat isang 'yon ay palagi naming binabasa. Ang nakakatuwa pa ro'n, hindi pinapalitan ang mga quotes na 'yon pero nadadagdagan pa.

Minsan, kapag napapagod siya, hinahawakan niya ‘yon — paalala na kahit saan siya mapunta, hindi niya kailangang kalimutan kung saan siya nagsimula. “Good morning,” sagot niya, “Let’s make today warm, kahit malamig ang simoy ng October.” Pagkatapos ng lunch service, umupo siya sa sulok ng café, may hawak na notebook. Doon niya sinusulat ang mga bagong recipe, pati mga ideya sa buhay — minsan quote, minsan pangarap.

Hindi mapang-angkin, hindi pilit, kundi parang paanyaya… Pinili kong huwag bumitaw. "Sabay tayong mag-lunch mamaya. May ipina-prepare akong lunch para sa ating dalawa dito sa office."

Naramdaman ko naman ang tila pagod mula sa tinig nito. “Ganoon ba? Pero kailangan mong mag-lunch.” “Oo kakain naman ako. Sorry, baka mamaya na lang kita puntahan dyan after ko rito.” “Okay lang, Josh. Naiintindihan ko naman. Basta huwag mong kakalimutang kumain ng lunch huh.” “Yes, Mahal ko. Ikaw rin, mag-lunch ka na rin dyan.”

that's bullshit. "Picturan mo man lang kami next time, ha!" sabi ni joy. "Yeah yeah." tipid kong sagot. I should take a picture of them sa last day ko dito, besides, naging parte rin naman sila ng internship days ko...I cherish memories. •• Lunch, 1PM. Nasa pantry kaming apat at kami lang ang tao rito. "Gagi pag gising ko hindi ko na halos maramdaman 'yong buong katawan ko! Sobrang lamig!" sambit ni lance.