Novel & Cerita Food Delicious Quotes

"'Di mo pa nga natikman luto ko, wife material agad." "Once a dish smells good, guarantee masarap yan." "Tikman mo muna baka mag bago isip mo. Choose your chair at the dining table and sit down." "You don't want help?" "No thanks baka kung ano na naman ang tumigas." natawa ito sa sinabi ko. "You smell so good that's why." saad nito sabay kindat sa akin

Sumagot si Lady Wilson, “Mas masarap ito kaysa sa niluto ko kaninang tanghalian. Subukan mo ito.” Nagbuntong hininga si Wendy at sinabi, “Sawa na ako sa lasa ng pagkain na ito…” Sa sandaling ito, pinaalalahanan siya ni Jennifer, “Dalaga, masarap talaga ang pagkain na ito. Kung hindi mo ito kakainin ngayon, kailangan mong hintayin ang almusal na ihahanda ng alas syete ng umaga. Walang pwedeng kumain mamayang gabi kahit na nagugutom ka.”

NGUMUSO siya at pinaglaruan niya ang kanyang naka kalahati ng juice. Mukhang may nasabi na naman akong hindi maganda. Kinagat ko kaagad ang labi ko para mapigilan ang pagdagdag ng salita. Elisia, masyado ka kasing maingay! Matatanggal ka nito! "Hey, you're not eating your food." Aniya sa matigas na ingles.

"We already got enough. Dadalawa lang tayo sa bahay, 'yong kinuha mong supply is for a dozen people." He chuckled as he lightly pinched my cheek. "It is because my darling and I are heavy eater." "Well, I won't deny that. Masarap ka kasi magluto," I replied. "Tastier than Jethro's?" he asked. I shrugged my shoulders. "I haven't tasted Jethro's yet kaya hindi ako sigurado, but for now, one thing for sure is 'yong luto mo ang favorite ko sa lahat."

“Yes, full na po.” “Hmm.” Sa gulat ko, kinuha niya yung huling quiche at diretso inabot sa bibig ko, parang silent command para buksan ko. Dahan-dahan kong binuka ang labi at kinain iyon. Pagkatapos kong nguyain at lunukin, biglang nagtanong si Dylan, “Was it good?” Hindi ko maintindihan bakit siya nagtatanong, kasi pareho naman kami ng kinakain, pero tumango na lang ako. “Yes, delicious.”

"A-Ano?" "I don't think I can forget of your taste, love." "It's so damn mouthwatering, savoring, tasty, heaven, and delectable. Can't move on of this taste." Bigla kong sinapak ang kanyang ulo ng mahina dahil sa kanyang mga pinagsasabi. Anong masarap at mouthwatering. Nasobrahan sa exaggerated ang kanyang mga salita.

Inumpisahan na nga kumain ng lahat na tila nag e-enjoy sa sarap ng pagkain. "Ang galante talaga ni Sir, sana palaging may out of town photoshoot para libre na ang pagkain natin!" Farrah giggled, while chewing the food on her mouth. I lightly shook my head, tossing the food in my plate. Pakiramdam ko ay wala akong ganang kumain. Hindi rin ako makasabay sa kabi-kabilang kwentuhan nila. Jacky found a new friends, hindi naman ako mag tataka dahil talagang friendly ito and I am happy na alam kong nag e-enjoy s'ya sa trip na ito.

iiling-iling na sabi ni Jorge. "Seryoso kami sa sinabi namin, huh!" sabi ko agad. "We know. Para di kayo mag-overthink, ikain na lang natin ang lahat. Food is life and life is good," sagot naman ni Ralph. "Food is life and life becomes peaceful if we are full," segundo rin ni Jorge. "Ang dami niyong alam, tse!" sabay pang sabi namin ni Elisa. "Syempre Elisa, hindi lang kayo ang maraming alam kami rin," sagot ni Ralph.

Lasang-lasa ang pagkalutong-bahay sa mga inihandang pagkain nito. "Kamusta?" tanong ni Jax, naghihintay ng validation. "Masarap," simpleng sagot ni Celine. "Mommy, dapat po 'super delicious' ang sabihin niyo! 'Super' po 'yung highest grade para sa dish na 'to!" paalala ni Clara na tila ginagampanan ang role niya bilang official hype girl ni Jaxson. Natawa si Celine. Sumunod na lang siya sa anak, ginaya ang pag-thumbs up nito, at ngumiti kay Jaxson. "Super delicious."

I stood up with my swollen eyes and got the Broom and dustpan into the kitchen and sighed. Ang kapal pa nang mukha n’yang pabilihin ulit ako gamit ang sarili kong pera! Eh s’ya naman ‘yong may saltik at problema sa buhay. Sana naman hindi n’ya na sinabay ang pagkain sa galit n'ya. Food is prescious. I hate those who don’t appreciate food’s preciousness. … “ Oh bakit Busangot nanaman ang pag mumukha mo jan?”