Ma'am Yes Ma'am の小説・ストーリー

"Mamaya na lang." Mamaya na ano?

“Yan ang pinakilala mo sa’kin! Bakla ka diba! Tangina, niloko niyo ako?!” Kent swallowed hard, forcing himself to stand his ground kahit gusto na niyang umatras. “Ma’am, I’m sorry,” he said, voice shaking but trying to stay respectful. “I didn’t mean to—” “Don’t you ‘ma’am’ me!” putol agad ng mommy ni Mae, mas lalo pang nag-init ang ulo. “Anong hindi mo sinasadya?! Ginagago mo ba ko?!”

"Look what a beautiful woman you brought, Maverick. I can see that you're strong and bold, hija. Take it from a woman who has meet countless of people in her lifetime." Kimi akong ngumiti. "So I have heard, ma'am. Thank you." "Oh no! Don't call me ma'am. Call me tita instead. Ma'am is for oldies. I live like I'm still in my early twenties but with a beautiful grandchild," she beamed. Nakakahawa ang kasiyahan at energy dito kaya mas lumapad pa ang ngiti ko. This is not as bad as I thought it will be.

ani Eliza sa kanya. "Okay lang po. Bilang respeto o paggalang na rin po sa 'yo kaya tinatawag po kita na may "ma'am" sa pangalan. Kahit po sino naman ay puwedeng tawagin na may "ma'am" o "sir" na hindi bumabase sa estado ng buhay," paliwanag na sagot ni Jona sa kanya. "Huwag ka pong mahiya, normal lang po 'yon."

dagdag ko. "Oo naman, Ma'am!" "Can you please stop calling me, Ma'am? Mukhang magka-edad lang tayo, just call me by my name." Napasinghap siya sa sinabi ko. "Hala, hindi pwede, Ma'am! Baka ako na ang sunod na mapatalsik ni Sir!" I rolled my eyes at her. "No, he won't do that. Akong bahala sayo, just do what I said okay?"

“Magandang tanghali! Anong gusto mo kainin?” Tumingin ako sa wallet ko na walang laman, nahihiya ako. “Sa oras na iyon, tumingala ang may-ari. Nabigla siya ng kaunti ng makita ako pero nagtanong pa din, “Gusto mo ba ng hot cross buns, miss?” Umiling-iling ako ng naiilang. “Uh, hindi na, salamat. Ano… wala kasi akong pera, at hindi ako nagugutom.”

Ang biyenang babae lang talaga ang demonyo. “What took you so long?!” anas ng biyenan niya. Tipid siyang ngumiti, “I-I had to work Mama.” She was trained to call her mother-in-law “Mama” in front of everyone. Pero kapag sila lang at walang ibang tao ay ang tawag niya rito ay Ma’am. Sa ilang taon ay nasanay na siya roon. Kapag may ibang tao ay kailangan niyang magpanggap na malapit silang magbiyenan. Kahit ang katotohanan ay kulang na lang ipakain siya ng mga ito sa buwaya.

nakataas ang kilay ng First Daughter. "Hindi ko ho sinadya yung pagkabangga ko sa inyo, ma’am." "Ma’am? Mukha ba akong titser mo? "Yes, Miss. Sorry Ma’am ay Miss pala,” halatang nauutal pa siya. “Sorry po.” “Sorry? But just the same, natapunan mo pa rin ang damit ko, right? So what’s the difference if you say sorry?" “Hindi ko ho kasi sadya yung sa nangyari Miss. Sa inyo kasi…”

Tanong niya kalaunan. Marahan akong tumango. Bumuntong hininga si Ma'am. "Kahit tatay mo siya, wala pa din siyang karapatan na saktan ka," masungit na sagot ni Sir. Hindi ko na lang siya sinagot. "Ang nanay mo?" tanong naman ni Ma'am. "Nasa bahay po, Ma'am. Wala naman po siya magagawa... Mas malakas si Tatay kaysa sa kaniya."

He answered politely. Amanda smirked. "Asawa mo na ang anak ko, will you still continue to call me ma'am?" Levin licked his lips. "Hindi pa lang po ako sanay." "Well then.. dapat sanayin mo na ang sarili mo. Anyway, we're happy that you are safe and that you are here with us now." "Thank you, Ma'am.. I mean M-Mama.." Bahagya silang napatawa dahil nabulol pa ito sa huling sinabi. Pero gaya nga ng sinabi nito, masasanay din itong tawagin ng Mama ang kanyang Mama.