Thank You Ma'am By Langston Hughes Novels & Stories

nginitian na niyakap niya ang ama upang pakalmahin ito. "Nang dahil sa inyo ni Mama, lumaki po ako ng maayos. Thank you for raising me so well. Tiyaka, Papa, hayaan niyo na lang si Ate. At huwag muna natin siyang husgahan, siguro sa pagbalik niya, maipaliwanag niya rin kung bakit."

"'Yun lang po, thank you po." "You're welcome ma'am." Pinutol ko na ang linya matapos marinig iyon. Sa sobrang abala ko sa lesson ay ngayon ko lang naalala si Mama, halos mag iisang linggo na akong hindi nakakadalaw sa kanya tapos sunod sunod pa ang mga lesson ko this coming week.

Kumunot ang noo ni mama. "Thank you para saan?" Naguguluhan niyang tanong. Bahagya akong tumawa bago siya sinagot. "Thank you for bringing me to this world. Kung hindi dahil sa inyo, marahil ay hindi ko 'to nararanasan lahat. Ang pagkakaroon ng isang napakaganda at napakabuting anak---kagaya ng sinabi niyo." "Sus ikaw talaga!" Bahagya akong pinalo ni Mama dahil sa sinabi ko. Tila isang teenager si mama na kinikilig. I just laughed and hug her again.

It has my name on it as well with their names. “It is so beautiful , anak. Slamata.” Mama thankfully said. “No, Mama and Papa. Thank you for everything. I was the one who needed to say thank you. For everything. Hanggang opagbata hanggang magkaanak., Wala na akong hihilingin pa. Wala na at kayo lang.” madamdamin kong sabi at nakita ko ang kasiyahan sa mata nilang dalawa. “So for now. I wanted you to look at the camera and say cheese.”

Pagkatapos ay lumapit sa akin at muli akong niyakap. "Thank you Ma. Thank you dahil binalikan nyo ako. Huwag po kayong mag-alalala. Ngayung malaki na ako, kaya ko na kayong ipagtanggol kahit kanino. Thank you dahil dininig lahat ang panalangin ko. Noon pa man hindi po ako naniniwala na patay ka na. Alam kong muli kayong babalik para makasama ako." wika nito. Ramdam ko ang pagyugyog ng kanyang balikat dahil sa impit nitong pag-iyak.. Lalo naman akong napaiyak dahil doon.

Mariing wika nito saka napabuntong hininga ng malalim. "Thank you so much mama. Salamat sa pag unawa mo. I love you."Malambing na turan ko kaya napahaplos ito sa aking mukha habang napapangiti. And this time, hindi na ito pagsisinungaling dahil talagang pinag isipan ko itong maigi at ng buong magdamag pa.

Mabilis kaming nag-sign of the cross at nanalangin. “Dear, God thank you for the yummy meals.Thank you rin po dahil ni-grant niyo na po ang wish namin ni Matthew na makita at makasama si Daddy. Thank you rin po dahil hindi nagalit si Mommy sa amin kanina dahil makukulit kami. Thank you God, for giving us a caring and loving family. I want you to know that I and Matthew love you. Amen.”

Ikinuha ko na rin si Mama at si Januarius in case man na gusto nilang tumikhim. Pagkabalik ko sa aking upuan ay tinikman ko na rin 'yung maja ni Mama. Napapikit na lang ako sa sarap dahil perfect ang pagkakagawa ni Mama. Hindi siya malabnaw at hindi rin matigas, tama lang 'yung texture niya. "Thank you rito, Ma!" sambit ko. Ngumiti lang si Mama bilang tugon. ---

kausap ni Gav sa puntod ng tunay niyang ama na si Jeorge Laurel. "Gusto ko lang malaman mo, na napatawad na kita. Na wala na akong galit sa'yo. At gusto ko ring magpasalamat dahil sa ginawa mong pag-iwan sa akin sa bahay-ampunan, ay napunta ako sa mabubuting tao na may mabubuting mga puso. Siguro kung sa kalye mo ako iniwan o binenta sa iba baka hindi ito ang buhay na meron ako ngayon. Kaya kahit na ganun pa man ang ginawa mo nagpapasalamat pa rin ako sa'yo. Thank you at napatawad na kita, Papa," hindi napigilan ni Gav ang pagtulo ng luha niya. Thankful pa rin siya sa kabila ng lahat. Nahanap na niya ang mama niya, ang pinanggalingan niya at higit sa lahat masaya na siya sa buhay.

Huminga ako ng malalim at pinalis ang luha na nahulog sa magkabilang pisngi ko at nang muling may nalaglag na luha ay napatingin ako sa iniaabot ni Kio sa akin. Tissue. Ngumiti ako at kinuha 'yon. "Thank you." "Mukhang mahilig kayo sa mga bata, ma'am." "I just remember a memory of my mother helping a kid in the street. At mukhang mapapadalas na gawin ko ito. I feels good to help. Lalo na ang makita ang ngiti at marinig ang pasasalamat nila."