Magsalita Novels & Stories

chapter 18 "Ano kaya iniisip niya,Bakit siya napapangiti nang ganyang ngiti?Ang saad ani nito sa kanyang sarili. Habang napapailing nalang dahil hindi niya magawang tanungin si R-lina. Uhmmm,Ang paubo ubo niyang sabi bago niya tinawag si R-Lina,halikana kumain na tayo. "Wow ,nakaluto kana? Ang nakangiti parin niyanh sabi."Thankyou sa pagkain. Ang saad nito sabay upo na sa hapagkainan at kumain sila nang sabay. Paano kaya ako magsasalita sa harap ni R-lina,Para makapag-open nang kahit anong pag-uusapan man lang. Ang saad nito sa kanyang sarili. Ngapala- ,Ang sabay na wika nang dalawa.

nanlilisik ang mata na sabi nito. magsasalita Sana siya upang ipagtanggol ang sarili dito ng walang Sabi sabing tinalikuran siya nito at naglakad na ng palayo sa kanya. kaya na walan siya ng pagkakataon na ipagtanggol ang sarili. "pagpasensyahan mo na lang si calix Jas masakit kasi talaga magsalita yon".pag hingging paumanhin nito para sa Kaibigan

paano ka pala natuto kung paano magsalita ng Tagalog at English kung galing ka sa Ancient Egypt? Ngumiti ako ng tipid. ''Una, ikaw lang ang nakakakita sa akin. Secondly, bilang isang multo, kasama na sa mga kaya kong gawin ang pagsasalita ng ibang lengguwahe sa modernong panahon, depende sa bansa at lugar ako mapunta.'' Sa sinabi ko ay dahan-dahang nanlaki ang mga mata n'ya as he blurted the words, ''Multo ka?!''

Sabi niya "Ako" nang lang ang salitang paulit-ulit niyang nasabi ng matagal, ngunit hindi mailabas ang natitirang mga salita. Nakita ni Mikey ang kanyang mukha, lumapit si Mikey sa kanya at nagsalita, "Classmate, alam kong mabuting bata ka, pero dapat mong tandaan na hindi pwedeng manakit ng iba, masamang asal 'yan! Hindi pwedeng mag-away ang mga bata! Kaya, dapat humingi ka ng tawad sa ating classmate!"

Nagulat pa siya nang bigla akong dumating. "A-anong g-ginagawa mo rito?" masungit niyang tanong. "Mariya, let's talk." Mahinahon kong wika habang papalapit sa kaniya. "tungkol saan? tungkol sa sinabi mo kagabi? Wala 'yun. Huwag mo akong intindihin. Sanay ako makatanggap ng masasakit na salita. Hindi na natin kailangan na mag-usap pa tungkol doon. Naiintindihan kita at tama ang mga sinabi mo."

Margaux Gusto kong makausap ng sarilinan si Margareth. Yung tipong wala ni isang kaluluwang makakarinig sa magiging usapan namin. Gusto kong masiguro na walang CCTV, walang mga pasimpleng nakikinig, walang multo ng kasinungalingan na nakikiusyoso sa bawat salitang bibitawan namin.

Mabilis itong nagsalita sa pagitan ng pag-iyak. "Megan, calm down, please speak slowly. Hindi kita maintindihan," medyo naiinis niyang saway dito. Paano niya maiintindihan kung nag-iiyak ito habang nagsasalita? Isa pa, inaantok pa talaga siya.

“Leonardo, sobrang sakit. Dumudugo ang binti ko.” Nanigas si Leonardo mula sa kanyang kinatatayuan, kita ang matinding galit sa mga mata niya na may kakaibang baluktot at kumpiyansang dating. Sumarado ng mahigpit ang panga niya at nagsalita siya sa malalim at nakakagimbal na boses. “Madeline, babalik ka din sa akin ng luhaan! Huwag mo isipin na hindi ko alam ang mga pakana mo!”

Hindi kailangan ang salita para ipakita ang nararamdaman nila—ramdam ng bawat galaw, bawat huminga, bawat maliit na espasyo sa pagitan nila. Tumigil si Miguel sa gilid ng sidewalk, tinitingnan ang city lights sa ibaba. “Alam mo,” sabi niya, mababa, halos bulong, “may mga sandali na gusto kong lapitan ka… hindi para pilitin, hindi para baguhin ang nangyayari… kundi para ipakita sa iyo na nandito ako. Kahit ano pa ang mangyari.”

pagsisinungaling ko dito. " It's not the problem,miss...I will buy for you." wika niya.Wow! Mukhang may kaya nga ito dahil speaking dollar eh.Ito iyong lagi kong naririnig sa palengke kapag may mag-ingles na tao.Spoken dollar ang sasabihin nila..May mga salita sa bisaya na din ako na alam. Kaya hindi na nila ako maloloko.