Magsalita 소설 & 이야기

"Cleonne Marie Deigmen, do you accept Ashton Kleid Ditfreid as your lawful husband?" tanong ng pari habang nakatingin sa akin. Nakabibinging katahimikan ang umalingawngaw sa loob ng simbahan. Tila ba lahat sila ay takot na magsalita dahil alam nilang masama ang kahihinatnan niyon kung sakali. "I-I do..." garalgal ang boses ko na sumagot. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko habang nakatayo sa harap ng altar. Buong buhay ko, wala akong ibang pinangarap kundi magandang buhay para sa pamilya ko, at mahanap ang lalaking pakakasalan ko balang araw. Iyong lalaking makatatabi ko sa altar sa at kasama kong susumpa sa harap ng maykapal. Pero hindi ko akalaing ang araw ng kasal ko, ang siya ring magiging pinaka-masalimuot na araw sa buhay ko.... "I now pronounce you, husband and wife. Mr. Ditfreid, you may now kiss your bride." Ang panginginig ng buong katawan ko ay mas lalo pang nadagdagan nang sabihin iyon ng pari. Unti-unti ay humarap ako kay Ashton na seryosong nakatingin sa akin. Iniangat niya ang veil mula sa ulo ko at doon ko nakita ang mga mata niya. Hindi pagmamahal ang nakikita ko sa mga iyon, ang tanging nakikita ko lamang ay galit, poot, at paghihiganti. "You are mine now, Cleonne. At ito ang tatandaan mo, habang nabubuhay ako, hinding-hindi mo mararanasan ang salitang kaligayahan." bulong niya sa akin bago niya tuluyang ilapat ang labi niya sa mga labi ko. Magmula nang araw na iyon, alam kong ang buhay ko ay hindi na sa akin. Dahil magmula nang araw na iyon ay nakatali na ako sa lalaking hindi ko naman mahal, sa lalaking walang ibang gustong gawin kundi ang makapaghiganti sa akin, at iyon ay walang iba kundi si Ashton Kleid Ditfreid.

Mula sa isang "blended family," si Chantelle ay lumaking naiiba. Siya'y pinalaki nang may pagmamahal ng kanyang lola matapos mawala ang kanyang ina. Itinakwil siya ng kanyang amang si Gérard, na kontrolado ng bagong asawang si Rhonda, at napag-iwanan ng kanyang mababaw na kapatid na si Mégane. Natutunan niyang mabuhay sa katahimikan. Nang magkasakit nang malubha ang kanyang lola, isang diagnosis ang gumulo sa kanyang buhay. Walang suportang pamilya ni sapat na pera, tinanggap ni Chantelle ang isang hindi inaasahang alok: isang daang gabi kapalit ng isang milyong euro, kasama ang isang mayamang lalaking hindi niya malalaman ang pagkakakilanlan. Sa bawat pagkikita, nakasuot ng maskara ang lalaki, nananatiling tahimik, at hindi pinapayagang magsalita si Chantelle. Tanging mga anonymous na bank transfer at isang nakakalunod na pabango ang naiiwan niyang alaala. Isang araw, napilitan siya ng kanyang ama na dumalo sa isang family dinner. Doo'y nabigla siya nang makitang kasama ang nobyo ni Mégane: si Collen Wilkinson, ang malamig at hindi maabot na CEO ng malakas na kumpanyang pinapasukan niya bilang isang simpleng empleyado. Nang magkasalubong ang kanilang mga mata, nagulo siya. Isang detalye ang sumiklab sa kanyang isip: ang pabango nito. Iyon mismo ang pabango ng lalaking naka-maskara na kasama niya sa labindalawang gabi... at may natitira pang walumpu't walo. Ngayon, pumasok ito sa kanyang buhay sa liwanag ng araw, at kailangan niyang harapin ang katotohanang nagkukubli sa likod ng nakagugulong kontratang ito.

Kilalang tahimik, seryoso, at walang paligoy-ligoy kung magsalita si Rafael Montenegro-ang CEO ng Montenegro Corp at nagmamay-ari ng mga luxury hotels sa buong bansa. Isang lalaking bihirang ngumiti at mas pinipiling manahimik kaysa makihalubilo,maliban sa kanyang mga kaibigan at pamilya. Ngunit nagbago ang lahat nang makilala niya si Misty Vergara-isang simpleng dalaga na may pangarap sa buhay. Naging katulong si Misty sa bahay nila Phyton sa loob ng isang buwan ng una siyang makita ni Rafael. Hanggang sa magsimula ang kwento nila sa asaran,away ,at tampo.Pero may hangganan ang lahat. Sa muling pagtanggap ng trabaho mula sa employ ni Misty,hindi niya akalain na si Rafael pala ang maging boss niya.Pero huli na ang lahat para siya ay umatras. Ngunit paano kung sa kalagitnaan nang kanilang pagmamahalan,dumating ang mga pagsubok na magpapabago sa lahat. Bumalik ang unang pag-ibig ni Rafael-ang babaeng minsang minahal niya nang lubos. At kasabay nito, ang alok ng ina ni Rafael kay Misty: layuan ang anak niya kapalit ng katahimikan at kapakanan ng lahat.At ang isang milyong piso. Pero pinili ni Misty ang umalis nang walang paalam. Hindi alam ni Rafael na sa kanyang paglisan, dinadala na niya ang bunga ng kanilang pagmamahalan. Ngunit paano niya sasabihin ang katotohanan kung sa kanyang pagbabalik ay malalaman niyang kasal na si Rafael sa babaeng matagal nitong hinintay? Kaya mas pinili ni Misty ang manahimik,upang sa ganun hindi makasira ng pamilya. Upang hindi siya matawag na kabit. Ngunit isang balita ang muling gigimbal sa mundo ni Misty-nasa bingit ng kamatayan si Rafael. Sa kabila ng lahat ng sakit at paglayo… Makakaya ba niyang tiisin ang lalaking minahal at hindi kailanman nakalimutan? O mas pipiliin niyang mananatiling tahimik?

"You broke the law of this house when you fell in love with me, your own stepbrother. And now, you’ve broken the law of this country by killing someone. Tell me, Hariette. How will you defend yourself from the crime you’ve committed, when you couldn’t even defend the love you once felt for me?” Napagbintangan si Hariette ng mga kapitbahay na siya ang pumatay sa kanyang tiyuhin matapos makita ng mga ito na hawak niya ang patalim habang nakahandusay sa sahig ang duguan na katawan nito. Inaresto siya ng mga pulis at ikinulong nang walang matibay na ebidensya laban sa kanya. Umatras ang kanyang abogado sa paghawak ng kanyang kaso dahil ayaw niyang magsalita at ipagtanggol ang sarili. Ayaw niyang sabihin ang totoo na ang kanyang Tiya Gilda ang pumatay sa asawa nito. Wala na siyang makuhang libreng abogado kaya naman napilitan siyang humingi ng tulong sa pamilyang minsan na ring kumupkop sa kanya bago siya napunta sa poder ng kanyang tiyahin, at iyon ay ang mga Avery. Noong una, ayaw itong tanggapin ni Justin, dahil hindi ito humahawak ng kaso ng mga kriminal. Ang katwiran niya, bakit nya ipagtatanggol ang mga taong nagkasala? Ang nararapat sa mga ito ay maparusahan. Pero sa kalaunan ay tinanggap niya rin ito, ngunit bago pa man ang lahat ay nagkasundo sila na babayaran niya ito sa paraang gusto ng binatang abogado, at pumayag naman siya. Pero paano kung ang hilingin nitong bayad ay ang pakasalan siya ng sikreto? Ang akala niya ay may nararamdaman din ito sa kanya. Iyon pala, gusto lang nitong turuan ng leksyon ang babaeng nang-iwan dito. Ang babaeng pinagselosan niya kaya siya lumayas sa bahay ng pamilya Avery. Sa pagitan ng hustisya at pag-ibig, sino ang tunay na huhusgahan? Ang nagkasala, o ang nagmahal?

"You're breaking up with me kasi sa tingin mo mas magaan? Ganoon ba iyon?" ang mahinahon pero puno ng hinanakit na tanong-sagot sa kanya ni Uriel. Sinubukan niyang magbuka ng bibig para magpaliwanag pero walang anumang salita siyang naibulalas kaya nagpatuloy ang binata. "Kasi wala pa tayong isang taon kaya iniisip mong hindi pa kita ganoon kamahal?" noon na galit na napatayo si Uriel. "Very childish, and I should tell you, that was the most bullshit excuse that I have ever heard!" ang galit na sagot ni Uriel na tila ba hindi narinig ang sinabi niya. Malakas na sampal ang pinadapo ni Therese sa pisngi ng binata dahil doon. "Sa tingin mo madali ito? Ginagawa ko ito para sa'yo!" "Really?" ang binata na mapait pang tumawa. "para sa'kin o para sa sarili mo?" "How dare you!" si Therese na muling napaiyak. "Well same here! Bakit sa tingin mo ba may magbabago sa kundisyon mo kapag inalis mo ako sa buhay mo?" "Tumigil ka!" "No! Hayaan mo akong magsalita okay? You've done too much talking already so I guess it's my turn now!" Natigilan si Therese sa nakita niyang magkahalong galit at paghihirap sa mukha ni Uriel kaya hindi siya nakapagsalita at umiiyak na pinakinggan ang lahat ng sinabi ng binata. "Masakit oo, at ako mismo natatakot na ngayon palang. But I'm not like you. Kasi kahit natatakot ako at nahihirapan, sinusubukan ko paring ihanda ang sarili ko. Pinag-aaralan kong tanggapin ang lahat. Kasi gusto kong maging masaya ngayon, habang nandito ka pa, habang kilala mo pa ako," ani Uriel na tuluyan na nga ring napaiyak. "Simple lang naman ang gusto ko, bigyan mo ako ng role sa buhay mo, kahit maliit lang," ang pagpapatuloy nitong pakiusap saka nagpahid ng mga luha. "U-Uriel," aniyang isinubsob ang mukha sa palad saka napahagulhol.

Hindi ako gold digger. Oo, tatlong trabaho ang pinagsasabay ko. Server ako sa umaga, cashier sa hapon, at sa gabi, naglilinis ako ng kubeta sa isang bar sa Makati. Ako si Maria Tala Loresca, twenty-three years old. May utang na kasing lalim ng depression ko, at walang balak na lumaki ang interest nito. Kaya nang lapitan ako ni Lucas Salazar sa VIP lounge ng club na pinagtatrabahuhan ko isang lalaking nakasuot ng suit na halatang isang buwang sahod ko ang isang butones, may amoy na pangmayaman at kayabangan, at may titig na parang hinuhubaran na ako bago pa man ako magsalita, akala ko isa siyang manyakis na mayaman. "Five million. One night. No names, no feelings, no bullshit." Tiningnan ko siya. Six feet. Broad shoulders. At isang ngisi ng lalaking sanay makuha ang gusto niya. "Sure. Sige. Pero cash agad." That night, ikinama niya ako sa penthouse niya. Walang bulaklak. Walang kandila. Pagkatapos? Limang milyon sa bedside table. Umalis akong hindi siya ginising. Akala ko tapos na. Hanggang sa malaman ko ang totoo makalipas ang tatlong linggo. Ako pala ang sikretong anak ng taong pinakakinamumuhian niya ang ina ko ang babaeng sumira sa pamilya niya, at siya ang rason kung bakit namatay ang kanyang ina. Kaya ang plano ko ay paibigin siya. Pakakasalan ko siya. Gagamitin ang apelyidong Salazar para kunin ang lahat—pera, lupa, dignidad niya. Plano ko siyang sirain. Hindi ko inasahan na habang ginagawa ko 'yon, unti-unti rin pala akong mababaliw sa kanya. Sa mga kamay niyang humawak hindi lang ng katawan ko kundi ng pusong tinuruan kong maging bato. At ang masaklap? Kapag nalaman niya ang totoo—na ang babaeng hinuhubaran niya sa kama ay ang mismong dugo ng demonyong hinahangad niyang mamatay at hindi ako sure kung sino ang mas masasaktan. Siya ba? O ako?

"Hello Bestie.. Kumusta?" sagot ni Roldan sa kabilang linya. "Bestie, help!!!! Hindi ko na kaya" habol ang hininga na sagot ni Carissa. "Bestie, what happened.... Saan ka ngayon pupuntahan kita" natataranta na sagot ni Roldan. Humihikbi na sumagot si Carissa " Dito sa park Bestie.. Please puntuhan mo ako.. Hindi ko na kaya... Nakipaghiwalay na siya sa akin...... Ang sakit...... Sakit.." sumisigok na sagot ni Carissa. Halatang pinipilit na lang nitong magsalita. "Saang Park Bestie??? Please hold on.. Wag mong masyadong isipin ang problema.. Pupuntahan kita diyan promise.. Send mo sa akin ang location mo ok????... Tarantang sagot ni Roldan. Hindi sumagot si Carissa.. Patuloy lang ito sa pagluha. " Hello Bestie naririnig mo ba ako?? Send mo sa akin ang location mo Para napuntahan kita." halos nagmamakaawa na wika ni Roldan. Alam niya kasi na wala sa huwesyo ang kanyang kaibigan baka mapahamak ito. "Bestie please magsalita ka naman. Sige na send mo na sa akin kung saan ka. Paalis na ako.... Nandito na ako sa kotse." wika ulit ni Roldan. Nag-umpisa na din ito magdrive. Maya-maya pa ay nareceived na din niya ang location kong saan naroon si Carissa. Agad niya itong pinuntahan at natagpuan sa isang upuan. Nakayuko ito at halatang hirap sa paghinga. Nang mahawakan ni Roldan ay agad niyang itinaas ang mukha ni Carissa. Nagulat siya sa hitsura nito. Maputla ito at nakapikit na. Bakas sa mukha nito ang mga luha at paghihirap. Agad na niyakap ni Roldan ang kanyang kaibigan. Maya-maya pa ay naramdaman niya itong lumungay-ngay sa kanyang balikat. Bumagsak din ang mga kamay nito. Nataranta si Roldan ng marealized niya na nawalan ng malay si Carissa . Agad niya itong binuhat at isinakay sa kotse. Pinaharurot agad niya papuntang hospital.