Mga Wika Novels & Stories

seryosong sagot ng lalaki sa harap ko. Pinilit kong maintindihan ang mga nakasulat sa papel, ngunit ilang salita lamang doon ang naintindihan ko. Sumasakit ang ulo ko na basahin iyon ng buo. Hindi naman kasi ako nakapagaral, at hindi ko masyadong maintindihan ang mga nakalagay doon na nakasulat sa Ingles; hindi ako nakatapos ng highschool dahil maaga akong sumabak sa kung ano-anong trabaho para lang may makain ang mga kapatid ko.

Galit na wika ni Migo. "Pasalamat ka hindi ako ang gumawa nun sa mag ina mo,dahil kong ako,baka wala na sila at tuluyan ng bumaha ng luha ang mga taong kagaya niyo!" Wika pa nito ng naka ngisi habang naka tingin sa mga kasama." Itali niyo sila,,may ilang minuto pa bago tapusin ang buhay nila." Marahas pa nitong utos.

Nag e-english? “Enough, do make yourself at home and settle to one of the vacant seat, Ms. Feliciano,” sabi nya, kaya tumango ako at umupo sa bakanteng upuan sa medyo dulo, “And you Ms. Madrigal, how many times do I have to tell you that we have a dress code? Pupunta ka bas a bar at nakasuot ka pa ng crop top at ripped jeans? Nasaan ang uniform mo?”

Talagang napakaabala ng mga taong naroon sa araw na iyon. “Tierra del Fuego,” wika ng aking tiyuhin na sa unang pagkakataon ay nagsalita ng salitang Kastila. Maliban sa Italyano at Tagalog, napag-aralan ko rin ang salitang Kastila. Marami na akong mga nabasang libro na salin sa salita yaon kaya nabihasa na rin ako sa wikang iyon.

“None of us speak Dutch or French. Parang mas maging convenient, President Dela Merced arranged for Abaddon to provide us with translator. Miss Gonzales is fluent in French, English, ang Tagalog.” Napatango siya at binaling ang tingin sa dalaga sa kanyang harapan. The girl in front of him was not only beautiful and had a great figure, but also had a great temperament. Ang matindi pa, mahusay siya sa tatlong wika! Lalong humanga si Raia habang tinitingnan nito. Ang kanyang mga mata ay puno ng lantad na inggit. “You’re amazing,” wala sa sarili niyang bulaslas.

Mahabang dagdag nya pa. "Kase siguro tao lang tayo? Hmm, ayokong mag malinis kase naranasan ko rin ang humusga agad gaya ng sabi mo. I mean, lahat naman siguro tayong tao sa mundo...baka di nga lang napapansin ng iba na nakakahusga na pala sila ng ibang tao. Anyway, lahat naman tayo nagkakamali, nahusgahan at nang husga. Ang kailangan lang natin ay mag dasal, humingi ng tawag sa nahusgahan natin at ipagdasal na sana ganon din ang magiging dasal nong iba." Mahabang wika ko.

Wika pa ng isa. "Yayamanin. O baka nagpapanggap lang na mayamam? May sasakyan ka ba? Gaano ka ba ka-yaman? Ano'ng trabaho mo?" Nagtataray na wika ng isa pang babae. "Mabel, Lora, Sali... tama na." Saway ni Marie sa tatlo. Bagaman ayaw talagang magpaawat, kaya hindi na rin nakapagtimpi ulit si Iñigo sa kanila, kaya may tinawagan na ito.

seryoso kong wika Mas lalo namang nag-uunahan sa pagpatak ng luha sa kanyang mga mata. "Hindi na kita mahal. Hindi na kita gusto...bakit napakahirap para sa iyo na maintindihan ang bagay na iyan?" umiiyak niyang wika. Ang mga katagang iyon ay parang isang matalim ng punyal na unti-unting humihiwa sa puso ko Tulala akong napatitig sa kanya

Humihikbi kong wika. "Walang masama sa umiyak, ang sa'kin lang dalawang araw ka ng nakakulong rito sa kwarto." Mahina niyang wika na tila naiintindihan niya ako. "Manood tayo ng balita sa ibaba dahil ngayon bibilangin ang boto ng mga mananalo." Hinawakan niya ako sa balikat pero malakas akong napahagulgol nang yakapin na ako ng kapatid ko.

ngiting wika naman ni Mama. “Baka ano’ng oras na naman sila uuwi Ma,” “Hayaan mo na anak, dyan lang naman ang mga ‘yon, isa pa nando’n naman si Joseph,” panatag naman ang aking loob ng sabihin ni Mama na nando’n si Joseph. “Sige na anak, patulugin mo na ang mga bata,” Wika ni Mama habang hinalikan ang mga anak ko. “Good night Lola,” Sabay ni lang wika.