Makatanggap Novels & Stories

PAG-AALAY Para sa matalik kong kaibigang si Bianca, at sa pinsan kong si Jomari na nangarap na maka-talik ang matalik kong kaibigan… Maganda ba ang langit? *** "MAMAMATAY NA AKO..." paulit-ulit na sinasabi ng maliit na boses sa isip ko. Walang iba kundi sa akin ang maliit na boses na iyon. Ito na yata ang pinaka nakakatakot na sandali ng buhay ko. Narito ako sa isang silid na bahagyang nasisinagan ng liwanag. Bahagya ko ring nasisilayan ang mukha ng walang hiyang kasulukuyang lumalapastangan sa akin! Nakangisi siyang parang isang demonyo!

Bulag ka! Pagkatapos ng maingat na pagtingin, sinabi ni Matthew, "Mr. Steele, ang iyong mga mata ay maaaring mukhang nasira at katulad ng mata ng isang normal na tao ngunit sila ay kulang sa focus at ang iyong visual na perception sa iyong paligid ay napakahina. Kung hindi ako nagkakamali, dapat kang maging bulag, Mr.. Steele! Wala kang nakikita!

Liah "Kahit na takpan mo pa ng make-up yang mga pasa mo ay kitang kita ko padin yang lungkot sa mga mata mo" nag-angat ako ng tingin kay Krizia ng magsalita siya Kitang kita ko ang pag-aalala at kalungkutan sa mata niya habang nakatingin siya saakin

epic kasi ang mukha nya, parang nakakita ng multo ,hindi ko tuloy mapigilang matawa. please votes and comments tnx*^^* pangit ba...xenxa n gusto ko kac tong isulat hehe*^^*

“Mateo, parang nahihilo ako. Hindi maganda ang pakiramdam ko. Pwede bang umuwi na lang ako?” Sumeryoso ang tingin ni Mateo ngunit kalmado pa rin nang sumagot, “Andito na tayo, kumain na muna tayo. Paparating na rin ang kapatid ko at pamangkin.” Kapatid at pamangkin… Ang mga salitang iyon ay parang dumagundong sa tenga ni Angela, dahilan upang lalong mamutla ang mukha niya.

Itinuon niya ang paningin niya sa diretsong daan at saka sinimulang imasahe ang sintido niya "I'm just looking at the bright side of things. At kung hindi sarado ang isip mo ay napaka posible na magbago ang paniniwala mo" mataray na sabi ko Napailing naman si Matteo at mahinang tumawa. Nilingon niya naman ako agad at pinagtaasan ng kaliwa niyang kilay "I don't think it's possible" nakangising sabi niya "You don't think it's possible or you're afraid you might realize it's possible?" sabi ko.

Noella’s Point of View “Huwag kang umastang masayang-masaya kang makita ako, Mama! Huwag kang magpanggap na mabuti kang ina habang ako ay pinasok mo na sa kapahamakan pagtapos ay ginawa mo pang masama sa mga tao sa paligid natin!” malakas ang boses na sumbat k okay Mama.

sigaw niya at unti unting umatras Masama ko siyang tinignan "G@go nagsuka lang ako hindi ako mamamatay!" sigaw ko rito "Hala g@go raw!" Bumaba ang aking mata sa dalawang batang lalaki, parehas silang takot na tinignan ako. Nagtama ang mga mata namin at umatras sila na parang takot na takot, humakbang pa ako ng kaunti pero umatras ang dalawa. Nagtataka akong naglakad palapit pero

“Can you please stop being annoying?! Hindi nga kita gustong makausap, ano bang mahirap intindihin do’n? Hindi ko gustong makasama ang MAPAGPANGGAP na katulad mo! Justifiable reason na ba ‘yan?” Diniinan ko talaga ang salitang ‘mapagpanggap’ at nakita ko kung paano siya natigilan doon. Pero hindi ko sigurado kung tama ba ang nakita ko… ang pagdaan ng sakit sa mga mata nito na tila apektado siya sa sinabi ko.

Lahat— lahat nasa ulo ko sa isang pasada lang ng mata ko sa mukha niya. Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakatitig sa dalaga para kusa niyang mapansin ang malagkit at walang hiya kong pagtitig sa kanya. Napatingin siya sa banda kung nasaan ako. At parang gutom ang mga mata kong nakipag-titig-an sa purong brown niyang mga mata habang ipagpapatuloy ko ang ginagawa kong pakikipaghalikan sa babaeng katabi ko. Saglit lang din naman ang tagpong iyon dahil agad siyang nag-iwas ng tingin sa akin na parang napaso sa kung paano ako tumingin sa kanya.